Info-mix για τα γεγονότα στη Γάζα και δυο-τρείς σκέψεις

Τα γεγονότα : Η σύλληψη των διεθνών ακτιβιστών στα διεθνή χωρικά ύδατα, έξω απο τη Λωρίδα της Γάζας, συνοδεύτηκε απο αιμάτηρη επίθεση εναντίον του Τουρκικού τμήματος της αποστολής. Τρία χαρακτηριστικά βίντεο:


απο την πλευρά των διαδηλωτών
Ενα σχόλιο απο κάτω έγραφε: «So is the world going to do anything about these murderous bastards? Israel is out of control with hatred and murder» (δίκαιη αγανάκτηση κατα τη γνώμη μου, αλλά έχει μια σημασία ποιός το λέει και τι περιεχομενο δινει στις λέξεις)


απο την πλευρά των Ισραηλινών
ένα σχόλιο απο κάτω έγραφε: «These are the peacefull demonstrators? Go ahead Israel; you are the door of Europe and you have to keep it closed. Thanks from Spain!! (χμ…)


H δραματική έκκληση του Βαγγέλη Πισία (Τι υπερασπιζόμαστε εδώ; Την ασφάλεια ή την ελευθερία; Ε; Κάποιος να απαντήσει; Ελλάδα, ΥΠΕΞ, anyone…;)

To σχετικό δημοσίευμα της Αυγής (Σήμερα ακολουθεί εκτενές αφιέρωμα σε έντυπη και ηλεκτρονική έκδοση)

Τα σχετικά hashtags #flotilla #freedomflotila #gazaflotilla
Εχει ενδιαφέρον να επισημάνει κανείς τρία πράγματα: Την αγωνια χιλιάδων, αν οχι εκατομμυρίων ανθρώπων για την πιθανότητα λογοκρισίας στο twitter, (οχι οτι δεν γίνεται λογοκρισία στα social media – όποιος πιστεύει σε αλγόριθμους και page ranks ειναι αφελής, γίνεται αλλά είναι άλλου είδους) τη στρατηγική του Ισραηλινού Υπουργείου Αμύνης στα social media με -άγνωστο πόσους- λογαριασμούς που εμφανίστηκαν ταχύτατα τις προηγούμενες μέρες. To ranking στα google news που σαφέστατα είχε πολιτική θέση (κάπως διαφορετική απο χώρα σε χώρα). Την εξέλιξη των ειδήσεων και των αντιδράσεων στο twitter, όπου στην αρχή ήταν έντονα φιλο-ακτιβιστικές ενω αργότερα εντάθηκαν οι φιλοισραηλινές φωνές κοκ.

Εδώ μια χαρακτηριστικά συντηρητική ανάλυση (Νόμος, τάξη, πόλεμος για τη ανάπτυξη και τη συνοχή του Εθνους – κράτους)

Εδώ ένα χαρακτηριστικό κείμενο απο την πλευρά της οπτικής των ακτιβιστών (Ανθρωπισμός, ενδεχομένως αφελής και ρομαντικός, αλλά ειλικρινής)

Ισες αποστάσεις κρατά η δημοσιογραφία του CNN (και αυτό βεβαίως είναι πολιτική θέση και τακτική). Εδώ μια χαρακτηριστική σύνοψη των αντιδράσεων (Με δυο λόγια: «Αποτυχία της Ισραηλινής πολιτικής – πρόκειται για μια πολεμική μηχανή, χωρίς πολιτικές ικανότητες», «μα ζητούσαν καβγά, κρατούσαν λοστάρια, χωρια που κουβαλάνε οπλα οι συνομώτες – καλά να πάθουν», «Aυτο που αποτυγχάνει ειναι η Αμερικανική πολιτική του Ομπάμα, στην περιοχή, τζάμπα πέθαναν οι άνθρωποι» )

Και λειπουν βεβαίως κείμενα ή αναφορές απο μια Ισλαμική ή Μουσουλμανική σκοπιά και βεβαίως κάποιο κείμενο που να εξηγεί τα γεωστρατηγικά προβλήματα στην περιοχή (γιατί διαρηγνύεται σήμερα η στρατηγική συμμαχία Τουρκίας-=Ισραήλ και τι είδους σχέση έχει ο Ισλαμικός ανθρωπισμός με τον Δυτικό Ουμανισμό).

Μερικές γρήγορες σκέψεις:

* Στα ανοιχτά της Γάζας συγκρούστηκαν το δόγμα της προληπτικής ασφάλειας, οι ιδέες των νεοσυστηρητικών των τελευταίων δυο δεκαετιών με τον σύγχρονο δυτικό ανθρωπισμό, ο οποίος δειχνει να ξαναβρισκει κάποιο πολιτικό περιεχόμενο (χωρίς το οποίο ειναι ευνουχισμένος και αφερέγγυος). Η έννοια του κράτους φαίνεται προβληματική στις μέρες μας αφού αυτό μπορεί να υπερβαινει με τις απόψεις και τις ενέργειες του τις αρχές που το συγκροτούν. Οσο κρατιόταν το πρόβλημα εκτός των τειχών (της Γάζας ας πούμε, της μεθορίου ΗΠΑ-Μεξικού, του Αφγανιστάν και του Πακιστάν, του τρίτου κόσμου) ήταν ένα πρόβλημα των διανοουμένων της αριστεράς και του αναιμικου κινήματος, κατά κύριο λόγο, άντε και κάτι χακεράδων της πολιτιστικής βιομηχανίας, τύπου Michael Moore. Καθώς η κρίση όμως εισχωρεί στον πρώτο κόσμο, αποσταθεροποιεί τις δικές μας κοινωνίες και μας εκθέτει στην θέα των εσωτερικών τειχων (βεβαιότατα υπάρχουν τέτοια και όποιος δεν πιστεύει ας κάνει μια βόλτα στα «γκέτο» κάτω απο την Ομόνοια), αλλάζει το πρίσμα μας, απονομιμοποιεί τις πολιτικές διαβεβαιωσεις του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης και οδηγεί σε εξωτερικεύσεις, σαν αυτήν του στολίσκου στα ανοιχτά της Γάζας. Οι Ισραηλινοί δεν υπερασπίζονται μόνο την εσωτερική τους πολιτική αντίληψη περί τάξης και δημοκρατίας, αλλά τον καθιερωμένο απο τους συντηρητικούς ανά τον κόσμο, διεθνή κανόνα. Γι’αυτό και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να μάθουμε τι γίνεται εντός της επικράτειας του (άλλη μια αναφορά που λείπει – πως αντιδρά η κοινή γνώμη εκεί).

* Αυτή η δυναμική διαπραγμάτευση της αφήγησης των συμβάντων με την παρουσία ανταγωνιστικών βίντεο και συνεχούς ροής ειδήσεων, κάνει ιδιαίτερα σημαντική την αντιπαράθεση σε αυτά και με ένα τρόπο τα στρατικοποιεί. Η υπόσχεση της κοινωνικοποίησης των Μέσων πρέπει να ξαναειδωθεί υπό το πρίσμα της απουσίας του κριτικού λόγου κατά τις στιγμές της κρίσης και της κυριαρχίας του live θεάματος.

* Είναι προφανές οτι οι Ελληνες συμμετέχοντες στην υπόθεση (οπως ο Βαγγέλης Πισίας) ανοίγουν μια ουσιαστικότατη συζήτηση αλλά δεν φαίνεται να βρίσκουν συνομιλητές. «Τι υπερασπιζόμαστε εδώ; – μας ρωτάει. Θα παραδώσουμε ελληνικό πλοίο στα διεθνή ύδατα; Τι θέλει το κράτος να κάνουμε;» Καμμία απο τις λέξεις που χρησιμοποιεί και οι μεταξύ τους σχέσεις δεν έχουν σταθερό και σαφές περιεχόμενο. Το κράτος ιδανικά (το λέω απο πείρα) θέλει να μην το σκοτίζουμε στις πέντε η ώρα το πρωί που δε έχει πιεί ακόμα καφές, εξού και συχνά λέει στους δημοσιογράφους του οτι λειτουργούν ατομικά (σαν να μην αναγνωριζει κοινωνική αξία στο λειτούργημα). Εύλογα φαντάζομαι περιπου το ιδιο λέει και στους ακτιβιστές και τις ΜΚΟ. Ο Πισίας και οι σύντροφοι του εκπροσωπούν και εμάς πλήν των εαυτών τους. Τις συζητήσεις μας, τα αισθήματα μας για την υπόθεση, τις απόψεις μας κοκ. Και πηγαίνοντας εκεί μας δοκιμάζει (είμαι σίγουρος οτι προσωπικά ο ίδιος γνωρίζει πολύ καλά τι πρέπει να κάνει). Αλλά, αλήθεια, αν πρέπει να του δώσουμε απαντήσεις, αυτές ποιές είναι; Επρεπε να επιμείνει μέχρι να διεμβολιστεί; Να αποσυρθεί; Να αφεθεί να συλληφθεί; Να αντισταθεί; Να δεχτεί τις κατηγορίες; Να απελαθεί ή να παραμείνει στη φυλακή; Για όλα αυτά θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τόσο τον ίδιο, όσο και τους υπόλοιπους ακτιβιστές του σκάφους Ελευθερη Μεσόγειος. Που μας αναγκάζουν να έχουμε μια θέση. Και για να είμαστε δίκαιοι, ενω ο περισσότερος κόσμος (εδώ τα social media δινουν μια σφυγμομέτρηση) πήρε θέση, η Ελληνική κυβέρνηση προτίμησε να περιμένει τον «καφέ» που θα σέρβιρε η Ευρώπη και να μην το πάρει πάνω της (που για πάρα πολούς λόγους θα έπρεπε και θα μπορούσε). Ετσι μπόρεσε να προβει σε διαμαρτυρία μεν, να καταστείλει προκλητικά βίαια, δε, τη διαδήλωση στην Αθήνα – δίνοντας την εικόνα της ταύτισης με συντηρητικούς συμβολισμούς της νομιμότητας. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του ΥΠΕΞ, όπου υποστηρίζει τις ενέργειες των ΜΚΟ και της κοινωνίας των πολιτών, εφόσον όμως είναι σύννομες (!!!!!) Και με τη μια και με την άλλη πλευρά. Η δεν κατάλαβαν τίποτα, ή ειναι πονηροι ή απλώς ηλίθιοι (5 το πρωϊ ήταν στ’αλήθεια πολύ νωρίς για να έχουν οποιαδήποτε γνώμη).

Λειπουν βεβαίως πολλά ακόμα. Καθώς το μίγμα εμπλουτίζεται, βγάζει σιγουρα κι άλλα συμπεράσματα…

Advertisements
  1. χρήσιμα σχόλια

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: