Τράπεζες, Κρίση, Πατρίδα,

Λίγες μέρες πριν άκουγα σε ρεπορτάζ της Σοφίας Παπαιωάννου, στην εκπομπή Νέοι Φάκελοι του ΣΚΑΙ, στελέχη τραπεζών και χρηματιστηριακών να αναλύουν γιατί δεν υπάρχει ηθικό όριο στην οικονομία. Οπως χρεωκοπεί μια εταιρία, μπορεί και μια χώρα. Και όπως οι πιστωτές μιας εταιρίας μπορεί να απαιτούν υπέρογκους τόκους απο μια επισφαλή επιχείρηση, να παίζουν πυραμιδικά παιχνίδια με χρηματιστηριακούς τίτλους, να επιδιώκουν μεγιστοποίηση των κερδών τους χωρίς να λογαριάζουν το κόστος του “άλλου”, το ίδιο μπορεί να κάνουν και απέναντι σε μια χώρα. Πίσω συνήθως απο αυτή την επιχειρηματολογία ακολουθούν απολογητές οικονομολόγοι και θεωρητικοί του νεοφιλελευθερισμού. Η οικονομία υποστηρίζουν είναι μια επιστήμη που παρουσιάζει “φυσικά χαρακτηριστικά”. Τι να κάνουμε; Συμβαίνουν αυτά, στη φύση και την οικονομία. Η ηθική δεν χωράει στη συζήτηση. Η παρέμβαση σε αυτή τη διαδικασία αποκλείεται. Τα άτομα, οι επιχειρήσεις είναι ελεύθερα να δρούν προς το συμφέρον τους.

Από πότε στένεψε τόσο ώστε να γίνει Ανώνυμη εταιρία η χώρα μου που χρειάζεται αναδιάρθρωση για να βελτιώσει την παραγωγικότητα της και δεν το κατάλαβα; Και τι διάολο μέτοχοι είμαστε όλοι μας που σήμερα εξωθούμαστε στο περιθώριο και την απογοήτευση μιας ζωής χωρίς μέλλον; Μαζί κατασκευάζαμε τα δομημένα ομόλογα, η καναμε τις απάτες στο χρηματιστήριο; Δεν θυμάμαι να με διόρισε ποτέ κάποιο πολιτικό στέλεχος στο δημόσιο. Οτι έκανα, το έκανα με θάρρος, εντιμότητα και αναλαμβάνοντας ευθύνες. Για ποιο διαολεμένο λόγο πρέπει τα γκρίζα κοστούμια του ΔΝΤ να έρθουν να μας βάλουν στο “σωστό δρόμο”, όπως διάβασα σε απογευματινη εφημερίδα;

Σήμερα το επίπεδο διαβίωσης, το αν θα έχεις δουλειά, περιθαλψη, πρόσβαση σε δομές παιδείας, όλα αυτά που αποκαλούμε κοινωνικες κατακτήσεις, ο τρόπος ζωής μας, ο πολιτισμός μας, τίθενται εν αμφιβόλω – είναι υπέρτερο το δικαίο του επενδυτή. Δεν είναι άδικο, δεν είναι μυωπικό να τα συζητούμε όλα αυτά στο περιορισμένο πεδίο των οικονομικών δεικτών, της υγείας ή μη της Εθνικής οικονομίας; Πίσω απο τα νούμερα, υπάρχουν άνθρωποι, ηθικές, πολιτικές και τελικά πολιτισμικές αξίες. Αυτές που πρόδωσαν οι τραπεζίτες κι οι πολιτικοί τους φίλοι που μας διοίκησαν, επειδή οι ίδιοι δεν τις είχαν ποτέ. Κάθε φορά που αυτοί μιλούσαν για πατριδα και κάποια μεγάλη ιδέα, κάτι πουλούσαν και κάτι αγόραζαν. Εμείς όμως τι άλλο είχαμε ποτέ;

Αλήθεια πως αλλάζουν νόημα και περιεχόμενο οι λέξεις τα τελευταία χρόνια; Το παρατήρησα δημόσια για πρώτη φορά με το Γρηγορόπουλο (ολικη επαναφορά της πολιτικής γλώσσας των 70’ς μέσα σε ένα μόνο βράδυ. Μέχρι προχθές η λέξη “πατρίδα” χρησιμοποιούνταν απο ξενοφοβικούς, ακροδεξιούς και εθνοκάπηλους. Ακούγοντας το διάγγελμα Παππανδρέου δεν μπορούσα να αποφύγω τη σκέψη – ερχόταν φυσικά στα χειλη. Πως την κάνατε ετσι την πατρίδα μου; Ομως διάολε, για την ίδια πατρίδα αγωνιζόμαστε; Την πατρίδα που επί τριάντα χρόνια προδίδουν όλοι αυτοί που τη διαχειρίζονται βυθίζοντας την στην ανυποληψία και το περιθώριο; Την πατρίδα που είναι λάβαρα και σημαίες, μίσος για τον ξένο, τον παρία; Τη πατρίδα που απαιτεί τάξη αλλά δεν προσφέρει προοπτική; Την πατρίδα που διώχνει τα καλύτερα μυαλά της, που αναθρέφει ένα πριγκηπικό πρεκαριάτο; Την Ελλάδα που στέρεψε απο Μεγάλες ιδέες και νομλιζει οτι αυτό είναι το προβλημα και οχι ο οτι στερεψε απο ιδέες γενικά; Συνειδητοποίησα οτι για να υπερβείς μια πατρίδα, χρειάζεται να έχεις πρώτα μια. Μέσα σε μια μέρα, αποχαιρέτησα την συζήτηση περί παγκοσμιοποίησης η διεθνισμού ως άκαιρη πλέον.

Πατρίδα μου είναι η μεταπολίτευση που τελειώνει βίαια αυτές τις μέρες, παραδιδόμενη σε μια ιδιοτυπη ευρωατλαντική οικονομική δικτατορία. Αυτή που δομήθηκε πάνω στην αγωνία για ελευθερία για όλους, ψωμί για όλους και παιδεία για όλους. Που είχε ένα διεφθαρμένο και δυσλειτουργικό κοινωνικό κράτος, όμως διεκδικούσε πάντοτε ένα κοινωνικό κράτος, για όλους. Που αγωνιζόταν να απελευθερώσει το άτομο απο τα στενά πλαίσια της παραδοσιακής οικογένειας, όμως είχε και οικογένεια να στηριχθεί. Που μιλούσε για ανεξαρτησία και δημοκρατία και όσο και αν τα πρόδιδε συχνά πυκνά, εξακολουθούσε να τα επιθυμεί.

Οταν το 1990, μαθητές όντας κατεβήκαμε στους δρόμους ενάντια στις εκπαιδευτικές μεταρυθμίσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη, λέγαμε ένα μεγάλο ΟΧΙ στον κόσμο που μας προτείνανε. Αρνούμασταν να προδώσουμε τα ιδανικά με τα οποία μας μεγάλωσαν οι δεκαετίες του ’70 και του ’80. Δεν μας έπειθαν οι τεχνοκράτες και οι χρηματιστές. Δεν τσιμπάγαμε στη γκλαμουριά του MTV και τα McDonalds μας φόβιζαν. Θέλαμε λόγο στο μέλλον μας και συμμετοχή στη διαχείρηση της ζωής μας. Τώρα για πρώτη φορά αισθάνομαι οτι χάσαμε. Η γενιά μου είναι “άλλη μια χαμένη γενιά”.

Οταν πρόπερσι συζητούσαμε στα μπλόγκς για το τέλος της μεταπολίτευσης, μιλούσαμε για ένα κόσμο πιο ελεύθερο, πιο δημιουργικό, πιο δημοκρατικό, πιο ανοιχτό, πιο Ευρωπαικό, οχι αυτό που μας σερβίρουν σήμερα. Ονειρευόμασταν το πέρασμα της μεταπολίτευσης σε ένα πιο σταθερό, υγιές και ανεκτικό πολιτευμα. Για όλους. Για πόσες γενιές ακόμα χάνεται αυτή η πατρίδα;

ΥΓ
Διάβασα εχτές το άρθρο του διευθυντή της Καθημερινής Αλέξη Παπαχελά. Κατηγορεί την αριστερά για πάρτυ καταστροφής (έτσι χαρακτηρίζει τις διαμαρτυρίες και τις διαδηλώσεις, ο δημοκρατικός διευθυντής). Διάβασα έπειτα την ομιλία του πρώην υπουργού Αλέκου Παππαδόπουλου – κατακεραυνώνει την αριστερά και προτείνει μέτρα “σοκ”. Διακρίνω μια παράξενη ικανοποίηση στα λόγια τους για όσα συμβαίνουν. Σαν να υπονοούν οτι μας τα λέγανε, αλλά δεν τους ακούσαμε. Μα πότε κυβέρνησε η αριστερά και δεν το κατάλαβα; Την χρεοκωπία του συστήματος που οι άνθρωποι αυτοί υπηρέτησαν απο διάφορες θέσεις πως μπορεί να τη χρεώνεται η αριστερά; Αν είναι αλήθεια πως με τα μηδαμινά της ποσοστά αλλά με την μαχητικότητα της στη διεκδίκηση των δικαίων των φτωχότερων υπήρξε τόσο αποτελεσματική ώστε να επηρεάσει τη διακυβερνηση, θα πρέπει να σκεφτούν διπλά και τριπλά τι ειδους διακυβέρνηση ήταν αυτή που στήριζαν και τι σχέση προώθησαν μεταξύ αυτής και των πολιτών; Πρόλαβε να μας προειδοποιήσει η Ναόμι Κλάιν για την ιδεολογική καταγωγή της πολιτικής του σόκ. Απολογητές μιας αστικής τάξης που θυμάται το έθνος μόνο στα δύσκολα και αδυνατεί ακομα να συγκροτήσει ένα σταθερο πολίτευμα και μια υγιή οικονομία. Πως μιλούν οι ομογάλακτοι απατεώνων και φαντασμένων μεγαλοιδεατών (γιατί τι άλλο ήταν οι κυβερνώντες μας) για τις ζωές μας; Μισούν τη μεταπολίτευση γιατί δεν ήταν αρκετά ριζοσπαστική, δεν μας έκανε Ηνωμένες Πολιτείες of something (μα τι ακριβώς;;;;) Θα έπρεπε να ντρέπονται.

Advertisements
  1. Μπράβο Ματθαίε. Πολύ καλό κείμενο!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: