Η Κούνεβα και οι ακρότητες κάποιων

Τις τελευταίες ημέρες στο πάρκο Κύπρου και Πατησίων κάποιοι «συναγωνιστές» αναρχικοί δεν διστάζουν να προπηλακίσουν γυναίκες με έντονα φαλοκρατικό τρόπο όπως καταγγέλουν οι γυναίκες του πάρκου. ακόμα χειρότερα, κάποιοι τους δικαιολογούν βαφτίζοντας πολιτικές τις επιθέσεις και τους προπυλακισμούς. Την ίδια στιγμή κάποιοι σύντροφοι τους, επιτίθενται σε θεατρικές παραστάσεις, όπως αυτή που έγινε απο τον Μισέλ Φάις για την Κωνσταντίνα Κούνεβα. Ομολογώ οτι ο Φάις δεν μου αρέσει ιδιαίτερα και ακόμα οτι βρίσκω κι εγώ κάπως παρακινδυνευμένο να ανεβάζεις παράσταση για την Κούνεβα ενω η ίδια βρίσκεται ακόμα στο νοσοκομείο. Οι συγκεκριμένες ομάδες, όμως, νομίζω πως έχουν χάσει κάθε μέτρο. Προδίδουν την συντροφικότητα και την αληλεγγύη που αναπτύχθηκε όλο αυτό τον χρόνο. Στο Πάρκο Κύπρου και Πατησίων το επιδεικνύουν με κάθε ευκαιρία, όπως καταγγέλουν πολλοί. Ανθρωποι που αγωνίζονται, που έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους για αυτό το μικρό κομμάτι γής, προπηλακίζονται χυδαία. Προχθές στην Κάνιγγος έπαιξαν το γνωστό θέατρο με την αστυνομία, αντί να συμπαραταχθούν με τις δυνάμεις των οργανώσεων που βρίσκοταν στο εφετείο για να υπερασπισθούν μετανάστες απο την συντονισμένη επίθεση παρακρατικών-χουντικών και αστυνομίας. Λίγους μήνες νωρίτερα δεν δίστασαν να επιτεθούν σε πολιτικές δυνάμεις με τις οποίες συμπορέφθηκαν πολιτικά το Δεκέμβρη. Αν το μεγάλο όφελος ήταν το άνοιγμα των διαδικασιών, το σπάσιμο των διαχωριστικών γραμμών και η ανάπτυξη κινημάτων απο τα κάτω, αυτό τώρα προδίδεται. Επιστροφή στα ιδεολογικοπολιτικό μαντρί. Παράδοξο δε, για έναν αντι-ιεραρχικό χώρο να υιοθετεί μεθόδους ΚΚΕ (προτείνετε μου άλλη οπτική-αν υπάρχει). Για ελευθερία μιλάει η Κούνεβα και αυτός ο πολιτικός χώρος θα έπρεπε μάλλον να ακούει καλύτερα απο όλους μας τι εννοεί. Η ανοχή και ο διάλογος εντός των ορίων του – όποιου κινήματος- η επιθυμία να αλλάξεις συνειδήσεις (και οχι να ανοίξεις κεφάλια) είναι προυπόθεση οποιασδήποτε διεκδίκησης, όποιασδήποτε κίνησης της κοινωνίας. Χάνουν το νόημα, χάνουνξ απο το οπτικό τους πεδίο τον άλλο, τον σύντροφο. Παρόλαυτα η ενότητα, οι πρωτογενείς πολιτικές διαδικασίες, το κίνημα παραμένουν ζητούμενο. Θα το καταλάβουν; Η θα παραμείνουν στο μυωπικό κηνύγι μιας κάποιας ηγεμονίας; Φοβάμαι πως θα γίνει το δεύτερο.

-Ολες οι πληροφορίες απο το blog του Τάσου Κορωνάκη
-Δείτε και εδώ
-o απόλυτος κρετινισμός, τίγκα στα κλισέ και την υποκρισία (απο κάποιους) εδώ
-H Αυγή για το θέμα εδώ
-Και ο Ανεμος εδώ
Οφείλω απάντηση στους:
-Πάσχο Μανδραβέλη, εδώ
-και Σοφιστή εδώ

Advertisements
    • imwrong
    • 12 Μαΐου 2009

    Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία γι’ αυτού του είδους τη βία. Είναι γεγονός ότι ο Φάις «παίζει με τη φωτιά». Το έχει ξανακάνει, εξάλλου, όταν κυκλοφόρησε ένα φωτογραφικό άλμπουμ με φωτογραφίες αστέγων της Αθήνας. Τότε, βέβαια, οι πάσης φύσεως «κινηματικοί» δεν ασχολήθηκαν με την έργω προσβολή προσωπικότητας που ήταν αυτές οι φωτογραφίες – ίσως διότι οι ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής δεν γίνονται στα βιβλιοπωλεία.
    Από την άλλη, ο καλλιτέχνης δικαιούται και οφείλει να ομιλεί για τα κοινωνικά πράγματα. Αλλιώς να σφάξουμε και τον Κεν Λόουτς που έβγαλε φράγκα διηγούμενος τα του ισπανικού εμφυλίου, να σκίσουμε τη Guernica, να σφάξουμε και τους εκδότες που εκδίδουν πολιτικό βιβλίο, και να εγκρίνουμε κατά τον κκε τρόπο ένα μοναδικό δοκίμιον ιστορίας του κινήματος στην Ελλάδα.
    Η Κούνεβα, απ’ το νοσοκομείο και μέσα στα προβλήματά της, δείχνει να ‘χει μεγαλύτερη διαύγεια από τους «αλληλέγγυους», δυστυχώς…

    Θέλετε κι άλλο, πιο light παράδειγμα; Την Κυριακή έγινε η πανελλαδική ποδηλατοπορεία. Στην Αθήνα είχε συμμετοχή 5.000 ατόμων. Για κάντε έναν κόπο να ψάξετε τις σχετικές δημοσιεύσεις στο athens indymedia. Ορισμένα κεφάλια δε γυρίζουν με τίποτα…

  1. Μερικές ακόμα πρωτογενείς και ανεπεξέργαστες σκέψεις: Και μετά να λέμε, μα που ειναι οι διανοούμενοι. Δεν έχουμε τέχνη, ή το αμίμητο που άκουσα τελευταία (απο φίλη κιόλας καλλιτέχνη που εκτιμώ) : «να περάσει απο την γενική συνέλευση να μας πεί τι θέλει να κάνει». Σκληρή – μπετόν ιδεολογική και πολιτική διαμεσολαβήση, απο τους θιασώτες της αδιαμεσολάβητης δράσης και της ελευθερίας. Που απο κάτω καλύπτει ακόμα αι φαλοκρατικές ή και «φασιστικές» πρακτικές. Καταλήγω στο οτι μάλλον εξυπηρετεί περισσότερο ένα αίτημα ατομικής απελευθέρωσης (που έχει περισσότερο ψυχολογικό ενδιαφέρον) η οποία για να μην πνιγεί στην ατομικότητα της, συστήνει ομάδες με τρόπο αγελαίο (σκληρό αλλά αν δει κανείς την επιβολή με σεξιστικούς και φαλοκρατικούς όρους, τότε πως αλλιώς να το χαρακτηρίσει), εξαιτίας του οποίου χάνεται η επαφή με την ουσία του λόγου και των θέσεων. Των διακυβευμάτων. Εδώ η αριστερά των κοινωνικών προταγμάτων πρέπει να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Εχει τις ευθύνες της. Πρέπει να ξαναδει τη σχέση ανάμεσα στο ατομικό και το συλλογικό. Να διδαχθεί απο τις κοινοτητες που συστήνοναι στο δημόσιο χώρο, τα κοινωνικά κινήματα και τις δυνητικές κοινότητες.

  2. ΚΚΕδίστικες λογικές υπάρχουν σε μεγάλο βαθμό και στον αναρχικό χώρο, όπως και λογικές της πρωτοπορίας.

    Για το θέμα του θεάτρου δε γνωρίζω λεπτομέρειες αλλά δύσκολα δικαιολογείται. Πρέπει να υπάρχουν εξαιρετικά σοβαροί λόγοι για να προβείς σε μία τέτοια πράξη, αν μπορεί να δικαιολογηθεί υπό κάποια οπτική γωνία.

    Πάντως, καταλήγω στο αντίθετο συμπέρασμα από σένα. Είμαι δηλαδή αισιόδοξος ως προς τις διαδικασίες στα κινήματα, οι οποίες έχουν σαφώς μεγαλύτερη δυναμική και σοφία ως παρακαταθήκη από τον Δεκέμβρη. Μάλλον λιγότερα μαντριά έχουμε και όσοι επιστρέφουν πίσω χάνουν.

  3. @inlovewithlife Σε μια παλιότερη αντιπαράθεση με έναν αναρχικό – σύντροφο (τολμώ την έκφραση) στο παρκάκι της Ναυαρίνου, η άποψη της σύγκλισης στη βάση του ελάχιστου κοινού παρονομαστή, του κινηματικού προτάγματος κατηγορήθηκε ως απόροια πολιτικής θέσης. Δεν είχα πρόβλημα να το παραδεχτώ – είναι πράγματι έτσι. Δεν θα υπήρχε πληθυντική αριστερά (που λέμε στα καθ’ημάς) χωρίς αυτή την αντίληψη της σύγκλισης με τα κινήματα καθώς και άλλες πολιτικές αντιλήψεις. Ελπίζω να βρούν δρόμο προς το ίδιο αποτέλεσμα και οι συλλογικότητες των άλλων χώρων με τις οποίες βρεθήκαμε στο δρόμο. Θα συμφωνήσω οτι όσα λιγότερα μαντριά, τόσο καλύτερα. Και τα κόμματα και οι πολιτικοί χώροι πρέπει να είναι ανοιχτοί. αλλά αυτό νομίζω πως πρέπει να το δεί ιδιαίτερα τώρα ο αναρχικός χώρος

  4. Μα μόνο έτσι μπορεί να υπάρχει κίνημα, με σύγκλιση και συνεργασία. Και αυτό είναι αυτονόητα πολιτική θέση.

    Το ότι η αριστερά αντιλαμβάνεται τα τελευταία χρόνια τις κινηματικές πρακτικές της ισότιμης συμμετοχής και της οριζόντιας οργάνωσης ως εξαιρετικά αποτελεσματικό εργαλείο στους αγώνες, αυτό για μένα είναι πολύ καλό. Σε αυτή τη βάση (και εφόσον υπάρχουν συγκλίσεις) μπορούμε να κουβεντιάζουμε, όχι μόνο μεταξύ μας, αλλά κυρίως με την κοινωνία.

    Όποιοι δε μπορούν στο όνομα της ιδεολογικής καθαρότητας ή απλώς ταυτότητας να συμμετέχουν σε τέτοιες δομές, μπαίνουν στο περιθώριο των κοινωνικών αγώνων, είτε αυτοί είναι αναρχικοί είτε αριστεροί.

  5. Nομίζω ότι πραγματικά κάπου έχουμε χάσει την «μπάλα». Το θέμα της συνεργασίας της Αριστεράς με τον Αντιεξουσιαστικό χώρο έχει κλείσει οριστικά. Από την διαχρονική ιστορία του κινήματος. Πλείστα όσα παραδείγματα ( Oκτωβριανή επανάσταση- Ισπανία ). H ιδεολογική κατάρευση του συγκεκριμένου χώρου προέρχεται από το γεγονός ότι εξαφανίστηκε πλήρως η συνδικαλιστική του δράση μέσω του Αναρχοσυνδικαλιστικού κινήματος. Στην χώρα μας η κατάσταση είναι τραγική. Οι νεότεροι στον «χώρο» έχουν κόψει τις γέφυρες με οποιαδήποτε ιδεολογική ταύτιση του παρελθόντος. Οι «Αναρχοπατερούληδες» έχουν κάνει στην άκρη γιατί δεν τολμούνε να πούνε ούτε κουβέντα. Σε όποια συλλογική διαδικασία προσπαθούν να παρέμβουν, αποβάλλονται μόνοι τους από το κινημα. Είναι δική τους επιλογή. Το θέμα είναι όλο αυτό το ανθρώπινο δυναμικό που είδαμε στην εξέγερση του Δεκέμβρη να προσπαθεί να αυτοοργανωθεί, εμείς σαν μέλη της Ριζοσπαστικής Αριστεράς να μην το «δωρίσουμε» στον συγκεκριμένο χώρο. Επίσης καλό είναι να κατανοήσουμε την εντελώς διαφορετική οπτική με την οποία και οι δύο χώροι αξιολογούνε τις καταστάσεις. Αν μπορούσα έστω και για μια στιγμή να σας «βάλω» στο μυαλό ενός νέου Αντιεξουσιαστή, θα καταλαβαίνατε τι εννοώ.

  6. @yiannis63 Ισως δεν γίνεται κατανοητό αυτό που λέω. Δεν υπήρξε και δεν υπάρχει συνεργασία της αριστεράς με τον αντεξουσιαστικό χώρο. Τουλάχιστον δεν κατάλαβα εγώ ποτέ να λαμβάνεται τέτοια απόφαση στον πολιτικό μας χώρο. Υπήρξε και υπάρχει όμως μια πραγματικότητα στη βάση την οποία δεν μπορούμε να αγνοούμε. Η επιλογή μας να συμπορευθούμε με τα κινήματα μοιραία μας έφερε σε πολλές περιπτώσεις κοντά. Με διαφορετικές μεθόδους, διαφορετικές αναλύσεις, διαφορετικές πρακτικές, αλλά εντός των κινημάτων. Υπο αυτή την έννοια σε πολλές περιπτώσεις στην πράξη συμπορευθήκαμε τόσο με τους αναρχικούς όσο και με άλλους. Θα βρεθούν πολλοί ακούσιοι ή εκούσιοι συνομιλητές του Πρετεντέρη και της κυριαρχης ρητορικής να μας κατηγορήσουν για αυτό, όμως προσωπική μου εκτίμηση είναι πως η επιλογή της συμπόρευσης με τα κινήματα απέδωσε πολύ περισσότερες φορές απο όσες ζημίωσε το χώρο μας ή -κυρίως- τις διεκδικήσεις διαφόρων κοινωνικών ομάδων. Μετρήστε κινήματα απο το άρθρο 16 και έπειτα -μην τα αναφέρω. Ξέρετε, ακόμα και με τους φιλελεύθερους έχουμε βρεθεί πλάι-πλάι υπερασπιζόμενοι ατομικά δικαιώματα για παράδειγμα. Εχουμε συμπορευθεί πλείστες όσες φορές με το ΚΚΕ στο κοινοβούλιο και με ομάδες του ΠΑΣΟΚ σε συνδικαλιστικά ή τοπικά για παράδειγμα ζητήματα. Εσχάτως Πράσινοι και Αριστερά διέσωσαν στο πάρα πέντε τα ψηφιακά δικαιώματα επαναφέροντας τροπολογίες των Σοσσιαλιστών. Σε κάθε περίπτωση δεν αντιμετωπίζουμε τις (αναμφίβολα) ανταγωνιστικές απόψεις σαν κλειστό σχήμα, όπως κάνει για παράδειγμα το ΚΚΕ (αλλιώς ας κάνουμε το δικό μας ΠΑΜΕ να τελειώνουμε), αλλά σαν ανοιχτό. Επιδιώκουμε τις συνεργασίες, ιδιαίτερα στην κοινωνία, πετυχαίνουμε μικρές ή μεγαλύτερες νίκες που επαναφέρουν τους πολίτες στην πολιτική διεκδίκηση, επηρεάζουν το αξιακό σύστημα που επικρατεί στην κοινωνία μας κοκ. Πάει πολύ μακριά η κουβέντα… Ελπίζω τουλάχιστον να είναι καθαρό πως οι πολιτικοί χώροι δεν είναι «καθαροί» ιδεολογικά. Υπάρχουν δυνάμεις εντός τους που μπορούν και πρέπει – κατά τη γνώμη μου – να συναντιούνται στην κοινωνία. Ιδιαιτέρως ο αναρχικός χώρος παρουσιάζει έντονες αντιφάσεις με δημιουργικές και αντιδραστικές δυνάμεις εντός του. Είναι γελοίο να ταυτίζεται η κινηματική δράση μας (η των μελών μας που ορθά κατά τη γνώμη μου έχουν κατακτήσει το δικαίωμα να δρούν και αυτόνομα)με την δράση των κουκουλοφόρων και τη βία. Ούτε το Δεκέμβρη, ούτε ποτέ άλλοτε δεν ήταν αυτή η πολιτική μας – να μην επιστρέψω σε αυτό. Να θυμίσω πως η στρατηγική της συμπόρευσης με τα κινήματα μετράει περισσότερα απο 10 χρόνια στο χώρο μας; Να μην πώ οτι έλκει την καταγωγή της στην παράδοση του Ρήγα. Και να διευκρινίσω -ξανά για τους κακόβουλους- οτι όλα τα παραπάνω απηχούν τις προσωπικές μου απόψεις και την προσωπική μου πολιτική εμπειρία και δεν χαρακτηρίζουν την επίσημη πολιτική του ΣΥΝ. Αυτό εδώ παραμένει (και θα παραμείνει) το προσωπικό μου blog

  1. 13 Μαΐου 2009
  2. 30 Σεπτεμβρίου 2009

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: