Κάθε μέρα

1Αυτές τις ημέρες μου έστειλαν διάφοροι φίλοι κείμενα για το blog. Τους ευχαριστώ και ξεκινώ τη δημοσίευση τους. Το πρώτο ειναι του σκηνοθέτη Θωμά Κιάου:

«Η πραγματικότητα είναι αδιέξοδη. Όχι τώρα. Πάντα ήταν. Πάντα θα είναι. Άμυνες έχουμε. Λέγονται ιστορία, πολιτική, ιδεολογία, καμιά φορά και ελευθερία, αν είμαστε με την πραγματικότητα ερωτευμένοι. Πάνω κει, πάνω στα πραγματικά χαλίκια της ύλης της γης, ανθίζει η πόλη. Πόλη με παιδί τον πολιτισμό. Αλλά η πραγματικότητα όποια κατεύθυνση και της δώσεις είναι μόνο αδιέξοδη. Λένε πως αυτό είναι αιτία της καταπίεσης. Δεν μπορούμε να συνηγορήσουμε. Το εκλαμβάνω μάλλον σαν αιτία σκέψης, σαν την στάση που κάνει κανείς πριν σκεφτεί, σαν την σιωπή πριν την πραγματική κουβέντα. Σε ένα αδιέξοδο έχουν τα πράγματα την ευκαιρία να δείξουν την κωμική και την τραγική πλευρά μαζί. Από τη μία δύο θύματα. Ένας νεκρός και ένας τραυματίας. Από την άλλη να υπερασπίζονται την δημοκρατία εκείνοι που την υπονομεύουν. Εκείνοι που κληρονόμησαν την εξουσία κατ’ όνομα και την διαχειρίζονται κατ’ όνομα, με της πλάτες εκείνων που την δημοκρατία ήδη έχουν στο παρελθόν απειλήσει χωρίς ποτέ να απολογηθούν. Και σε ποιον θα αναρωτηθεί κανείς. Η πραγματικότητα είναι αδιέξοδη. Και γιατί ο νόμος υποκρίνεται και γιατί είναι πέρα και από την ίδια την έννοια του ανθρώπου, λέξη παιδί της πραγματικότητας, του αφουγκρασμού των συμβάντων σε αναζήτηση ελευθερίας.

Εδώ και ένα μήνα, των φώτων σήμερα, η πόλη ανακατεύεται. Όλοι ανακατευόμαστε και έχουμε σαν ένστικτο τις απαγορευμένες λέξεις. Το βασικό αίτημα της πόλης εδώ και ένα μήνα είναι αντιαπαγορευτικό και ειπώνεται κάθε μέρα με πράξεις. Με καταλήψεις στιγμιαίες ή διαρκείς, με παρεμβολές σε τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς, με διακοπές παραστάσεων. Μα ποιος ελεύθερος άνθρωπος της πόλης δεν στάθηκε μια στιγμή μετέωρος, απέναντι και στον ίδιο, για το ποιος είναι, όταν φλεγόταν η πόλη από την αντίδραση στην απειλή της απαγόρευσης και του καθημερινού βιωματικού ελέγχου. Εδώ σταμάτησε η ιστορία. Δεν θα σταματήσει μια θεατρική παράσταση ή τηλεοπτική προπαγάνδα της βιωματικής απειλής, έστω και συμβολικά; Καταλαμβάνω στα αρχαία ελληνικά σημαίνει κατανοώ και εξ’ αιτίας της γλωσσικής προπαγάνδας, συγνώμη, ζητήματος, λέμε σήμερα καταλαβαίνω και καταλαμβάνω εννοώντας δύο πράγματα ξεχωριστά που συνιστούν πράξη συνώνυμη, . χωρίς να το ξέρουμε, δηλαδή, το ίδιο πράγμα

Πότε αρχίζει να τρέφεται η ελληνική κοινωνία από αυτό που δεν καταλαβαίνει, χωρίς να το δαιμονοποιεί; Πότε είναι ετούτο πραγματικότητα και ταυτότητα του πολίτη;

Όταν τα ΜΑΤ κάνουν απόβαση στην Εκάλη, το Ψυχικό, το Βοτανικό, τη Φιλαδέλφεια κ.ο.κ, πόσοι θα είναι οι εξεγερμένοι; Πώς αυτοί οι άνθρωποι δεν θα βγουν στον δρόμο με όποια πρώτη εκδήλωση τους έρθει σαν την αυθόρμητη αντίδραση στην απειλή της γης, της ζωής, και της ελευθερίας; Γιατί για ετούτο πρόκειται. Δεν πρόκειται ούτε για ιστορία, ούτε για πολιτική, ούτε για ιδεολογία. Πρόκειται για τη ζωή, τη γη και την ελευθερία. Κάθε μέρα.

Θωμάς Κιάος

Advertisements
    • δημακου
    • 8 Ιανουαρίου 2009

    Αέρα στα πανιά μας κάθε μέρα και κάθε νύχτα. Και οι στίχοι ενός άλλου Εξαρχιώτη, «του αγώνα η λευτεριά μας είναι αναγκαία».

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: