Γενιά No Future?

Update: Απο το Pangea το βίντεο που ακολουθεί και μιλάει για μια άλλη εξέγερση, αυτή των Γαλλικών προαστίων

1Οταν στις 7 Δεκεμβρίου του 1990 ξεκινούσαμε καταλήψεις σε Γυμνάσια και Λύκεια, ήμασταν για τα ΜΜΕ και την κυβέρνηση τα απολίτικα παιδιά της coca cola και του MTV. Δεν είχαμε σαφείς διεκδικήσεις, δεν ξέραμε τι κάναμε ακριβώς. Απλώς αντιδρούσαμε. Πήρε δυο και πλέον μήνες, ένα νεκρό καθηγητή και την παραίτηση ενος υπουργού για να καταλάβουμε κι εμείς οι ίδιοι οτι «ναι» φοβόμασταν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που έφερνε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, οτι νοιώθαμε ανασφάλεια για το μέλλον μας και το μέλλον ενος νέου κόσμου που ανοιγόταν τότε μπροστά μας. Οι Αμερικανοί είχαν επέμβει στο Ιράκ, το τοίχος είχε πέσει, ανοίγανε τα σύνορα μας, δεν υπήρχαν πια ιδεολογίες και ο μονόδρομος στον οποίο μας έλεγαν πως θα μας οδηγούσαν ήταν για τους περισότερους εφιάλτης. Δεν κάναμε τίποτα περισσότερο απο το να εκφράσουμε αυτό που αισθανόμασταν κι εμείς κι οι οικογένειες μας. Κι ας μας κατηγορούσαν τότε. Για υποκινούμενους απο το ΠΑΣΟΚ και τον νεοτευκτο τότε ΣΥΝ, για καταστροφές της δημόσιας περιουσίας για το ένα, για το άλλο… Και τότε παιζόταν χοντρο παιχνίδι στην πλάτη μας, τα κόμματα τζογάραν πάνω μας κι εμείς ψάχναμε να βρούμε τη σωστή σχέση μαζί τους. Να μην τα αρνηθούμε μεν, αλλά να μην τα αφήσουμε και να μας καπελώσουν. Είχαμε τις δικές μας συλλογικές διαδικασίες. Ημασταν μια έκπληξη για την βολεμένη Ελληνική κοινωνία. Θέλανε τόσο πολύ να κουκουλώσουν τα προβλήματα, να τελειώνουν γρήγορα. Ομως δεν υπήρχε περίπτωση να την αφήσουμε.

Γιατι τα λέω όλα αυτά; Ολες αυτές τις μέρες παρακολουθήσαμε την εξέγερση της γενιάς, που ο συνάδελφος Ατρέας Πετρόπουλος, χαρακτήρισε νωρίτερα, «No Future» – αν χρειάζεται πραγματικά να δώσω ένα όνομα στο υποκείμενο της. Εξεγέρθηκε βίαια τις προηγούμενες μέρες, άναρθρα, ενστικτώδικα, σπασμωδικά. Δεν μας ειπε «γιατί». Δεν ξέρει γιατί. Ημουν στο δρόμο όλες αυτές τις μέρες, την παρακολούθησα στο καταστροφικό της έργο. Οσες φορές κατάφεραν να ανταλλάξω δυο κουβέντες με αυτά τα παιδιά, αντίκρυσα το ίδιο πράγμα. Είτε παιδιά του διευρυμένου χώρου της αναρχίας, είτε -κυρίως- παιδιά των προαστίων λίγο επηρεασμένα απο τον κώδικα συμπεριφοράς τους στο γήπεδο, λίγο επηρεασμένα απο τα στερεότυπα της τηλεόρασης, λίγο ταυτιζόμενα με την αναρχία την οποία ερηνεύουν σα μηδενισμό. Και πολύ, μα πολύ κουβαλώντας το φόβο των οικογενειών τους. «Την τράπεζα ρε φίλε, την τράπεζα. Δεν πάει άλλο» μου είπε ένας αφότου είχε πετάξει μολότωφ και πέτρες στην citibank της Συγγρού την Τετάρτη το βράδυ. Επειτα όταν ξέφυγε η φωτιά και πήρε το διπλανό κτίριο διαμερισμάτων, ο ίδιος και οι φίλοι του έτρεξαν να πάρουν πυροσβεστήρες να τη σβήσουν. Εντυπωσιάστηκα μόλις το είδα. Καθώς περνούσαν οι μέρες κατέβαιναν κι άλλοι. Κλεφτρόνια απο τις γειτονιές, λούμπεν στοιχεία, κάποιοι λίγοι μετανάστες (λούμπεν κι αυτοί), έφτιαξαν ένα ανεξέλεγκτο πλήθος χωρις στόχο, χωρίς λόγο, χωρίς διακυβεύματα, χωρίς στρατηγική, νεαρό σε ηλικία με μόνη επιθυμία την εκδήλωση μιας δυνατότητας (να σπάσουν, να κλέψουν), την επιστροφή της βίας που το κράτος και η κοινωνία τους έχει απευθύνει με «νόμιμους» τρόπους, ενδεχομένως. Ξαφνικά παρουσιάστηκε στο προσκήνιο μια γενιά που βρίσκεται κάτω απο τη γραμμή που φτιάξαμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι, οι «βολεμένοι» για να προστατεύσουμε εαυτούς και τις περιουσίες μας. Που εξαθλιώνεται κάθε μέρα με διάφορους τρόπους (οικονομικούς, ψυχολογικούς, εργασιακούς, πολιτικούς, κοινωνικούς). Που δεν έχει καμιά δέσμευση με τίποτα και με κανέναν. Που δεν αισθάνεται οτι χρωστάει και δεν θέλει να προσφέρει. Που δεν τη νοιάζει, γιατι δεν ελπίζει. Χτές μου έλεγαν κάποιοι γνωστοί μου αναρχικοί πως κι αυτοί ακόμα είχαν πια φοβηθεί. Δεν μπορούσαν να το ελέγξουν, δεν το καταλάβαιναν, τους ήταν ξένο. Ακόμα και σε αυτούς που ήταν δίπλα – δίπλα μαζί τους. Επειτα την Τετάρτη το μεσημέρι εμφανίστηκαν οι μαθητές και οι φοιτητές. Μπήκαν στο Πολυτεχνείο και κάνανε συνέλευση. Για λίγο νομίζαμε οτι θα πάρουν τον έλεγχο του ασύλου και θα τους πετάξουν έξω. Αποφάσισαν κάτι άλλο. Να εντείνουν τις κινητοποιήσεις τους παντού και να μην τους πειράξουν. Δεν πίστευα στα μάτια μου, όταν τους είδα να αποχωρούν. Ομως αυτή ήταν η δική μου κατεστημένη λογική ξανά. «Το άσυλο», ο «έλεγχος», η «ανακατάληψη» και μπούρδες.

Απο την Τετάρτη και μετά ήρθε στο προσκήνιο η εκπαιδευτική κοινότητα (μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικοί και γονείς) να σκεπάσει το προηγούμενο φαινόμενο, να εκφράσει την αγανάκτηση, να της δώσει περιεχόμενο. Και αμέσως ενεργοποιήθηκαν τα χειρότερα αντανακλαστικά του κράτους. Παρακρατικοί, νεοναζί, αυθαιρεσίες της αστυνομίας, ασφαλίτες, ρουφιάνοι, πυροβολισμοί και μια σαφής σκλήρυνση της στάσης της κυβέρνησης, η οποία δεν θέλει να δεί απέναντι της μια γενιά να την αμφισβητεί.

Εδώ λοιπόν υπάρχει η πολιτική, υπάρχει όμως και η ουσία. Και η ουσία ειναι πως η κυβέρνηση θα ήθελε να δεί τα πάντα να ξεχνιούνται. Να επιστρέψουμε στην προηγούμενη κανονικότητα και να συνεχίσει την πολιτική της η οποία αφήνει στην άκρη την κοινωνια και τα δίνει όλα στην οικονομία και τις τράπεζες.

Το ΠΑΣΟΚ θα ήθελε να εκτονωθεί το πράγμα συναισθηματικά, προσεγγίζει τους νοικοκυραίους, τους γονείς, τους καταστηματάρχες και προσέχει πολύ να μην ταυτιστεί με την κυβέρνηση, παρόλο που επί της ουσίας μάλλον συμφωνεί μαζί της. Είναι άλλωστε δυνητικά κυβερνώσα δύναμη – δεν θα μπορούσε να στηρίξει λαικά ξεσπάσματα. Δεν συνομιλεί αυτή τη στιγμή με την νεολαία.

Το ΚΚΕ το ρίχνει στα ηθικά κηρύγματα του τύπου «δεν τα κάνουν αυτά οι σωστοί μαθητές». Σαν γηρασμένη δύναμη που δεν μετέχει σε τίποτα αλλά παρακολουθεί τα πράγματα απο μακριά. Πολλώ δε μάλλον που δεν μπορεί να ελέγξει. Το ΛΑΟΣ τριβει τα χέρια του και αναζητά πελατεία στους φοβισμένους τηλεθεατές. Βλέπει όφελος απο μια πιθανή μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού δεξιότερα, η τουλάχιστον απο την πιθανότητα να αποσπάσει απο τη ΝΔ κάποιους ακραίους που τώρα απογοητεύονται. Και ο ΣΥΡΙΖΑ το παίζει οτι επικοινωνεί με αυτή τη γενιά, ενω στην πραγματικότητα δεν μπορεί να το κάνει. Για τον ΣΥΡΙΖΑ όμως έχω να πώ και μια καλή κουβέντα παρακάτω.

Η ουσία λοιπόν είναι οτι η γενιά αυτή είναι εκτός της συζήτησης. Συζητούν όλοι οι άλλοι για αυτήν. Και όλοι οι άλλοι θα ήθελαν να την δούν να συμπεριφέρεται σωστά ή να κάτσει στα αβγά της. Ομως η politicaly correct στάση των θεσμών ποτέ δεν αφορούσε τη νέα γενιά. Ποτέ δεν ήταν ο κώδικας επικοινωνίας της. Αυτό που προσπαθούν να κάνουν οι μαθητές και οι φοιτητές τώρα είναι να της δώσουν φωνή, αξίες, να την φέρουν στο προσκήνιο.

Οταν τα πράγματα φτάνουν τόσο μακριά, όμως, τότε δεν πρέπει να επιστρέψουν όπως είναι στην ησυχία. Πρέπει να μορφοποιηθούν, να θέσουν τα ζητήματα και να μας βοηθήσουν να πάμε όλοι παρακάτω. Αν απλώς ησυχάσουν, τότε πιθανότατα θα μεταφέρουν το πρόβλημα ως την επόμενη κρίση. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μόνη πολιτική δύναμη που δε τους λέει να σκάσουν, αλλά να μιλήσουν, αντί να καίνε και να σπάνε. Η σημερινή συντονισμένη επιθεση που δέχθηκε απόψε απο κυβέρνηση, ΚΚΕ και ΛΑΟΣ δεν είναι ανόητη απλώς. Είναι ένοχη γιατί ζητά την επιστροφή σε μια κατάσταση σιωπής και άγνοιας.

Ξέρω οτι πολλοί θα βρείτε χονδρή αυτή την αναλογία με το μαθητικό κίνημα του ’91. Πολλοί δεν θέλετε να ακούτε καν τη λέξη κινήματα. Ομως το θέμα είναι δεν είναι να κουκουλώσουμε το θέμα, να τελειώνουμε γρήγορα με αυτά. Το θέμα είναι να μάθουμε και να καταλάβουμε

1
έβγαλα το προηγούμενο πόστ, οπότε εδώ η φωτογραφία της salatas :-)

Advertisements
    • ελισσαβετ
    • 12 Δεκεμβρίου 2008

    Ματθαιο το χειμαρρωδες κειμενο σου, με εχει αφησει στηλη αλατος…
    Ελπιζω να το δουμε και στην εφημεριδα

    «…να μαθουμε και να καταλαβουμε.»
    Αυτη τη στιγμη το εχουμε μεγαλη αναγκη.

    Ενα ειναι σιγουρο. Τα playstations και τα mall δεν εχουν καβροχθισει τους πιτσιρικαδες. Ακομα και αν δεν εχουν προσδιορισει ολα οσα τους εξοργιζουν, μαλλον τα ξερουμε οι παλιοτεροι. Απλα επειδη εδω και καιρο τα …καταπιαμε, τα ειχαμε ξεχασει.

    1973, 1990, 2008
    Καθε 17 με 18 χρονια σκαει με θορυβο το τσοφλι και βγαινει στο φως η συνειδηση της καθε νεας γενιας.
    Το επομενο στα 2025-2026 να ελπιζουμε, αλλα διχως θυματα και σπασιματα εκεινη τη φορα.

  1. Την επόμενη φορά οι ίδιοι οι μαγαζάτορες θα καίνε τα μαγαζιά τους και αυτό θα είναι το πιό τραγικό από όλα…

  2. φτου ρε γμτ το είπε και άλλος το no future και νόμιζα πως είναι δικιά μου πατέντα;;;;
    (αν και σηκώνει πολύ νερό η εξήγηση)

    Πολύ καλό ποστ γενικότερα!!!!!

  3. Μάγκα έγραψες το καλύτερο κείμενο που έχω διαβάσει τις τελευταίες μέρες. Τα σέβη μου.

  4. κάτι μου λέει ότι το «γενιά no future» θα χρησιμοποιηθεί πάρα πολύ την επόμενη περιόδο.nice post!

  1. 12 Δεκεμβρίου 2008
  2. 13 Δεκεμβρίου 2008

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: