7 Δεκεμβρίου 2008 – Πρώτη κορύφωση της εξέγερσης

1Ελαβα απο τη φίλη μου Ελισσάβετ το παρακάτω email:

«Σου γραφω διοτι εχω την ατυχια τα γεγονοτα να με αφορουν περισσοτερο απο οσο θα ηθελα.
Η περαστικη 39χρονη που τραυματιστηκε απο …ιπταμενο μαρμαρο στο κεφαλι, εξω απο τη Φιλοσοφικη στη Θεσσαλονικη, και μεταφερθηκε αιμοφυρτη στο νοσοκομειο, ειναι η πρωτη μου εξαδελφη. Περιττο να σου πω πως αισθανομαι. Σαν να μην εφτανε ο θανατος του Αλεξανδρου και οι καταστροφες.

Χαιρομαι που στο blog σου δινεις εμφαση στις συλληψεις των 14 χρονων. Να μην πληρωσουν οσοι δεν φταινε. Με απασχολει ομως τι θα γινει και με αυτους που κλιμακωνουν την ενταση, χωρις ισως να το θελουν.

Απ’ οτι μου λέει η ξαδελφη μου, μολις οι κουκουλοφοροι την ειδαν να πεφτει κατω, σταματησαν να ριχνουν στους αστυνομικους. Οι αστυνομικοι σταματησαν και αυτοι να ασχολουνται με τους κουκουλοφορους και την περικυκλωσαν για να την προστατευσουν. Υποθετω οτι ολοι, ειδικοι φρουροι και αναρχικοι, τα εχασαν οταν ειδαν το αιμα να τρεχει.

Δεν θελει κανεις τους να γινει δολοφονος ομως αργα η γρηγορα θα γινει καποιο ατυχημα. Η εξαδερφη μου ηταν τυχερη, το μαρμαρο την πηρε ξωφαλτσα, ομως ηταν αρκετα βαρυ ωστε να την σκοτωσει.

Στην διαμαχη δεν παιρνω θεση διοτι πιστευω οτι οσοι κονταροχτυπιουνται στους δρομους – κουκουλοφοροι, αναρχικοι, πιτσιρικαδες, αστυνομικοι, ειδικοι φρουροι – ειναι ολοι θυματα. Εχω την υποψια οτι οι πραγματικοι ενοχοι ειναι αραγμενοι σε κουλτουριαρικα καφενεια η σε μοδατα εστιατορια, αντιστοιχα. Δεν μπορω να παψω να αναρρωτιεμαι για το ποιοι ριχνουν λαδι στη φωτια, ποιους εξυπηρετει αυτη η τραγωδια και σε τι νομισμα αμοιβονται αυτοι που την υποκινουν«.

Εγραφε εκ μέρους μου χθές στο twitter ο Αστέρης οτι περπατώντας στους δρόμους του κέντρου κάποια στιγμή αισθάνθηκα βαθιά απογοήτευση. Αν προχθές αυτό που παρακολουθήσαμε ήταν η αντανακλαστική οργή ενος τμήματος της νεολαίας απέναντι στο γεγονός της δολοφονίας, αλλά και απέναντι στην διαρκή πίεση, τα συσσωρευμένα αδιέξοδα, τότε αυτό που παρακολουθήσαμε χθές ήταν η απόλυτη αδυναμία αυτής της οργής να βρεί πολιτική έκφραση, να αρθρώσει οποιασδήποτε μορφής λόγο. Και αυτό είναι μια μεγάλη ήττα. Του πολιτικού μας συστήματος, των θεσμών, της κυβέρνησης και των κομμάτων, της παιδείας, των διανοουμένων μας, των καλλιτεχνών, όλων διάολε. Και έχουμε όλοι ευθύνη που αφήνουμε να παγιδεύονται άνθρωποι σε αυτό το κενό λόγου.

Επέστρεψα σπίτι χθές το βράδυ κατά τις τρείς μετά τα μεσάνυχτα. Λίγες δυμοιρίες εδώ κι εκεί, γύρω απο το Πολυτεχνείο. Ολο το υπόλοιπο ερημος. Σκόνη που σηκώνεται και δημιουργεί μια πνιγηρή ατμόσφαιρα. Απελπιστική ησυχία μετά απο δύο ημέρες μαχών. Είχα φύγει σχεδόν τρέχοντας κατά τις έντεκα, κουρασμένος πια απο όλο αυτό το βίαιο ξέσπασμα και αναζητώντας στο Μεταξουργείο λίγη ησυχία. Αισθανόμουν πως αλλάζει απότομα αυτός ο κόσμος και μαζί του κι η δική μου ζωή. Αλλά βέβαια μόλις μαζέψεις μερικά χρονάκια, κοιτάς πισω και βλέπεις οτι έτσι πάνε αυτά. Φυσάει και σε παίρνει μαζί του. Συγχωρήστε μου το προσωπικό ύφος όμως πάει καιρός που με κουράζει η αντικειμενική δημοσιογραφική καταγραφή των γεγονότων, σκέτη. Αισθάνομαι με τον καιρό λίγο πιο blogger απο οτι δημοσιογράφος. Με λίγα λόγια, τα γεγονότα έδυαν μεν, αλλά κι εγώ την κοπάνησα.

Μετά την προχθεσινή ολονυχτία στους δρόμους, χθές κατάφερα να σηκωθώ λίγο πριν ξεκινήσει η πορεία απο το Μουσειο. Ηταν μια ζεστή, όμορφη χειμωνιάτικη μέρα, με ένα γλυκό ήλιο που χάιδευε λές, οτι πιο αισιόδοξο υπάρχει μέσα σου αυτές τις δύσκολες μέρες. Κατέβηκα άρον-άρον τη Στουρνάρη πίνοντας καφέ στο πόδι ώσπου να συναντήσω την πορεία. Στην αρχή απογοητεύτηκα πιστεύοντας οτι ο κόσμος ήταν λίγος και μη βλέποντας ανθρώπους που περίμενα να δώ. Οταν όμως ξεκίνησε και μπήκαμε στην Αλεξάνδρας, φάνηκε οτι είχε μέγεθος. Δεν μπόρεσα να το υπολογίσω παρόλαυτα, αφού τα επεισόδια δεν επέτρεψαν ολοκληρωμένη εικόνα σε καμιά στιγμή της διαδήλωσης, όμως πρέπει να ήταν δεκάδες χιλιάδες. Ολες οι οργανώσεις της αριστεράς (πλήν ΚΚΕ φυσικά) ήταν εκεί. Για πρώτη φορά έβλεπα ένα μεγάλο μπλόκ της νεολαίας του ΣΥΝ να δίνει τον τόνο, ενω στην κεφαλή της πορείας προχωρούσε με κοκκινόμαυρες σημαίες η Αντιεξουσιαστική Κίνηση (κι αυτό πρώτη φορά το αντίκρυζα). Σκέφτηκα οτι ήταν σημαντικό να επανενταχθούν στον πολιτικό χάρτη οι αναρχικοί και οτι βοηθούσε σε αυτό η ανάληψη της κεφαλής της διαδήλωσης, όμως φευ, η ζυγαριά ανάμεσα στους αναρχικούς της «πολιτικής» και τους αναρχικούς της «σύγκρουσης», γέρνει αποφασιστικά πια υπέρ των δεύτερων. Ηταν πολλοί, ήταν σκόρπιοι σε μικρές ομάδες, ήταν παντού και άρχισαν αμέσως τους βανδαλισμούς. Είναι κρίσιμο νομίζω να το υπογραμμίσω αυτό. Ηταν πάρα πολλοί. Για καμιά ώρα προσπαθούσαμε να κινηθούμε μέσα σε μια κόλαση φωτιάς και δακρυγόνων. Ο περισότερος κόσμος προσπαθούσε με πείσμα να αντέξει, να παραμείνει εντός των μπλόκ των οργανώσεων και να συνεχίσει την πορεία. Φτάσαμε έτσι ως την πλατεία Αιγύπτου στα μισά της Αλεξάνδρας. Εκεί πια, όμως ήταν τόσα τα δακρυγόνα που δεχτήκαμε, ώστε πραγματικά ήταν αδυνατο να συνεχίσεις. Η διαδήλωση άρχισε να φυλοροεί. Ο κόσμος συνέχιζε να προχωράει σε μικρές ή μεγαλύτερες ομάδες μέσα απο τα στενά, προσπαθώντας να φτάσει παρολαυτα στη ΓΑΔΑ. Αδύνατον βέβαια γιατί οι συγκρούσεις τόσο στην Αλεξάνδρας, όσο και στα στενά, ανέβαιναν παράλληλα. Οσες φορές μπόρεσα να κατέβω για να δώ τι γίνεται, αντίκρυσα μονάχα πυκνά σύνεφα καπνού. Η πορεία είχε κοπεί σε τρία ή τέσσερα τμήματα καθένα απο τα οποία έπαιρνε πλέον διαφορετική κατεύθυνση. Ενα μικρό τμήμα, έφτασε στην ΓΑΔΑ. Ενα άλλο 2000 ατόμων σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, αποτελούμενο απο οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, ανασυγκροτήθηκε στο Πεδίον του Αρεως και διαδήλωσε ως τη Βουλή. Ενα μεγάλο μπλόκ των αναρχικών κατέβηκε την Ιπποκράτους προς τα Εξάρχεια. Στο ύψος της Καλιδρομίου το αστυνομικό τμήμα εξαρχείων βρέθηκε περικυκλωμένο κατά τις 4 το απόγευμα απο ισχυρές ομάδες αναρχικών οι οποίοι τελικά απωθήθηκαν ξανα με έντονη χρήση δακρυγόνων. Τα επεισόδια γενικεύθηκαν για άλλη μια φορά σε όλα τα στενά των εξαρχείων κι εμείς (όσοι φίλοι είχαμε καταφέρει να βρεθούμε) σταματήσαμε σε ένα σπίτι στην οδό Καλιδρομίου προκειμένου να πλυθούμε και να δούμε τι μεταδίδει η τηλεόραση. Η εικόνα του ΣΚΑΙ ήταν απογοητευτική, αφού αφορούσε σε μια «ποδοσφαιρική» αντιμετώπηση του θέματος. Πολύ γρήγορα αποφασίσαμε οτι αν ήταν να συνεχίσουμε θα έπρεπε να ενισχύσουμε το κομμάτι που κατευθυνόταν συντεταγμένο προς τη βουλή με πολιτικά συνθήματα και στόχο. Διασχίσαμε την πλατεία εξαρχείων στην οποία επικρατούσε η συνηθισμένη αναταραχή με τον κλεφτοπόλεμο να φτάνει ως το Πολυτεχνείο. Στάθηκα για λίγο να θαυμάζω τα πρόσωπα κάποιων νεαρών αγοριών και κοριτσιών που ήταν εκεί μέσα στους αναρχικούς (οχι και οι ίδιοι) με όλη τους τη φωτεινότητα και τη λάμψη. Σκέφτηκα οτι είναι εν μέρει λογικό να τους ελκύει ο κρότος και η δύναμη της φωτιάς αντι για την οργάνωση και τους περιορισμούς της συλλογικότητας. Ομως αυτό δεν έχει πολύ σχέση με την «πολιτική».

Στο Σύνταγμα τα πράγματα ήταν ήρεμα ως την στιγμή που ξεκίνησε να αποχωρεί η διαδήλωση, οπότε η αστυνομια απρόκλητα ξεκίνησε να την κηνυγάει. Ευτυχώς, οι διαδηλωτές κράτησαν την ψυχραιμία τους και δεν είχαμε συμπλοκές και επεισόδια εκεί. Ακούγαμε οτι σε όλη την περιοχή των εξαρχείων γίνοταν ένας χαμός, οπότε αποφασίσαμε να κιηθούμε προς τα εκεί. Στις 6 το απόγευμα πέρασα τη Χαριλάου Τρικούπη η οποία βρισκόταν σε μια απόκοσμη κατάσταση ομίχλης απο τα δακρυγόνα και τις φωτιές. Ηδη απο την Ιπποκράτους και κάτω η μυρωδιά ήταν τόσο έντονη ώστε να χρειάζεται οπωσδήποτε μαντήλι με maalox για να αντεξεις να διασχίσεις τους δρόμους. Το βράδυ στην Τσαμαδού ήταν εκρηκτικό. Η ζώνη μεταξύ πλατείας Εξαρχειων και Πολυτεχνείου φλέγονταν ασταμάτητα και οι συγκρούσεις επεκτείνονταν σε όλα τα στενά της περιοχής. Πρέπει να ήταν δέκα ή ώρα όταν η πλατεία καταλείφθηκε πια οριστικά απο δυνάμεις των ΜΑΤ και εκτονώθηκε η κατάσταση. Ως τις 11 νομίζω πως ο συναγερμός ειχε λήξει και το ρατεβού ανανεωνόταν για αύριο (σήμερα δηλαδή) στις 6 το απόγευμα, οπότε προγραμματίζεται νέα πορεία στα Προπύλαια.

Είχα πιστέψει πως η αντίδραση θα συσσωρευθεί πια την τετάρτη στο συλλαλητήριο της ΓΣΕΕ, όμως ξυπνώντας σήμερα το πρωί, έμαθα πως πορείες αυθόρμητες πορείες μαθητών διεξάγονται σε όλη την Ελλάδα και οτι εκπρόσωποι των γενικών συνελεύσεων των σχολείων μαζεύονται στο Πολυτεχνείο. Είναι φυσικό τα παιδιά να αισθάνονται την ανάγκη να εμπλακούν σε όλο αυτό. Θυμάμαι πως ακούσαμε στο σχολείο μου το ’85 την δολοφονία του συνομηλίκου μου τότε Μιχάλη Καλτεζά. Πάμε άραγε για μέρες ’91;

Χθές ή προχθές (ούτε που θυμάμαι πια) διαφώνησα με ένα φιλο στο twitter για τις περιουσίες των ανθρώπων που καταστρέφονται. Ελεγε εύλογα οτι αυτό στρέφει τον κόσμο εναντίον των εξεγερμένων. Σωστά όμως εδώ παίχθηκαν σημαντικότερα πράγματα απο τις περιουσίες αυτές. Μακάρι να μην γίνει ο θάνατος του παιδιού αυτού αφορμή για μια συντηρητική, αυταρχική στροφή της κυβέρνησης σε μια τόσο κακή οικονομική και πολιτική συγκυρια μάλιστα. Το κλίμα πολώνεται επικίνδυνα και αυτό που διαπραγματεύονται οι διαδηλωτές στους δρόμους είναι νομίζω – εκτός απο την αντανακλαστική αντίδραση στα αδιέξοδα στα οποία έχει φέρει η κυβέρνηση τη χώρα – η ίδια η δημοκρατία. Στο όνομα των περιουσιών κάποιων θα προσπαθήσουν να παίξουν το παιχνίδι του αυταρχισμού. Ας το σκεφτούν καλά αυτό όσοι βάζουν τώρα θέμα περιουσιών.

Κατά τα λοιπά δεν βλέπω την ώρα να έρθουν τα οχήματα του Δήμου να καθαρίσουν την περιοχή που βρωμάει ακόμα απίστευτα αν και υποθέτω πως θα ζήσουμε σε κατάσταση «πολιορκίας», με τα δακρυγόνα και τα κατάλοιπα τους στον αέρα για πολλές μέρες ακόμα.

Η Ελισσάβετ έχει δίκιο να αναρωτιέται στην επιστολή της ποιός υποκινεί και ποιός ωφελείται απο την κρίση, αν είμαστε όλοι πιόνια ενος σχεδίου κάποιων τρίτων, όμως εδώ θέλει προσοχή. Οι αντιδράσεις του κόσμου είναι αυθόρμητες. Δεν είναι απέναντι σε ανθρώπους, αλλά απέναντι σε πρακτικές θεσμών και πολιτικές. Πολλοί θα βρεθούν να προσπαθήσουν να τις χειραγωγήσουν (κυβέρνηση) ή να τις καταπνίξουν (ΠΑΣΟΚ), ή να τις εκμεταλευθούν πολιτικά (αριστερά) ανάλογα με τα συμφέροντα και την οπτική τους. Γνώμη μου είναι πως βρισκόμαστε μπροστά σε μια κανονική, γνήσια, λαική εξέγερση του κόσμου που είναι αγανακτισμένος σε πολλά επίπεδα και ο οποίος επιθυμεί να ρίξει την κυβέρνηση, ασχέτως του ποιά είναι η ατζέντα οποιουδήποτε πολιτικού φορές. Εδώ αρχίζει η πραγματική συζήτηση όμως. Η πραγματική δουλειά αρχίζει μετά τα επεισόδια.

Advertisements
    • νελλη
    • 8 Δεκεμβρίου 2008

    μπορει να μας πει η ελισσαβετ τα χριστουγεννα τι θα φαμε εγω και τα αδερφια μου αφου καηκε το μαγαζι που δουλευει ο πατερας μου οταν σε ταιζουν αλλοι μπορεις να κανεις επανασταση εκ του ασφαλους

  1. Τη στιγμή Τσιμιτάκη μου… που ΔΕΝ ΤΟΛΜΩ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ εγώ ο ίδιος, σε κάποια μπλογκ… και βγαίνουν ΤΣΟΥΠ οι διάφοροι συνομωσιολόγοι να με πουν «πράκτορα» ή «παπαγαλάκι της Νέας Τάξης» ή «αριστερό προδοτάκι» ή -τέλος- να πουνε κι ότι χρειάζομαι «σφαίρα στο κεφάλι και φτύσιμο», ΤΙ ΝΑ ΠΕΙΣ, πια…
    για την ΜΑΝΙΑΣΜΕΝΗ ΜΑΝΙΑ να λένε ότι τα πάντα και οι πάντες είναι «υποκινούμενοι»…

    ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΥΠΟΚΙΝΟΥΜΕΝΟΙ…

  2. η ΠΑΠΑΡΗΓΑ είπα «να σταματήσουν να χαϊδεύουν τα αυτιά των κουκουλοφόρων για… ψηφοθηρικούς λόγους» δηλαδή παραδέχτηκε ότι είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΙ… χαχαχαχα

    ΤΙ ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΔΕΡΝΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ?

    ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ να λέμε τέτοια πράματα στα σοβαρά?

  3. διόρθωση
    η ΠΑΠΑΡΗΓΑ είπα = ΛΑΘΟΣ
    η ΠΑΠΑΡΗΓΑ είπε = ΣΩΣΤΟ


    κατα τα άλλα ΣΩΣΤΑ τα είπε…

    αλλά τη μαχαιριά που θα αρπάξει το ΛΑΟΣ την έριξε…

    • Mari
    • 9 Δεκεμβρίου 2008

    ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΗΘΕΛΑ ΑΠΛΑ ΝΑ ΡΩΤΗΣΩ ΠΩΣ ΑΙΣΘΑΝΕΣΤΑΙ ΜΕΤΑ ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ … ΜΕ ΤΟΣΣΟΥΣ ΑΝΕΡΓΟΥΣ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΑΝ ΣΟΝ ΔΡΟΜΟ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ …ΕΛΠΙΖΩ ΑΣΧΗΜΑ …. ΚΑΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΛΑΘΟΣ ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ … ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ … ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ…. ΜΑΛΛΟΝ ΘΑΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΑΛΛΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΙΣΩΣ ΜΙΑ ΚΑΘΙΣΤΗ ΣΙΩΠΗΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ…. ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ ΕΝΑΣ ΓΟΝΙΟΣ ΛΟΓΟ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΑΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΕΙ ΑΥΡΙΟ ΝΑ ΤΑΙΣΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ…. ΑΥΤΑ …ΝΙΩΘΟ ΟΤΙ ΖΩ ΟΤΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΗ ΕΔΩ…

    • Δέσποινα
    • 9 Δεκεμβρίου 2008

    Δυστυχώς οι υλικές ζημιές είναι ανυπολόγιστες. Πολύ μεγάλος και ο ψυχικός κλονισμός των πολιτών που έχουν υποστεί αυτές τις ζημίες. Τουλάχιστον δεν θρηνήσαμε άλλες ζωές. Φανταστείτε όμως να γινόταν ένα λάθος ακόμα – αλλά αυτή τη φορά να έφταιγαν οι διαδηλωτές. Αναρωτιέμαι αν το κομμάτι μάρμαρο που προσγειώθηκε στο κεφάλι μου στη προσπάθεια να ΣΩΣΩ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ μου την Κυριακή στη Θεσσαλονίκη (δεν ήμουν απλά περαστική) δεν με έβρισκε στο μέτωπο, αλλά 2-3 εκατοστά πιο αριστερά… ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΒΡΙΣΚΟΜΟΥΝ ΕΔΩ. Είχα απλά την ατυχία να περνάω πολύ κοντά από τις ειδικές δυνάμεις των αστυνομικών και κοντοστάθηκα μια στιγμή να τους ακούσω που μου έλεγαν να απομακρυνθώ. Άραγε αυτός που πέταξε το μάρμαρο μέσα από την αυλή του Πανεπιστημίου – ενώ είχαν σταματήσει για λίγο – δεν είδε ότι ήμουν πολίτης?

    • Δέσποινα
    • 9 Δεκεμβρίου 2008

    Δεν παίνρω θέση, να μην παρεξηγηθώ. Κανείς δεν θα έπρεπε να τραυματιστεί.

    • ελισσαβετ
    • 10 Δεκεμβρίου 2008

    Αγαπητη Νελλη, νομιζω οτι εχει γινει ενα μικρο μπερδεμα στον τροπο που εχεις αναγνωσει το κειμενο. Ξαναδιαβασε το σε παρακαλω προσεκτικα και μετα συζηταμε ο,τι θελησεις. Δικες μου ειναι οι πεντε πρωτοι παραγραφοι, δηλαδη μεχρι εκει που τελειωνουν τα πρωτα εισαγωγικα.

    Φιλε Omadean, εχεις απολυτο δικιο. Φυσικα και ΔΕΝ ειναι ειναι οι παντες υποκινουμενοι. Οπως λεει και ο Ματθαιος, ο κοσμος αντιδραει αυθορμητα. Ομως δυστυχως οι αυθορμητες αντιδρασεις ειναι ευκολο να χειραγωγηθουν και να οδηγηθουν σε αποτελεσμα αντιθετο με το εθνικο και λαικο συμφερον. Αυτο που προτεινω ειναι να ειμαστε προσεκτικοι, ωστε να εξασφαλιστει το γεγονος οτι η διαμαρτυρια ΜΑΣ θα εχει το αποτελεσμα που ΕΜΕΙΣ θελουμε.

    Η δημοκρατια ειναι το μονο πολιτευμα που επιδεχεται ειρηνικες επεμβασεις απο το λαο. Εμεις εκφρασαμε την αγανακτηση μας με βιαιο τροπο. Αυτο ισως δειχνει ποσο μεγαλη αναγκη εχουμε να επεμβουμε περισσοτερο σε αυτα που συμβαινουν γυρω μας. Ας καθησουμε λοιπον τωρα να προσδιορισουμε εναν τροπο με τον οποιο θα μπορουμε να επεμβαινουμε αποτελεσματικα στη λειτουργια του κρατους, ετσι ωστε αυτο να μας εξυπηρετει με τον καλυτερο δυνατο τροπο.

    Οπως λεει ο Ματθαιος, η πραγματικη δουλεια αρχιζει τωρα. Εγω θα συμπληρωσω οτι ειναι πολυ πιο δυσκολο να διαμορφωσεις μια αποτελεσματικη δημοκρατικη προταση, απο το να αρπαζεις ενα λοστο και να σπας ο,τι βρεθει μπροστα σου. Στους σημερινους δεκαπενταχρονους ελπιζω να αρεσουν τα δυσκολα και να ειναι διατεθειμενοι να απαντησουν σε πραγματικες προκλησεις.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: