Νεκρός απο πυρά αστυνομικών στα εξάρχεια

Μιας και είστε πάρα πολλοί αυτοί που ανατρέχετε σε αυτό το κείμενο, το συμμάζεψα λιγάκι:

Είναι 6 και 15 το πρωί της Κυριακής. Μόλις μπήκα σπίτι και βρωμάει ο τόπος καπνο και δακρυγόνα. Δεν μπορείς να ανοίξεις παράθυρο ούτε προς τη Σολωμού, ούτε πίσω στον ακάλυπτο. Είναι η ώρα των συλλήψεων. Απο τις 4 και μετά ο κόσμος έσπασε και έμειναν στα στενά απο την πλατεία ως το Πολυτεχνείο ομάδες νεαρών και δυμοιρίες των ΜΑΤ να καίνε, να σπάνε βιτρίνες και να παίζουν κλεφτοπόλεμο με την αστυνομία. Εκανα βόλτα ως την ΑΣΟΕΕ όπου είχε κόσμο φωτιές και βεβαίως σπασμένες βιτρίνες και ΜΑΤ. Ο κύριος όγκος των διαδηλωτών αυτές τις τελευταίες ώρες βρισκόταν μέσα και έξω απο το Πολυτεχνειο. Δεν πρέπει να υπάρχει κάδος σε όλη την περιοχή απο τη Χαρ. Τρικούπη ως την 3η Σεπτεμβρίου που να μην έχει καεί. Τώρα που ηρεμήσαμε λίγο, τα παίρνω απο την αρχή.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΑΤΕΛΕΙΩΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ
Κατά τις δέκα το βράδυ δεχθήκαμε ένα τηλεφώνημα που έλεγε οτι κάτι γίνεται στην πλατεία και οτι μάλλον σκοτώθηκε ένας νεαρός στην περιοχή. Την ίδια στιγμή αρχίσαμε να ακούμε φωνές και συνθήματα. Μένω στην οδό Σολωμού πολύ κοντά στην πλατεία, οπότε βγαίνοντας στο παράθυρο αντίκρυσα αμέσως το θέαμα. Απο την κάτω πλευρά της πλατείας πλήθος 300 περίπου διαδηλωτων με λίγες κοκκινόμαυρες σημαίες πλησιάζει προς το Διπλό καφέ (γωνία Θεμιστοκλέους) όπου είναι παραταγμένη μια δυμοιρία των ΜΑΤ. Ερχονται σώμα με σώμα, ενω απο τη Σολωμού φτάνει στην πλατεία άλλη μια δυμοιρία. Κάνοντας τον κύκλο της πλατείας βλέπω αστυνομικές ενισχύσεις να καταφθάνουν απο την Μπενάκη και τη Μεσολογγίου. Σε λίγο η πλατεία είναι περικυκλωμένη απο ΜΑΤ. Ο μόνος δρόμος απο τον οποίο μπορούσες να μπείς ή να βγείς ήταν ο πεζόδρομος της Τσαμαδού, στον οποίο είχαν συγκεντρωθεί τα μέλη του Δικτύου. Δίνοντας ανταποκρίσεις στο ραδιοσταθμο «στο Κόκκινο» επισημαίνω επανειλημένα οτι είναι ανάγκη να αποσυρθεί η αστυνομία καθώς αυτή η σώμα με σώμα κατάσταση εγκυμονεί περισσότερους κινδύνους. Βγαίνοντας απο την Τοσίτσα πίσω μια δυμοιρία των ΜΑΤ πράγματι είδα αργότερα να εκτοξεύονται καδρόνια και δακρυγόνα και να συλαμβάνονται οι πρώτοι διαδηλωτές στην πρώτη επιδρομή της αστυνομίας στην πλατεία. Αμέσως μετά η αστυνομία αποσύρθηκε στη Μπουμπουλίνας και άλλες θέσεις, όμως η πλατεία καταλήφθηκε και ανακαταλήφθηκε τουλάχιστον δυο φορές ακόμα απόψε το βράδυ. Για μια περίπου ώρα (νομίζω ως τις δωδεκάμισι) επικράτησε μια ανησυχητική ηρεμία. Προτίμησα να παραμείνω στο Δίκτυο στην Τσαμαδού όπου ξεκινούσε συνέλευση για την εκτίμηση της κατάστασης και έρχονταν πληροφορίες απο διάφορες πλευρές του κέντρου. Στο μεταξύ ο κόσμος παρέμενε σκόρπιος αλλά ανήσυχος στην πλατεία Εξαρχείων. Πρέπει να ήταν δωδεκάμισι όταν αποφασίστηκε το κάλεσμα για την σημερινή πορεία στο μουσείο και η εκδήλωση μιας πρώτης οργανωμένης αντίδρασης επι τόπου. Περίπου 300 άτομα ξεκινήσαμε απο το Δίκτυο με στοιχειώδη οργάνωση (πέντε κόκκινες σημαίες δηλαδή) να κατευθυνόμαστε προς την πλατεία και απο εκεί προς την Ιπποκράτους όπου είχαμε μάθει πως υπήρχε συγκέντρωση του ΝΑΡ και των ΕΑΑΚ. Στην πλατεία το μπλόκ πλήθυνε αφού προστέθηκαν άλλοι τόσοι τουλάχιστον αναρχικοί. Ανοδος απο την Βαλτετσίου ως την Ζωοδόχου Πηγής όπου κάναμε αναγκαστική στροφή δεξιά, λόγω ισχυρής αστυνομικής παρουσίας στην Χαριλάου Τρικούπη. Εκεί σημειώθηκαν νέες συμπλοκές με την αστυνομία και αναγκαστήκαμε να βγούμε ως την Ακαδημιας. Κατεβαίνοντας απο την Πανεπιστημίου προς Ομόνοια μάθαμε οτι η Αντιεξουσιαστική κίνηση βρισκόταν ήδη στη Νομική και πως το ΝΑΡ είχε εμποδιστεί απο την αστυνομία να διαδηλώσει και χτυπηθεί στην Ιπποκράτους. Τα μέλη του κατέβαιναν τώρα σε μικρές ομάδες προς το κέντρο. Επιστροφή στη Σόλωνος, όπου με ένα μαγικό τρόπο έχουν βρεθεί οι πάντες. Ενα ποτάμι κόσμου, έχει έρθει -άγνωστο απο που- και κατεβαίνει στην Πατησίων την οποία και κατακλύζει απο το Πολυτεχνειο ως τα Χαφτεία. Είναι όλοι εκεί, όλες οι οργανώσεις και πολλοί πολίτες. Εκεί πια άρχισα να σκέφτομαι οτι δεν ζούμε μέρες 85 (δολοφονία Καλτεζά), αλλά μέρες 91 (δολοφονία Τεμπονέρα). Τόσο η έκταση του πλήθους, όσο και η πτώση των πολιτικών διαχωριστικών γραμμών όπως καταγράφονταν στα συνθήματα που έμπλεκαν απο την μια οργάνωση στην άλλη αλλά και η διάχυτη μαζική οργή μόνο σε αυτό με παρέπεμπαν.
Απο τη 1 ως τις 4 το πρωί η κατάσταση ήταν απολύτως ανεξέλεγκτη. Χρησιμοποιούσα το κινητό μου για ανταποκρίσεις στο twitter (το οποίο και πάλι είχε εξαιρετική συλλογική κάλυψη), όμως απο εκείνη την ώρα και μετά για κάποιο περίεργο λόγο δεν μπορούσα πια να συνδεθώ, όποτε (ευτυχώς) έπαιρνα τηλέφωνο τον Αστέρη και του ζητούσα να ενημερώνει εκ μέρους μου. Επιστροφή στην Τσαμαδού και την πλατεία όπου είναι πια ξεκάθαρο οτι αυτό που ζούμε απόψε δεν έχει ξαναγίνει και μάλλον μπορούμε να το πούμε «Εξέγερση». Το κεντρικό μέτωπο βρισκεται στη ζώνη Στουρνάρη-Πολυτεχνείο-Χαφτεία, όμως είναι και η Νομική και η ΑΣΟΕΕ και πολλές πόλεις σε όλη την Ελλάδα. Στους επάνω δρόμους των Εξαρχείων οι οδηγοί προσπαθούν να απεγκλωβιστούν ομως όταν μαθαίνουν οτι σκότωσε η αστυνομία 16χρονο, σταματάνε να διαμαρτύρονται και λένε «πρέπει να κατέβουμε». Το άκουσα τρείς φορές αυτό απόψε. Καθόμαστε για λίγο να ξεκουραστούμε στο Δίκτυο και στα πρόσωπα των φίλων βλέπω πια κάτι αναπάντεχο. Ολική επαναφορά της πολιτικής με όρους του… ’70;;; Τα πράγματα είναι επικίνδυνα και απαιτούν την ενεργό εμπλοκή μας. Το υπόλοιπο χρονικό δεν νομίζω οτι αξίζει εκτενούς περιγραφής. Αλεπάλληλες επιθέσεις σε διάφορα θέατρα συγκρούσεων. Περπάτησα ως τις 6 το πρωί και για αυτές τις τελευταίες ώρες θέλω να σημειώσω μόνο δυο πράγματα: Οι βανδαλισμοί μπορεί ως ενος σημείου να γίνονται κατανοητά ως αντανακλαστική αντίδραση οργής (και το ποιού σημείου σηκώνει πολύ συζήτηση) όμως απο ένα σημείο και μετά υπογραμίζουν το κενό πολιτικής και το περιθώριο στο οποιο περιέρχονται πολλοί νέοι σήμερα. Οπως εύστοχα παρατήρησε ένας καλός φίλος, το 90 θα γίνονταν λιγότεροι, το 80 ακόμα πιο λίγοι και το 73 έγιναν απλώς κάποιοι. Τώρα ξεφεύγει πολύ εύκολα το πράγμα. Το άλλο είναι η αστυνομία. Βρέθηκα κάποια στιγμή στην Γ Σεπτεμβρίου και είδα δυο ξεκομένες δυμοιρίες με αστυνομικούς νε συμπλέκονται, να κρύβονται μετά, να καπνιζουν… Ούτε συντονισμό, ούτε στρατηγική, ούτε όρεξη για αυτό που έκαναν, σαν να ένοιωθαν ως και ενοχές. Αλλά μπορεί να ήταν ιδέα μου, βεβαίως. Ανεβαίνοντας έπειτα στο Πολυτεχνείο και μπαίνοντας στο μπλόκ των αναρχικών είδα φάτσες και άκουσα ατάκες που μου λένε οτι υπήρχαν χαφιέδες εκεί. Πρωτότυπο θα μου πείτε. Θα εξηγήσω παρακάτω γιατί τα αναφέρω ολα αυτά.

Το σημαντικό είναι στην σημερινή συγκέντρωση να βρεθεί και το πολιτικό πρόταγμα, κάτι πάνω στο οποίο να μπορούμε να χτίσουμε μια ουσιαστική συζήτηση. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Γιατί πήρε τέτοιες διαστάσεις αυτή η κρίση; Τι την γεννάει; Κατά τη γνώμη μου το χθεσινό περιστατικό μιλάει σε πολλά επίπεδα. Καταρχήν υπογραμίζει την αποτυχημένη πολιτική αστυνόμευσης και καταστολής. Απο τον Καλτεζά και μετά έχει επιλεγεί να πιέζεται σκληρά ο αντεξουσιαστικός χώρος και να κρατιέται σχετικά μικρός και ελεγχόμενος. Τα τελευταία χρόνια οι μικροσυμπλοκές στη Μεσολογγίου είναι σχεδόν καθημερινό φαινόμενο. Η αστυνομία δε, κρατάει σε διαρκή κλοιό την περιοχή των Εξαρχείων σα να πρόκειται για αυτόνομη ζώνη που πρέπει να ελεγχθεί. Αυτή η πολιτική θα ειχε αποτέλεσμα (όπως ίσως είχε στο παρελθόν) αν επικρατούσε κοινωνική ειρήνη και ευημερία. Οταν έχεις όμως στις μέρες μας μια νεολαία η οποία πιέζεται τόσο σκληρά (οικονομικά, επαγγελματικά, κοινωνικά) τότε μπορεί να πετύχεις το ανάποδο, να ηρωποιήσεις δηλαδή το χώρο και να στρέψεις τον κόσμο προς τα εκεί. Πέρα απο την αποτυχημένη πολιτική αστυνόμευσης υπάρχουν τα οξυμένα κοινωνικά προβλήματα που οδηγούν ένα μεγάλο κομμάτι τη νεολαίας στο περιθώριο. Ακόμα η εικόνα μιας τάξης πολιτικών που είναι βουτηγμένοι στη διαφθορά, το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ φτωχών και πλουσίων, η ανασφάλεια της μικροαστικής τάξης και η γενικευμένη ανησυχία λόγω της κρίσης πως γίνεται να μην οδηγήσουν σε τέτοια ξεσπάσματα ένα τμήμα της ναολαίας; Εννοώ οτι δεν ήταν μόνο η εν ψυχρώ δολοφονία του παιδιού. Υπάρχει σοβαρό υπόστρωμα για μια τόσο εκτεταμένη αντίδραση και χτίζεται χρόνια τώρα. Οπως το 91, όταν η κυβερνηση Μητσοτάκη σκόνταφτε πάνω σε έναν λαό που φοβόταν για το μέλλον (είχε πέσει το τείχος και μας έπρηζαν με το τέλος των ιδεολογιών) και δεν εμπιστευόταν την κυβέρνηση του και τις νεοφιλελεύθερες επιλογές της (δεν ήταν τότε που ο Μάνος πουλούσε την υγιή ΑΓΕΤ με το επιχείρημα οτι αν μείνει στο δημόσιο θα γίνει προβληματική;)
Είναι 8 το πρωί, νομίζω ώρα για ύπνο πια. Εχουμε συνέχεια στην μεσημεριανή διαδήλωση άλλωστε στο Μουσείο (1 το μεσημέρι), όπου και θα δούμε πια, πως αντιμετωπίζουν το θέμα οι πολιτικοί φορείς. Ως τότε διαβάστε παρακάτω το προφητικό – τολμώ να πώ – ρεπορτάζ που έγραψα πέρυσι με τον συνάδελφο Αποστόλη Φωτιάδη και το οποίο δεν δημοσίευσε ποτέ η Καθημερινή, επειδή το βρήκε «πολύ βαρύ». Λέγαμε τότε μεσούσης της σύγκρουσης των φοιτητών με την αστυνομία, οτι είναι περίπου ζήτημα χρόνου να υπάρξει ένας νεκρός στην περιοχή των εξαρχείων. Πρόκειται για μια απόπειρα ανατομίας της σχέσης του κράτους με το χώρο των Αναρχικών που βεβαίως δεν σχετιζεται με το περιστατικό της δολοφονίας, όμως ίσως βοηθάει να καταλάβουμε λιγάκι πως έφτασαν τα πράγματα ως εδώ και γιατί ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος γίνεται ο καλύτερος υποδοχέας μιας γενικευμένης και διάχυτης δυσαρέσκειας και απογοήτευσης που καταλαμβάνει πια μεγάλο τμήμα της Ελληνικής νεολαίας.
—————————————————————————————-

Για το ζήτημα των αναρχικών και της σχέσης τους με το κράτος

Των Ματθαίου Τσιμιτάκη, Απόστολου Φωτιάδη

H πολύμηνη αντιπαράθεση της αστυνομίας με το πιο «ζωηρό» πολιτικά τμήμα της νεολαίας έφτασε πια στο σημείο να μας απασχολεί περισσότερο από την ίδια την πολιτική αντιπαράθεση γύρω από τα ζητήματα της παιδείας. Το κοινωνικό φαινόμενο αυτό, όμως δεν είναι καινούργιο. Ένα απασχολεί την κοινή γνώμη τα τελευταία είκοσι χρόνια, οι πολιτικοί, δημοσιογράφοι και επιστήμονες του τόπου αρνούνται με την στάση τους επι της ουσίας να το μελετήσουν, να το κατανοήσουν και τελικά να το λύσουν.

Η εικόνα ενός κράτους αμήχανου το οποίο ούτε μπορεί να το καταστείλει αποτελεσματικά, ούτε να το αντιμετωπίσει κοινωνικά, οξύνει την κατάσταση. Είτε πέφτοντας στην παγίδα των «γνωστών αγνώστων», είτε υποδαυλίζοντας τις συγκρούσεις με την στάση της η κυβέρνηση δέχεται έντονη κριτική σε μια περίοδο όπου επαναπροσδιορίζονται οι ατομικές και κοινωνικές ελευθερίες των πολιτών με βάση την διεθνή και τοπική συγκυρία (επανεμφάνιση της τρομοκρατίας, κάμερες, άσυλο, αλλαγές στην παιδεία και την εργασία).

Από την άλλη πλευρά, ο αντεξουσιαστικός χώρος, δείχνει πιο ρευστός από ποτέ, εγκλωβισμένος σε αυτό το παιχνίδι είτε επειδή κάποιοι εντός του το θέλουν είτε επειδή αδυνατεί να το αντιμετωπίσει. Για όσους έχουν κουραστεί πια από αυτή την αντιπαράθεση (τους κατοίκους των Εξαρχείων πρωτίστως, τους εργαζομένους στο κέντρο, και την κοινή γνώμη) η απλουστευτική τηλεοπτική εικόνα των γνωστών-Αγνώστων και η ρηχή ρητορεία της αντιπαράθεσης δεν είναι πια αρκετή.

Η ένταση που επικρατεί σε κάποιες περιοχές των Αθηνών (και άλλων μεγάλων αστικών κέντρων) αλλά ιδιαίτερα στην περιοχή των Εξαρχείων, τα οποία μετατρέπονται σε ένα μικρό Μπέλφαστ, παρουσιάζει διογκούμενα χαρακτηριστικά. Δημιουργείται στις μέρες μας μια συγκεχυμένη εικόνα κοινωνικής ανωμαλίας που είναι αδιέξοδη και φέρνει ένα τμήμα της ελληνικής κοινωνίας στο όριο του κοινωνικού πολέμου.

Αιτία είναι πράγματι ο «θερμός» στις δηλώσεις του υπουργός δημόσιας τάξης; Είναι η ριζοσπαστικοποίηση και περιθωριοποίηση ενός όλο και μεγαλύτερου τμήματος της ελληνικής νεολαίας; Είναι η κατασκευή στερεοτύπων και οι απλουστεύσεις της τηλεόρασης που επιβάλει τις ιαχές της πάνω στα κοινωνικά φαινόμενα;

Πίσω από την σκοταδιστική και απλουστευτική συζήτηση, υπάρχουν γεγονότα, υποκείμενα και πολύ ιστορία.

To ιστορικό της αντιπαράθεσης

Όταν το 1985 το ΠΑΣΟΚ με υπουργό βιομηχανίας τον Κώστα Σημίτη προσπάθησε να υλοποιήσει ένα πιο στενό –για τους εργαζομένους- κυβερνητικό πρόγραμμα, βρήκε απέναντι της όχι μόνο την αντιπαράθεση των συνδικάτων και της αριστεράς, αλλά και ένα μαζικό αναρχικό κίνημα. Μαζί με τις πρώτες δικαστικές αποφάσεις όπου κηρύσσονταν παράνομες και καταχρηστικές απεργίες που ξεσπούσαν σε διάφορους κλάδους της οικονομίας, η αστυνομία υπό τον στρατηγό Δροσογιάννη εφάρμοσε επί τρία χρόνια μια συστηματική πολιτική καταστολής η οποία κατάφερε να συρρικνώσει τον αντεξουσιασικό χώρο. Όχι όμως αναίμακτα. Θύμα αυτής της εποχής έπεσε το 1985 ο μαθητής Μιχάλης Καλτεζάς, νεκρός σε μια από τις μαζικές συγκρούσεις αστυνομίας και αναρχικών κατά την επέτειο του πολυτεχνείου.

Παρόμοια πόλωση συναντά κανείς στους δρόμους της Αθήνας το 1991 όταν η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης Μητσοτάκη θα αποτύχει αφήνοντας πίσω νεκρό τον Καθηγητή Νίκο Τεμπονερα. Και πάλι τα Εξάρχεια γίνονται σταθερό θέατρο επεισοδίων, παρόλο που ο χώρος των ανεξουσιαστών εμφανίζει πιο «χαλαρά» χαρακτηριστικά ως προς την οργάνωση και την δομή του σε σύγκριση με την πιο στρατευμένη εκδοχή της δεκαετίας του ’80. Και τότε η συζήτηση κινείται για μεγάλο χρονικό διάστημα γύρω από τους κουκουλοφόρους και τους γνωστούς-άγνωστους, μέχρις ότου πείσουν οι μαθητές, ότι αυτοί είναι οι πρωταγωνιστές των κινητοποιήσεων τους και όχι κάποιοι σκοτεινοί παραβάτες. Μέσα στα επόμενα χρόνια είδαμε μια εκτράχυνση της πολιτικής βίας η οποία απέδωσε τις τραγικές εικόνες του καμένου πολυτεχνείου και έθεσε σοβαρά όλα τα ζητήματα που και σήμερα συζητούνται (άσυλο, περιστολή διαδηλώσεων)

Η σημερινή κατάσταση έχει τις ρίζες της στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004, οπότε, υπό τον φόβο πρόκλησης επεισοδίων από όσους διαφωνούσαν με αυτούς η αστυνομία προχωράει σε εκτεταμένους ελέγχους και προληπτικές συλλήψεις ατόμων του αναρχικού χώρου. Ένα στοιχείο που διαφεύγει της προσοχής όσων επιχειρούν να αναλύσουν την κατάσταση είναι ότι την ίδια περίοδο, αναβαθμίζεται και η δραστηριότητα των ακροδεξιών οι οποίοι δεν διστάζουν να επιτεθούν στο «κέντρο» του αντεξουσιασικού χώρου, τα Εξάρχεια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το μαχαίρωμα ενός αναρχικού στο πολυτεχνείο εκείνη τη χρονιά και οι επιθέσεις στα γραφεία της νεολαίας του Συνασπισμού και στην κατάληψη στέγης της οδού Χέυδεν (βίλα Αμαλίας).

«Είναι χαρακτηριστικό ότι από το 2004 τον Σεπτέμβρη, χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερη αναβάθμιση της αναρχικής δραστηριότητας στα Εξάρχεια, επιστρέφουν τα ΜΑΤ μετά από χρόνια και περικυκλώνουν την περιοχή. Από τότε ως την Άνοιξη του 2005, στην ουσία είναι ένα εξάμηνο, συνεχών, περί τα Εξάρχεια μικρόσυγκρούσεων ανάμεσα σε αναρχικούς και ΜΑΤ», εξηγεί ο Νίκος Γιαννόπουλος, μέλος του Δικτύου για τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, που εδρεύει στην περιοχή. Στις αρχές του Μάη του 2005 άλλος ένας τραυματισμός αναρχικών με μαχαίρια από ακροδεξιούς οδήγησε σε μια μαζική αντιφασιστική διαδήλωση (19 Μαΐου) κατά την οποία έγιναν συγκρούσεις με την αστυνομία και ακολούθησε πογκρόμ εναντίον των αναρχικών στα Εξάρχεια. Μέσα στη γενικότερη τάση προς αντιπαράθεση η κλοπή των ασπίδων των ΜΑΤ στις 12 Μαΐου του ίδιου χρόνου που οδήγησε στην σύλληψη τριών αντεξουσιαστών ισοδυναμούσε για όλους με κήρυξη πολέμου. «Από τότε είμαστε συνεχώς σε αυτή την κατάσταση. Ένας ασφυκτικός κλοιός γύρω από τα Εξάρχεια, σποραδικές απαντήσεις των αναρχικών και – επειδή η καταστολή δεν αφορά μόνο τους αναρχικούς – ένταση της καταστολής γενικά» λέει ο Νίκος Γιαννόπουλος.

Εν μέσω αυτής της πόλωσης σταδιακά συγκροτείτε η ιστορία της λεγόμενης «βεντέτας» μεταξύ αναρχικών και αστυνομίας. Και ενώ κατά την περίοδο υπουργείας Βουλγαράκη στο Δημόσιας τάξης, παρατηρείται μια ύφεση της καταστολής από την πλευρά της αστυνομίας, αλλά και ύφεση των επιθέσεων εκ μέρους των αναρχικών, η άφιξη του Βύρωνα Πολύδωρα στο υπουργείο σηματοδοτεί μια νέα περίοδο έντασης (συνεχής παρουσία ΜΑΤ και αστυνομικών με πολιτικά στις καυτές περιοχές) και την τοποθετεί σε ιδεολογικό πλαίσιο μέσω προκλητικών δηλώσεων ή κάλυψης προκλητικών συμπεριφορών εκ μέρους της αστυνομίας (ποιός ξεχνάει την… ζαρντινιέρα). «Η ΝΔ επανερχόμενη το 2004 και έχοντας μπροστά της την υλοποίηση ενός προγράμματος σκληρού κοινωνικά, αποφασίζει να παίξει το παιχνίδι της ασφάλειας και το παιχνίδι αυτό χωρίς την δαιμονοποίηση και ενοχοποίηση κοινωνικών χώρων δεν παίζεται. Αυτό απαιτεί αύξηση επιθέσεων κυρίως εκφοβιστικού και πειθαρχητικού χαρακτήρα σε δυνάμει ανταγωνιστικά υποκείμενα στην κοινωνία και φυσικά πιλοτική εφαρμογή του εκφοβιστικού μοντέλου στα μικρά ευάλωτα κομμάτια που ήδη κινούνται. Εφόσον τα τμήματα της άγριας νεολαίας και του αναρχικού κομματιού της μαζικοποιούνται, αυξάνεται ακόμα περισσότερο το αίτημα για ένταση της σύγκρουσης με τους κρατικούς μηχανισμούς καταστολής από την πλευρά τους. Τους μηχανισμούς, όμως που ούτως ή άλλως βρίσκονται κι αυτοί σε τροχιά σύγκρουσης» Η πολιτική ερμηνεία που δίνει ο Νίκος Γιαννόπουλος σε αυτή την πόλωση είναι κοινή με κάποιες παραλλαγές σε αρκετά τμήματα της αριστεράς και την ακούει έντονα κανείς στην περιοχή των Εξαρχείων.

Ασφάλεια και κοινωνικά δικαιώματα

Το ζήτημα της ασφάλειας βρίσκεται πράγματι ψηλά στην ατζέντα της κυβέρνησης. Το διεθνές περιβάλλον την υποχρεώνει -σε ένα βαθμό- να επενδύσει τόσο στην επιτυχία του κράτους απέναντι στην οργανωμένη τρομοκρατία (17 Νοέμβρη) όσο και στην υποδομή που έχει στο μεταξύ αποκτηθεί κατά την περίοδο των Ολυμπιακών αγώνων. Η αντιπαράθεση με το θολό, σκοτεινό και ανεξέλεγκτο αυτό τμήμα της νεολαίας βοηθάει την υλοποίηση μιας πολιτικής περιστολής των ατομικών και κοινωνικών ελευθεριών –ακόμα και αν αυτό δεν επιδιώκεται συνειδητά από όλη την κυβέρνηση.

Στο κλίμα των τελευταίων μηνών ολοένα και περισσότεροι δημοσιογράφοι, πολιτικοί αναλυτές και άλλοι κοινωνικοί παράγοντες θα πειστούν ότι υπάρχει ανάγκη για δρακόντεια μέτρα ασφάλειας, για περισσότερη περιφρούρηση, για κάμερες και άρση του άσυλου. Αυτό θα γίνει η κυρίαρχη συζήτηση του 2007 μέχρις στιγμής στα Μέσα Ενημέρωσης και ιδιαίτερα στην τηλεόραση για την οποία είναι βολικό να αντιμετωπίζεται το πρόβλημα στην κλίμακα καλοί – κακοί, αφού αυτό δημιουργεί ένα περιπετειώδες κλίμα (απαραίτητο για να συντηρηθούν ψηλά οι δείκτες της τηλεθέασης). Η απειλή όμως την οποία επικαλούνται, στηρίζεται σε μια απλουστευμένη ερμηνεία του αντιεξουσιαστικου χώρου και πίσω από ανεξιχνίαστες ανώνυμες ρουκέτες, ενώ κάποιες φορές ταυτίζεται επικίνδυνα με κοινωνικές δυνάμεις, όπως είναι οι πανεπιστημιακοί και οι φοιτητές. Η κατάχρηση μιας απλουστευμένης ερμηνείας όμως σχετικά με κοινωνικά φαινόμενα στα οποία το κράτος συμμετέχει (και δεν τα παρατηρεί αμέτοχα) δεν μπορεί ούτε τα επιχειρήματα υπέρ του δόγματος της ασφάλειας να στηρίξει, ούτε και αυτούς που ενδιαφέρονται πραγματικά για την κατανόηση και την λύση τους προς όφελος της κοινωνίας να συνδράμει. Με απλά λόγια: Δεν μπορούμε να μιλάμε για καλούς και κακούς πια. Χρειάζεται να δούμε και να κατανοήσουμε την ελληνική αυτή ιδιομορφία πιο βαθιά. Και πρώτα απ’όλα, να καταλάβουμε ποιοί είναι οι γνωστοί-άγνωστοι και τι είδους φαινόμενο συνιστούν.

Κουκουλοφοροι χωρίς κουκούλες

Οι εικόνες των κουκουλοφωρων που καταστρέφουν είναι μορφές που το κοινό της τηλεόρασης έχει ταυτίσει με τις έννοιες αντί-εξουσιαστής και αναρχικός. Μια πιο υπομονετική προσέγγιση εμφανίζει ένα χώρο με ιστορία, πολιτικό περιεχόμενο και ιδεολογικό προταγμα αλλά και με σημαντικές εσωτερικές αντιθέσεις που αλλάζουν απο εποχή σε εποχή.

Με μέσο όρο ηλικίας από δεκαοχτώ μέχρι και είκοσι-οχτώ ετών και σύνθεση που ανακυκλώνεται συνεχώς ο αντί-εξουσιαστικός χώρος δεν έχει δομές και οργάνωση με την στενή έννοια του όρου. Στο χώρο των αναρχικών υπάρχουν σήμερα συλλογικότητες που λειτουργούν συγκροτημένα, ανένταχτες προσωπικότητες που παραμένουν αυτόβουλοι, καθώς και ένα κομμάτι κόσμου με ελάχιστες πραγματικές αναφορές στον αντί-εξουσιαστικό χώρο που αποκτά υπόσταση κατά τις περιόδους των συγκρούσεων στο κέντρο της Αθήνας. Η ρευστότητα αυτή σε συνδυασμό με την ιδιαίτερη έμφαση στην βίαιη αντιπαράθεση και την συνάντηση στο δρόμο με το κομμάτι της άγριας νεολαίας και χούλιγκαν που αν και δεν ανήκουν στον αντί-εξουσιαστικό χώρο τα μέσα ενημέρωσης ταυτίζουν με αυτόν, δημιουργούν το πλαίσιο στο οποίο στηρίζεται η αντίληψη που κυριαρχεί σήμερα.

Αυτό που θα μπορούσε να καταγραφεί με σχετική ασφάλεια είναι πως τον τελευταίο χρόνο ο χώρος των αντεξουσιαστών βρίσκεται σε άνθιση με τις δημοσιογραφικές εκτιμήσεις (μάλλον υπερβολικές) να τον φέρνουν μεταξύ των 3500 και 5000 μελών. Το προφίλ αυτών των νέων ανθρώπων είναι δύσκολο να προσδιοριστεί. Μια μικρή μερίδα συντίθεται από παιδιά μεσοαστικών ή ακόμα και μεγαλοαστικών οικογενειών που βρίσκουν εκεί διέξοδο από τα οικογενειακά και κοινωνικά προβλήματα. Μια άλλη (η πλειοψηφούσα) αφορά σε ανθρώπους που έρχονται από το κοινωνικό – εργασιακό περιθώριο, την εργατική τάξη και τις μικροαστικές οικογένειες των προαστίων. Αυτή η ομάδα που είναι και ο κύριος όγκος, είτε έχει ιδεολογικά και πολιτικά προτάγματα, είτε απλώς εκφράζει βίαια την απογοήτευση και την αγανάκτηση του. Τον τελευταίο καιρό, θα πρέπει να προσθέσουμε και μια μερίδα φοιτητών που ριζοσπαστικοποιείται και εντάσσεται στην αυτονομία – μάλλον εξαιτίας των χειρισμών της αστυνομίας και των ΜΑΤ στις φοιτητικές κινητοποιήσεις.

Όλα τα παραπάνω όμως είναι απλώς εμπειρικές και εν πολλοίς αυθαίρετες εκτιμήσεις με σχετική αξία. Μεγάλο ενδιαφέρων έχει το γεγονός ότι για έναν κοινωνικό χώρο ο οποίος διαρκώς προβάλετε από τα μέσα ενημέρωσης δεν υπάρχει καμιά επιστημονική κοινωνιολογική προσέγγιση εδώ και πολλά χρόνια στην Ελλάδα, όπως μας αποκαλύπτει ο καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Παντειο πανεπιστήμιο, Γιώργος Ρουσσης. «Υπάρχουν διάφορα κείμενα, κάποια μυθιστορηματικού περιεχομένου και κάποια βιογραφικού χαρακτήρα. Μια ιστορία του αναρχισμού που κυκλοφορεί είναι πολύ παλιά. Ουσιαστικά δεν υπάρχει καμιά νέα έρευνα στο χώρο του αντιεξουσιασμου, εκτός ίσως από κάποια αδημοσίευτη διατριβή την οποία εγώ δεν γνωρίζω».

Από το 1991, οι εικονολήπτες σταματούν να τραβάνε από την πλευρά των διαδηλωτών και μεταφέρονται οριστικά πίσω από της διμοιρίες των ΜΑΤ. «Ήταν η περίοδος που θα πρωτοδημοσιευτουν φωτογραφίες με σημειωμένα πρόσωπα και βίντεο που δίνουν τους αναρχικούς». Λέει έμπειρος φωτορεπόρτερ που καλύπτει διαδηλώσεις στην Αθήνα για περισσότερο από είκοσι χρόνια. «Αυτό θα αλλάξει τελείως την γωνία από την οποία το κοινό παρακολουθεί αυτά τα γεγονότα». Το 1995 η σύλληψη 500 ατόμων μέσα στο Πολυτεχνείο, μετά το κάψιμο του κτιρίου της πρυτανείας του θα γίνει κομβικό σημείο για την περαιτέρω εξέλιξη της ιστορίας. Εντύπωση προκαλεί τότε ότι πολλοί από αυτούς που συλλαμβάνονται είναι απόγονοι προσωπικοτήτων με μακρόχρονη πολιτική παρουσία στην τρίτη ελληνική δημοκρατία και σημαντικό ιστορικό αντίστασης στη διάρκεια της δικτατορίας. «Έπειτα πολλοί από αυτούς που υποστηρίζουν την επαφή του αναρχικού χώρου με την εξωκοινοβουλευτική αριστερά θα πάνε σπίτια τους. Η τάση που προβάλει την σύγκρουση και την αντιπαράθεση θα επικρατήσει».

Από τότε μέχρι σήμερα εξελίσσεται η τυποποίηση της φιγούρας του ύποπτου-αντικοινωνικού–αναρχικού- στοιχείου που συχνάζει στην περιοχή των Εξαρχείων. Η ύπαρξη τύπων ύποπτου εφαρμόζονται από την αστυνομία σε τυχαία πρόσωπα με την παραμικρή υποψία προς όσους πληρούν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα αυτού του προφίλ (π.χ. ηλικία, ντύσιμο, συμπεριφορά). Αυτό προκύπτει από πόρισμα του τμήματος ανθρωπίνων δικαιωμάτων του συνηγόρου του πολίτη που όπως περιγράφει, «σε πολλές περιπτώσεις οι προσαγόμενοι πιθανολογούν επιλεκτικά κριτήρια (σε βάρος πολιτών που αμφισβήτησαν, αυτόκλητοι, τη νομιμότητα της σύλληψης άλλων). Ενίοτε οι προσαγωγές ήσαν αθρόες και αποτελούσαν μέρος ευρύτερων αστυνομικών επιχειρήσεων σε δημόσιους χώρους «υψηλής εγκληματικότητας» (περιοχή Πολυτεχνείου, Πλατεία Εξαρχείων). Φέρεται δε ότι συνοδεύθηκαν από απειλές ξυλοδαρμού και από απαξιωτικά σχόλια για την εξωτερική εμφάνιση, την οικογενειακή κατάσταση, τις πολιτικές πεποιθήσεις και την επαγγελματική απασχόληση των προσαχθέντων.» Πολύ περισσότερο επιβεβαιώνεται από ερμηνευτική εγκύκλιο διαταγή της ηγεσίας της ΕΛΑΣ που ενημερώνει τους αστυνομικούς ότι δεν προκύπτει ανάγκη για την εξακρίβωση της ταυτότητας κάποιου μόνο και μόνο επειδή ανταποκρίνεται σε συγκεκριμένους τύπους υπόπτων και από την κίνηση του σε χαρακτηρισμένους ως «ύποπτους» χώρους. Μήπως όμως τα στερεότυπα είναι ισχυρότερα από έρευνες και διαταγές;

ΦΩΤΟΣ
*Οτι φωτός κατάφερα να σηκώσω απο χτές το βράδυ, εδώ

ΚΟΥΙΖ
* Μια μικρή παρατήρηση για το βίντεο που έπαιξε το Μέγκα:

Εδώ το βίντεο της κοπέλας που τράβηξε τη σκηνή απο το Youtube:

και εδώ το βίντεο, όπως το μετέδωσε το Μέγκα. Οποιος βρεί τις διαφορές, κερδίζει. Προς τι η δραματοποίηση συνάδελφοι;

LIVE UPDATES

*Στο twitter μπορείτε να δειτε τα live updates που σήκωνα μέσω κινητού τηλεφώνου, στο λογαριασμό μου εδώ καθώς και του Αστέρη Μασούρα, ο οποιος είχε την καλοσύνη να μεταδίδει στην πλατφόρμα τα μηνύματα μου, όταν πια δεν μπορούσα να στέλνω καθώς και τις δικές του ανταποκρίσεις εδώ. Απο τους φίλους μας στο twitter θα εντοπίσετε και άλλους που έκαναν καταγραφή των γεγονότων καθ’όλη τη διάρκεια των γεγονότων.

Update 19:34 7/12/2008: Εκτεταμένες συμπλοκές ακόμα στην πλατεία εξαρχείων με την αστυνομία να ανακαταλαμβάνει την περιοχή κάνοντας χρήση μεγάλων ποσοτήτων δακρυγόνων.

Update: Αυτή τη στιγμή απο το παράθυρο ακούω κόσμο να μαζεύεται και να φωνάζει συνθήματα. Πάμε για μεγάλη νύχτα. Τα ΜΑΤ είναι αυτή τη στιγμή στην πλατεία. Φαίνεται πως ο κόσμος μαζεύεται προς το πολυτεχνείο

αρχική καταχώρηση 22:00-6/12 Αλλη μια συμπλοκή στην Μεσολογγίου στα Εξάρχεια κατέληξε στο θάνατο -αυτή τη φορά- ενός νεαρού, όπως επιβεβαιώθηκε πριν λίγο τόσο απο φίλους που επικοινώσησαν με το νοσοκομείο Ευαγγελισμός, όσο και απο το ραδιοσταθμό ΣΚΑΙ. Αυτή τη στιγμή επικρατεί χαμός σε όλη την περιοχή, με συμπλοκές περίξ της πλατείας και εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων. Οι μαρτυρίες λένε πως 20 νεαροί πέταξαν μπουκάλια σε μια δοιμιρία των ΜΑΤ που κατέβαινε στην περιοχή. Εκείνη τη στιγμή ήρθε και ένα περιπολικό απο το οποίο ένας αστυνομικός φέρεται να πυροβόλησε αδιακρίτως προς το πλήθος. Μια απο τις σφαίρες βρήκε ένα νεαρό στο κεφάλι, ο οποίος και πέθανε. Η εκδοχή που μεταδίδει ο ΣΚΑΙ είναι πως το περιπολικό δέχθηκε επίθεση, οπότε ένας εκ των δυο αστυνομικών πυροβόλησε απο φόβο. Αυτή τη στιγμή γινονται συμπλοκές στην πλατεία εξαρχειων και όλα δείχνουν οτι θα ενταθούν κατά τη διάρκεια της νύχτας. Θέλω μόνο να σημειώσω οτι ήταν αναμενόμενο αυτό. Τα εξάρχεια είναι σε κλοιό εδώ και χρόνια απο μια άγονη πολιτική που δεν οδηγεί πουθενά

Advertisements
    • Λήδα Καφετζή
    • 7 Δεκεμβρίου 2008

    Δεν είναι θέμα Εξαρχείων. Βολεύει να το τοποθετούμε το πρόβλημα στα Εξάρχεια, ξέρεις, εκεί είναι οι κακοί, τα πρεζάκια, οι αναρχικοί, οι μπάτσοι. Παντού υπάρχουν κακοί, κακοί μπάτσοι, διεφθαρμένοι, ανεκπαίδευτοι, κάτι βλαχαδερά του κερατά που νιώθουν πως έχουν εξουσία, και παντού υπάρχουν θυμωμένα πιτσιρίκια, που κάνουν λάθη. Βολεύει όμως στα Εξάρχεια. Και στο Παγκράτι βρίζεις μπάτσο, και στη Γλυφάδα, δεν βγάζει εύκολα όλπλο να σε πυροβολήσει όμως. Πως θα διακιολογηθεί μετά; Τι να πει; Μου επιτέθηκαν οι αναρχικοί; Βολεύουν τα Εξάρχεια. Δαιμονοποιήσαμε μια περιοχή, αντί να δούμε τι φταίει στην νοοτροπία μας. Γιατί τόσος θυμός σε αυτά τα παιδιά; Δεν είναι από άποψη. Χουλιγκανισμοί είναι οι καταστροφές, άλλα πράγματα καλύπτουν, ψυχολογικά, κοινωνικά, οικογενειακά. Σκατά τα έχουμε κάνει ως κοινωνία κι ας το παραδεχτούμε, ψεύτικα πρότυπα, παραμύθα όλα. Σε τι να πιστέψουν τα πιτσιρίκια; Και η απάντηση της δήθεν ώριμης κοινωνίας; Δακρυγόνα, γκλοπ, όπλα, κλπ. Ωραίο παράδειγμα. Βολεύει. Θα έχουμε τώρα νέο σίριαλ, κούρασε και το Βατοπέδι. Στην ουσία τι θα αλλάξει όμως; Απλά άλλο ένα θύμα της υστερικής ελληνικής αστυνομίας, που εξαντλεί την οργή της σε πιτσιρικάδες, μετανάστες, πρεζάκια. Κανά σοβαρό εγκληματία δεν τολμούν να συλλάβουν. Κι ούτε θα το κάνοουν ποτέ. Υπέβαλε λέει ο Παυλόπουλος την παραίτηση του. Χεστήκαμε. Δεν είναι εκεί το θέμα. Κινήσεις εντυπωσιασμού και μόνο. Εγώ αυτό που ξέρω να πω, είναι ότι 23 χρόνια μετά το θάνατο του Μιχάλη Καλτεζά, η ιστορία επαναλαμβάνεται και θα επαναλαμβάνεται, αν μας βολεύει να ξεχνάμε, αν μας βολεύει να δαιμονοποιούμε μια περιοχή, αν μας βολεύει να τα ρίχνουμε όλα στα θυμωμένα παιδιά που εμείς οι ίδιοι αναθρέψαμε, αν δεν κοιτάξουμε τις σκατόφατσες μας στον καθρέφτη, αν δεν πούμε επιτέλους την αλήθεια στους εαυτούς μας. Φτιάξαμε μια κοινωνία που νοσεί. Κρίμα το αγόρι. Ας μην τον ξεχάσουμε, ας μην υπάρξει ξανά ποτέ κι άλλος νεκρός 15χρόνος από αστυνομικά πυρά.

    • Giwrgos Nikolakoudis
    • 7 Δεκεμβρίου 2008

    Ακόμα δεν το πιστεύω, ακόμα δεν το συνειδητοποίησα… Καμία ανοχή.

    • bear
    • 7 Δεκεμβρίου 2008

    Αστυνομικός δολοφόνησε εν ψυχρώ ανήλικο

    Πορεία Σήμερα Κυριακή
    Βράδυ Σαββάτου στα Εξάρχεια και μετά από ασήμαντο διαπληκτισμό νεαρών με πλήρωμα περιπολικού, 2 αστυνομικοί επέστρεψαν (5 λεπτά αργότερα) και ο ένας πυροβόλησε στο στήθος 15…χρονο δολοφονώντας τον εν ψυχρώ.

    Περισσότερα στο indy.gr
    ΑΘΗΝΑ: 13.00 στο Μουσείο (Πατησίων) πορεία προς τη ΓΑΔΑ
    ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: πορεία στις 12.00 στη Καμάρα
    ΠΑΤΡΑ: 13.00 στο Παράρτημα
    ΧΑΝΙΑ:13:00 στην Πλατεία της Δημοτικής Αγοράς
    ΞΑΝΘΗ: 13.00 στο Πολυτεχνείο
    ΜΥΤΙΛΗΝΗ: 11.00 στη πλατεία Σαπφούς
    ΒΕΡΟΛΙΝΟ: 13.00 έξω από τη πρεσβεία

  1. Εκανες καταπληκτική περιγραφή. Αρνούμαι να ενημερωθώ από τα κανάλια. Κάνω αμέσως αναδημοσίευση.
    Αυτό που έγινε ΔΕΝ πρέπει να περάσει…έτσι απλά…
    Οι Δεξιές κυβερνήσεις πάντα αφήνουνε πίσω τους νεκρούς.
    Θυμάμαι ακόμα το 85 το τηλεφώνημα ενός φίλου….»Δεν πρέπει να το αφήσουμε να περάσει έτσι αυτό»…..

  2. Συγχαρητήρια Ματθαίε για την άψογη δουλειά, έστω κι αν γίνεται με αφορμή δραματικά γεγονότα. Όπως πάντα δεν ξεχνάς τη μεγάλη εικόνα…

    • φιλοι του Αλεξη
    • 7 Δεκεμβρίου 2008

    http://lesvos.wordpress.com/2008/12/07/dologonoi_mpatsoi

    φωτογραφία του Αλέκη να δουν ΟΛΟΙ το αγγελούδι που σκότωσαν

    • vegasthedog
    • 7 Δεκεμβρίου 2008

    Αγαπητέ Ματθαίο,

    είστε στην πρώτη γραμμή των γεγονότων. Εσείς και πολύς κόσμος ακόμα. Το bbc από αυτά που διαβάζω έχει μία ελλιπή/στρεβλή εικόνα των γεγονότων. Γιατί δε σχολιάζετε το άρθρο, εφόσον υπάρχει αυτή η δυνατότητα; Έστω και με moderation. Προφανώς τα mainstream μέσα ποτέ δε θα έχουν την πολυφωνία των blogs, αλλά δε νομίζετε ότι αξίζει η προσπάθεια; Έστω σαν μέσο πίεσης;

    Φιλικά

  3. Κοιτάξτε εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=jwJZHcMolUA

    Είναι το βίντεο από τη δολοφονία του Αλέξη που τράβηξαν δύο κοπέλες από μια ταράτσα στα Εξάρχεια

    • bhoy
    • 7 Δεκεμβρίου 2008

    Δίχως να θέλω να αφήσω κάποιο υπονοούμενο,η λογική του ΣΚΑΪ απόψε ιδίως στο ραδιόφωνο ήταν ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ & ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ!!!

    Εμείς το απλό κοινό ανεβάσαμε τον ΣΚΑΪ στις θεαματικότητε,ήρθε η ώρα ν’αποκαθηλωθεί…

    Τα γράφω αυτά επειδή κάλεσα σήμερα 2 φορές τηλέφωνο (έως τις 11:00) κι έριξα τις κατηγόριες μου στην απλή υπάλληλο.Πρέπει να κάνετε κάτι κι εσείς ως απλοί δημοσιογράφοι,είναι κρίμα να σας καπελώνουνε αυτοί οι αδίστακτοι μπλαμπλάδες.

    Υ.Γ. Ο Πρωτοσάλτε αν έχει παιδί,να μην το δει..νεκρό.

  4. Μπράβο για την πρωτοβουλία για το wiki.

  5. Επαμεινώνδας Κορκωνέας ονομάζεται ο δολοφόνος (η υποκρισία των ΜΜΕ τον θέλει ακόμη ως ανώνυμο… “37χρονο)!

  6. Τοποθετήστε τη μαύρη κορδέλα στην ιστοσελίδα σας για να στηρίξετε την οικογένεια του αδικοχαμένου Αλέξη Γρηγορόπουλου

    http://blacksundayatathens.blogspot.com/

  7. Ενα φιλαράκι μου, απολιτικών ιδεών, απλός άνθρωπος, είμαι μάλιστα πελάτης στο μαγαζί του, 28-29 ετών, μου διηγήθηκε πριν κάτι μήνες κάτι ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟ.

    Πήγε λέει κάποτε στα Εξάρχεια για ποτάκια μαζί με ένα φίλο του ο οποίος υπηρετεί στα ΜΑΤ. (Εγώ συνοφρυώθηκα εκείνη τη στιγμή). Και… κάποια στιγμή, γύρισε και του είπε χαμηλόφωνα (ο ΜΑΤατζής):

    -Τι λες, πάμε να σπάσουμε πλάκα με τίποτε ανάρχες;

    -ΤΙ εννοείς? (του λέει ο φίλος μου)

    -Ε, να (του λέει) κάτι τσογλάνια που ξέρω εδώ κοντά, τους είδα προ ολίγου. Ευκαιρία είναι, ΕΧΩ ΚΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΖΙ ΜΟΥ (και του δείχνει το όπλο)

    -Και ΤΙ θα κάνεις με το όπλο? (του λέει ο φίλος μου)

    -Κράτα το εσύ, εγώ θα τους ρίχνω το ξύλο της χρονιάς τους (του είπε)…

    Φυσικά αυτός ο φίλος μου ΑΡΝΗΘΗΚΕ να “σπάσουν πλάκα δέρνοντας κάτι τσογλάνια” και ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ να κάνει παρέα τον ΜΑΤατζή. Κατάλαβε ότι ΔΕΝ ΣΤΕΚΕΙ στα καλά του…

    Τα ΕΥΚΟΛΩΣ ΕΝΝΟΟΥΜΕΝΑ παραλείπονται.

    Υ.Γ. Ξέχασα να πω ότι θα τους ΕΔΕΡΝΕ ΜΕ ΚΛΟΜΠ.

    • Γιωργος
    • 8 Δεκεμβρίου 2008

    σε γενικεσ γραμες,ζωντανους-νεκρους μας εχουν κανταντησει…

    • null
    • 8 Δεκεμβρίου 2008

    Ακούστε τον ρεπόρτερ του Alpha Radio, Γιώργο Κακούση, την ώρα που δίπλα του τα ΜΑΤ, χτυπούν δυο 15χρονα και ο κόσμος τους αποδοκιμάζει. Ένα απο τα πολλά περιστατικά που απέφυγαν να αναδείξουν τα δελτία ειδήσεων των καναλιών.

    http://papachatzis.tumblr.com/post/63589410/policeviolence

    • bear
    • 8 Δεκεμβρίου 2008

    Σήμερα υπάρχει μια πολύ καλή έκτακτη έκδοση της Αυγής – Δείτε στο avgi.gr
    Σήμερα όλοι και όλες στις 6 στα Προπύλαια

    • Λήδα Καφετζή
    • 8 Δεκεμβρίου 2008

    Είτε το πιστεύετε είτε όχι, στο Facebook δημιουργήθηκε ένα γκρουπ προς τιμή του ΗΡΩΙΚΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ.
    http://www.facebook.com/group.php?gid=38743576515&ref=nf#/group.php?gid=38743576515

    Οι άνθρωποι που μέχρι στιγμής προσυπογράφουν το τρίπτυχο ΛΑΟΣ-ΣΤΡΑΤΟΣ-ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ και θεωρούν ήρωα τον αστυνομικό που σκότωσε τον αλητήριο Αλέξανδρο Γργορόπουλο είναι οι παρακάτω:
    Kwstas Fardemborakhs
    Giannis Kartas
    Stathis Tsartsidis
    Aggelos Misailidis
    Johnny Davis
    Kostas Migos
    Boston, MA
    Tomtsilonis Tsiloni
    Tzenidis Apostolos
    Christos Kapiniaris
    Katerina Sgantzi
    Nancy Panagiotou
    Yannis Tziasios
    Ethnikistis Agrinio

    Αφού αισθάνονται τόσο τιμημένοι από την πράξη του αστυνομικού-ήρωα, προτείνω να τους τιμήσουμε κι εμέις με την σειρά μας, ανακοινώνοντας τα ονόματα αυτών των πατριδολάγνων ανθρώπων σε blogs και εφημερίδες. Μπορούμε να τους παρασημοφορήσουμε κιόλας.

    Παραθέτω και άλλες ηρωικές απόψεις τίμιων και ηθικών ανθρώπων που προσβλήθηκαν ανεπανόρθωτα από τα έκτροπα που σημειώθηκαν μετά από την ηρωική πράξη του αστυνομικού, αν και οι συγκεκριμένοι δηλώνουν πως καταδικάζουν την πράξη του εν λόγω. Ήταν απλά μια ατυχής στιγμή μωρέ.

    Dimitris Magkos: Anarchist just want to prove democracy is bad. I guess they are right because only in democracy a group of 100 can embarrass a whole country…

    Vasilis Liarikos:Kai ola auta ta dikaiogoune??? Mas noiazei i dolofonia, i oti dolofonos einai enas mpatsos??? Auti einai i simantiki erotisi!! Kosmos dolofonite kathimerina, apo mpatsous kai mi mpatsous, se kamia periptosi den prepei na ginontai auta pou eginana simera, giati mia diadilosi, katelikse se maxi, kai emenan den mou aresei auto.
    Maria kontogianni: γιατί δεν αναρωτιέται κανείς τι ήθελε ένας 15χρονος να πετάει μπουκάλια σε αστυνομικούς στα Εξάρχεια??

    Υπάρχουν πολλοί που εκφράζουν διάφορες αηδίες του τύπου, το δικό μου το παιδί δεν θα πήγαινε ποτε στα ή εγώ στα δεκαπέντε μου έκανα το χ πράγμα, ή το θύμα ήταν παιδί χωρισμένων γονιών, κ.λ.π.

    Η πρόταση μου είναι η εξής:
    Διαδώστε τα ονόματα κατ’ αρχήν των φασιστοειδών στοιχείων που υπάρχουν ανάμεσα στους φίλους σας, και κατά δεύτερον των ηλιθίων. Οι πρώτοι είναι ξεκάθαροι, αντιμετωπίσιμοι, οι δεύτεροι επικίνδυνοι.

  8. «Που να σε κρύψω γιόκα μου
    να μη σε φτάνουν οι κακοί…»
    Αυτός ο πόλεμος δεν φαίνεται να τελειώνει.
    Κι αυτοι οι «αθώοι» πολίτες και οι «ανυπεράσπιστοι» που φρικάρουν με τις φωτιές και τις…ζημιές, μόλις ξεφρικάρουν θα ξανακάτσουν στην πολυθρόνα τους να ενημερωθούν απο τα κανάλια, τον Μάκη το Λαζόπουλο κλπ, και θα έχουν ξεφρικάρει αρκετά όταν θα ξαναπάνε στις κάλπες.Ανυπεράσπιστοι και αθώοι εντελώς.

    • Καναλιώτης
    • 9 Δεκεμβρίου 2008

    @Λήδα Καφετζή Ευχαριστώ για την συμμετοχή σου στην δύσκολη «συζήτηση» στον Έφηβο. http://efhbos.wordpress.com/2008/12/07/gregory/
    Δημόσιο πτυελοδοχείο έκαναν το blog του μικρού οι άσχετοι και οι προβοκάτορες.
    Όποια άλλη βοήθεια δεκτή.
    Καλημέρα

    • Λήδα Καφετζή
    • 10 Δεκεμβρίου 2008

    Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ

    ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!
    ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ
    Δεν είμαστε τρομοκράτες, “κουκουλοφόροι”, “γνωστοί-άγνωστοι”
    ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ!
    Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι….
    Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας!
    Έχουμε ορμή – μη σταματάτε την ορμή μας.
    ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ!
    Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.
    Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο
    για τη “βιτρίνα”, παχύνατε, καραφλιάσατε,
    ΞΕΧΑΣΑΤΕ!
    Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε,
    Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε,
    να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους.
    ΜΑΤΑΙΑ!
    Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι,
    έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε
    τη μέρα που θα πεθάνετε.
    Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε
    δεν δημιουργείτε!
    Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.
    ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ
    ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ
    Που είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες;
    Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν;
    ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ!
    ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

    ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

    Υ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα
    ΕΜΕΙΣ
    κλαίμε κι από μόνοι μας.

    Την βρήκα στο
    http://efhbos.wordpress.com/2008/12/07/gregory

    Τι κάναμε ρε γαμώτο στα παιδιά μας;ΤΙ;

    • Λήδα Καφετζή
    • 11 Δεκεμβρίου 2008

    Όσο η ελληνική αστυνομία θα ενστερνίζεται χουντικές συμπεριφορές σκοτώνοντας τα παιδιά μας, ξυλοκοπώντας τους μετανάστες και τα εξαρτημένα άτομα και θα υποθάλπει εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου.
    Όσο οι δικηγορικοί σύλλογοι θα επιτρέπουν σε Κούγιες, που καταθέτουν υπομνήματα σαν αυτό που ακούστηκε το μεσημέρι και κάνουν δηλώσεις του τύπου «το αν έπρεπε ή οχι να χαθεί το παιδί αυτό, θα το αποφασίσει η δικαιοσύνη» να ασκούν το επάγγελμα του δικηγόρου.
    Όσο το δικαστικό σώμα θα αγκαλιάζει ανακριτές που προφυλακίζουν πράσινα παπούτσια, εισαγγελείς που εν μέσω τρομερών γεγονότων μετατρέπουν την κατηγορία της υπόθεσης ζαρντινιέρας από απρόκλητη επίθεση σε απλή και δικαστές που αθωώνουν δολοφόνους αστυνομικούς, όπως τον Μελίστα.
    Όσο οι κυβερνήσεις θα καλύπτουν τους φοροαποφεύγοντες υπουργούς τους, παίζοντας ιδεολογικό τένις μεταξύ νομιμότητας και ηθικής.
    Όσο οι επαγγελματίες πολιτικοί θα αδιαφορούν για τους διαπλεκόμενους συναδέλφους τους και παίζουν επικοινωνιακά ψηφοθηρικά παιχνίδια στην πλάτη μας.
    Όσο η εκκλησία θα συγκαλύπτει παιδεραστές ιερείς, προκλητικές ιερές μπίζνες και οι επικεφαλής της θα φοράνε χρυσά φορεματάκια, ενώ ο λαός πεινάει.
    ‘Όσο οι δημόσιοι υπάλληλοι θα ανέχονται να συγχρωτίζονται με ανθρώπους που εκβιάζουν μίζες και φακελάκια.
    Όσο οι ιδιωτικοί υπάλληλοι θα δέχονται αγόγγυστα την καταπάτηση των εργασιακών τους δικαιωμάτων και θα κλείνουν τα στόματα τους από φόβο.
    Όσο ο συνδικαλισμός θα άγεται και θα φέρεται από τα κόμματα και θα πανηγυρίζει για νίκες του τύπου «μέσα από σκληρές διαπραγματεύσεις νικήσαμε και πήραμε αύξηση 50€ και πετύχαμε τη μείωση του αριθμού των απολυθέντων».
    Όσο θα σκοτώνονται καθημερινά 6 συνάνθρωποι μας στους ελληνικούς δρόμους, γιατί κανείς δεν τους έμαθε τη σημασία της οδηγικής συνείδησης.
    Όσο οι άνθρωποι με κινητικά και άλλα προβλήματα θα αντιμετωπίζονται από την κοινωνία σαν μιάσματα ή σαν πολίτες β΄ κατηγορίας.
    Όσο το περιβάλλον θα αντιμετωπίζεται σαν προσωπική και όχι παγκόσμια περιόυσία.
    Όσο οι ομοφυλόφιλοι θα κυνηγιούνται σαν ηθικά αποβράσματα που απειλούν την κοινωνική συνοχή.
    Όσο η μαζική κουλτούρα και αισθητική θα προάγει πρότυπα κοινωνικής αποχαύνωσης.
    Όσο το να είμαι ζωόφιλη και φιλόζωη θα στέκεται εμπόδιο στη ζωή μου.
    Όσο δεν θα μπορώ να βάψω τα μαλλιά μου φούξια χωρίς να χαρακτηριστώ με κάποια ταμπέλα.
    Όσο θα είναι επικίνδυνο να ζω τη ζωή μου με αρετή και τόλμη….
    Όσο, όσο, όσο…
    Τόσο, τόσο, τόσο και άλλο τόσο
    Θα οργίζομαι
    Θα οργιζόμαστε
    Θα διεκδικώ
    Θα διεκδικούμε
    ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΤΕΡΕΙΤΕ
    Με λένε Λήδα Καφετζή και είμαι μια οργισμένη έφηβη 33 ετών.

    Ελάτε να διεκδικήσουμε όλοι μαζί την κοινωνία που θέλουμε και που μας αξίζει.
    Δεν υπάρχει λόγος να χωριζόμαστε αυτή τη στιγμή σε μικροομάδες και να τσακωνόμαστε οι σκεπτόμενοι μεταξύ μας.

    Δεν είμαι αναρχική, αν και ιδεολογικά γουστάρω πολύ. Θεωρώ όμως ότι για να είναι εφαρμόσιμη η αναρχία χρειάζεται πολίτες άλλου επιπέδου, από το οποίο η πλειοψηφία απέχει κατά πάαααρα πολύυυυ.
    Τις τελευταίες μέρες χάσαμε τα πασχάλια και βρήκαμε πολλλά χρυσά αυγά. Το πως το κράτος χρόνια τώρα εκμεταλλεύεται τον αντιεξουσιαστικό χώρο και τον συνδέει με τους βανδαλισμούς που οι ίδιοι οι κουκουλοφόροι μπάτσοι υποκινούν είναι γνωστό δυστυχώς σε λίγους.
    Θέλω να κάνω μία έκκληση προς τους ανθρώπους της αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου και θα παρακαλούσα όσους συμφωνούν μαζί μου και έχουν λόγο και βήμα να προσπαθήσουν και αυτοί.
    Μην χάνετε, εσείς οι αναρχικοί σας παρακαλώ την ψυχραιμία σας με τον κάθε ανεγκέφαλο που σας προκαλεί. Μην τους κάνετε το χατίρι σας παρακαλώ. Υπάρχουν άπειρα καθάρματα και ακόμα περισσότεροι βλάκες που άγονται και φέρονται. Δεν συμφωνώ σε πολλά από όσα λέτε. Αλλά τον χώρο στον οποίο ανήκετε ιδεολογικά τον τιμώ και τον σέβομαι. Μην τους αφήσετε παιδιά να σας συνδέσουν με τους τραμπούκους κουκουλοφόρους της αστυνομίας. Οι ακροδεξιοί είναι χρόνια στο κουρμπέτι της επικοινωνιακης μακιαβελικής παγίδας. ΠΡΟΣΟΧΗ.
    Επίσης αναρωτηθείτε, οι αριστεροί, τι σκοπούς εξυπηρετεί η διάσπαση της αριστεράς. Ποιους; Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η κυρία Παπαρήγα δίνει θάρρος σε φασιστόμουτρα να ξεσπαθώσουν.
    Ηρεμία παιδιά γιατί τα βλέπω τα χρυσά αυγά να….αυγατίζουν, εκεμεταλλευόμενα τις ιδεολογικές διαμάχες σκεπτόμενων ανθρώπων. Ας λύσουμε τα πολύ βασικά, κατ΄εμέ τα προαναφερθέντα και αργότερα διαφωνούμε στα επιμέρους.
    Τσακωνόμστε μεταξύ μας και θα βγει κανάς Καρατζαφέρης στο τέλος, αν δεν υποκινήσει κάτω από τη μύτη μας καμιά δεκεμβριανή επανασταση για την αποκατασταση της τάξης και της δημοκρατίας.
    Στα blogs και όχι μόνο γίνεται επικίνδυνο επικοινωνιακό παιχνίδι.
    Η πλειοψηφία του κόσμου δεν είναι στους δρόμους. Μην γελιόμαστε. Η πλειοψηφία του κόσμου κάθεται ακόμα σε έναν καναπέ και έχει πανικοβληθεί. Μην υποτιμάτε τη δύναμη που έχει ο ακροδεξιός λόγος στον πολτοποιημένο εγκέφαλο του μέσου ανθρώπου που δεν ξέρει τι μέρα θα του ξημερώσει άυριο. Είναι επικίνδυνος, ειδικά σήμερα.
    Σας ευχαριστώ.

  9. http://www.paramme.wordpress.com
    Είναι το blog που ανεβάσαν κάποιοι φοιτητές της σχολής δημοσιογραφίας του Α.Π.Θ. η οποία τελεί υπό κατάληψη!!
    Στείλτε μας εντυπώσεις και ιδέες!!!
    Ευχαριστούμε

  10. “Γι’ αυτό αδέρφια μη σκύβετε κεφάλι,
    ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ πάλι και πάλι και πάλη.” Για πάντα
    Πρέπει να ξέρετε ότι ήμαστε πάντα μαζί σας στους δρόμους για τους αγώνες σας που είναι και δικοί μας. Μη δώσετε εμπιστοσύνη σε κανένα που δεν αγωνίζεται δίπλα σας και δεν πονάει μαζί σας. Η γενιά του πολυτεχνείου πρόδωσε κι’ εμάς. Διεκδικήστε το δικαίωμα ψήφου στα 15. Τότε η ψήφος αξίζει, μετά τα 20 οι ποιο πολλοί ψηφίζουν για το βόλεμα τους.
    Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς από όλη την ομάδα μας, νεκρούς και ζωντανούς

    Γρηγόρης Χρηστέας (Αποστόλης)
    Ποτέ μη σταματήσεις ποτέ μη παραδοθείς

    Αγωνιστής Ελευθερίας Π.Α.Κ (Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα)
    Ιδρυτής, Χρηματοδότης & Αρχηγός του Λ.Α.Ο.Σ (Λαϊκός Απελευθερωτικός Οργανωμένος Στρατός) Εσωτερικού 1973 – 74

    • Disaster Pres
    • 14 Δεκεμβρίου 2008

    Ο Αλέξης στο χώμα, ο αστυνομικός στη φυλακή, αλλά ο δολοφόνος ελεύθερος!
    από http://nrdisaster.blogspot.com/2008/12/blog-post_14.html

    • Anti-Oedipus
    • 15 Δεκεμβρίου 2008

    ΤΑ ΜΑΤ ΣΠΑΝΕ ΤΖΑΜΑΡΙΕΣ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΩΝ

    Σάββατο βράδυ, ο φίλος μου και εγώ αποφασίζουμε να βγούμε βόλτα στη γειτονία, ίσως να φάμε κάτι, ίσως να δούμε καναν άνθρωπο, κάτι χαλαρό.
    Συναντίομαστε με ένα φιλικό ζευγάρι που μένει στη γειτονιά και καθόμαστε σε μια ταβέρνα για φαί. Ξαφνικά μυρωδιά δακρυγόνου. Στο δρόμο ο
    κόσμος τρέχει κρύβοντας το πρόσωπό του. Ψέκασαν τη Βαλτετσίου.Βγαίνουμε για να δούμε τι γίνεται. ΜΑΤ σε κάθε στενό, φωτιές, χάος.
    Βρισκόμαστε ανάμεσα σε μια ομάδα κατοίκων που στέκονται στην Κωλέττη με τα ΜΑΤ από πίσω μας. Στο Πολυτεχνίο πόλεμος.
    Στη Στουρνάρη κι άλλα ΜΑΤ σε απόσταση αναπνοής και έτοιμοι να επέμβουν. Οι κάτοικοι αγανακτησμένοι βγαίνουν στα μπαλκόνια και τους γιουχάρουν.
    Είμαστε είκοσι άτομα, τριάντα το πολύ κι όμως με φωνές, συνθήματα και επιμονή καταφέρουμε να διώξουμε τα ΜΑΤ από την πάνω μεριά της
    πλατείας. Ένα αίσθημα ικανοποίησης πλανάται στον αέρα, τους διώξαμε. Πρέπει να διώξουμε κι αυτούς που είναι στη Στουρνάρη, φωνάζει κάποιος.
    Το πλήθος κατευθύνεται προς το μέρος τους φωνάζοντας ΕΞΩ ΟΙ ΜΑΤΣΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΑΣ. Τα ΜΑΤ όμως, αυτή τη φορά φαίνεται λόγω εντολής,
    φεύγουν πετώντας δακρυγόνα πίσω τους (γιατί άραγε…) για να παραταχτούν σε πιο διακριτικά σημεία και να μην προκαλούν την οργή των κατοίκων
    που σύσωμοι τους γιούχαραν με μανία. Η Στουρναρη μένει αφύλακτη και ο δρόμος για το Πολυτεχνείο ανοιχτός. Κάτι καταφέραμε. Οι τέσσερείς
    μας στεκόμαστε σε απόσταση από το Πολυτεχνείο μαζί με άλλο κόσμο που αποδοκιμάζει τα ΜΑΤ όταν εμφανίζονται που και που από τα στενά. Σε κάθε
    γωνία γύρω από την Στουρνάρη συγκεντρώνεται κι άλλος κόσμος που διαπληκτίζεται λεκτικά με τα ΜΑτ.

    Μια ώρα αργότερα ο κόσμος έχει αρχίσει να εγκαταλέιπει τον χώρο και το πλήθος στον δρόμο λιγοστεύει αισθητά. Εμείς στεκόμαστε στη μέση της
    Στουρνάρη, χωίς κουκούλες, χωρίς να κρατάμε τίποτα στα χέρια μας, χωρίς καμία πρόθεση εκτός από το να ενισχύουμε έστω και με την παρουσία μας,
    έστω και με τις φωνές μας την μάχη ενάντια στην καταστολή. Αυτή τη μάχη ενάντια στην αυθαιρεσία της χρήσης όπλων μαζικής υποταγής, αυτή τη
    μάχη που δίνει σάρκα και οστά στη διαφορετικότητα που θα έπρεπε να προασπίζεται κάθε κοινωνία ενός συγκεκριμένου μορφωτικού και πολιτιστικού
    επιπέδου. Σε κάθε γωνία ομάδες ατόμων συνεχίζουν να αποδοκιμάζουν τα ένστολα τέρατα που προασπίζουν τις σάπιες αρχές της κοινωνίας μας.
    Ορίζεται άραγε το περιστατικό σαν κομματι μιας ευρύτερης κοινωνικής επανάστασης; Η ιστορία θα το δείξει, αν πρώτα το καταγράψει φυσικά.
    Αλλά δυστυχώς φαίνεται ότι κι αυτή γνωρίζει ότι την αφήνουν να γνωρίσει, όπως κι εμείς μαθαίνουμε ότι μας επιτρέπεται να μάθουμε. Θλίψη λοιπόν στη σκέψη ότι κανείς από αυτούς
    που δεν παραβρέθηκαν εκεί δε θα μάθει τι πραγματικά συνέβη. Θλίψη άλλα όχι απογοήτευση, γιατί εμείς θα ξέρουμε. Θα ξέρουμε πως τα ΜΑΤ τράπηκαν
    σε φυγή εξ’αιτίας των δυνατών κραυγών αγανάκτησης των κατοίκων όπως θα μαθαίναμε ότι λίγο αργότερα δυο δυμοιρίες θα επιτίθονταν σε δυό ζευγάρια
    που ένιωσαν την υποχρέωση να προστατεύσουν τη γειτονιά τους από τη λύσα της καταστολής.

    Μετράμε τις φορές που τα τέρατα έριξαν δακρυγόνα και γελάμε στην ιδέα πως πλέον τα έχουμε συνηθίσει. Στην κάθετο της Στουρνάρη από τη μεριά της
    πλατείας η ομάδα που βρίσκεται στη γωνία συνεχίζει ακούραστα να γελοιοποιεί την ενσάρκωση της φασιστικής όψης της δημοκρατίας. Η οργή όμως έχει
    καταλαγιάσει, τα σχόλια είναι περιπεχτικά, ο κόσμος γελάει αρκετά με τις πλέον χαριτωμένες προσβολές που δέχονται τα τέρατα. Οι τέσσερείς
    μας έχουμε ξεχάσει να κοιτάξουμε την ώρα ή τον περίγυρώ μας και αντιλαμβανόμαστε πως είμαστε πλέον μόνοι μας σε εκείνο το σημείο, κανείς γύρω μας.
    Τη στιγμή που σχηματίστηκε η ιδέα να πάμε προς κάποια μεριά μακρυά από το στόχαστο των τεράτων βλέπουμε τον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί στη
    γωνία και μέχρι πρίν γελούσε και χλέυαζε τα ΜΑΤ να τρέχει πανικόβλητος προς τη μεριά μας. Δακρυγόνo;Αποκλείεται, σκεφτήκαμε. Μέχρι να συνειδητοποιήσουμε
    τι συμβαίνει κοιτάμε πίσω μας και βλέπουμε δυο δυμοιρίες με σηκωμένες ασπίδες και γκλόμπ να έρχονται κατα πάνω μας. Οι εντολές των τεράτων ήταν
    ξεκάθαρες: ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΒΡΘΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΑΣ. Μην τρέχετε, μου λέει ο φίλος μου, αν δεν τρέχουμε δε θα μας πειράξουν. Γιατί να μας πειράξουν,
    ψιθύρισε αχνά και φοβισμένα η φωνή της λογικής. Μόνο που ήταν αργά κι η λογική, όπως και οι συνάνθρωποι, συμπολίτες συμπατριώτες μας κοιμόνταν.
    Το πληθος έτρεχε προς τη μεριά μας, τους κυνηγούσαν κι αυτούς. Όταν μας είδαν να τρέχουμε (γιατί αν δεν τρέχαμε τώρα δεν θα τα έγραφα αυτά, χωρίς
    χέρια δε γράφει κανείς και χωρίς φωνή δε μιλάει) προς το μέρος τους μας φώναξαν να πάμε από την άλλη και σε μια έκλαμψη ψυχραιμίας τους απάντησα
    έρχονται κι από εκέι.

    Λίγα μέτρα πιο κάτω δυό παιδιά κατάφεραν να ανοίξουν την πόρτα της πολικατοικίας τους και να βάλουν μέσα όσο κόσμο μπορούσαν.Δυο τέρατα μας έιδαν
    να μπαίνουμε και έσπασαν τη τζαμαρία της πολικατοικίας για να μας πιάσουν. Εγώ κι ο φίλος μου έιχαμε ήδη ανέβει κάποια σκαλία όταν έιδαμε τη τζαμαρία
    να σπαέι στη πλάτη του φίλου μας ο οποίος καθώς έτρωγε ξύλο προστάτευε και την κοπέλα του απο τη λύσσα των τεράτων.Ανεβήκαμε κάποιους ορόφους
    τρομαγμένοι, όχι τόσο από την κατάσταση αλλά από τη στυγνή συνειδητοποίηση ότι αυτοί οι τύποι δεν είναι τίποτα άλλο παρα δολοφώνοι. Μπήκαμε στο
    διαμέρισμα των παιδιών και σιωπηλά επεξεργαστήκαμε τις σκηνές μία μία με σκοπό να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα.

    • nicos
    • 22 Δεκεμβρίου 2008

    (για το αρχικο κειμενο)
    1η μικρη λεπτομερεια: Δολο-φονια λεμε οταν υπαρχει δολος. Αλλιως λεμε απλα φονος.
    2η μικρη λεπτομερεια: Μεχρι να αποδειχθει σε ενα δικαστηριο, καθε προσαγομενος ειναι απλα «κατηγορουμενος για …». Μετα μονο, αν αποφασιστει ετσι, ειναι σωστο να λεμε φονιας, κλεφτης η οτι.

    Αυτα ειναι σωστο να εφαρμοζονται για ολους τους ανθρωπους του πλανητη, οχι μονο για οσους αγαπαμε.

  1. 7 Δεκεμβρίου 2008
  2. 7 Δεκεμβρίου 2008
  3. 7 Δεκεμβρίου 2008
  4. 7 Δεκεμβρίου 2008
  5. 7 Δεκεμβρίου 2008
  6. 7 Δεκεμβρίου 2008
  7. 7 Δεκεμβρίου 2008
  8. 8 Δεκεμβρίου 2008
    Trackback from : Open:mag
  9. 8 Δεκεμβρίου 2008
    Trackback from : Top Posts « WordPress.com
  10. 8 Δεκεμβρίου 2008
  11. 8 Δεκεμβρίου 2008
    Trackback from : ..::DeUCeD::..
  12. 8 Δεκεμβρίου 2008
  13. 9 Δεκεμβρίου 2008
  14. 9 Δεκεμβρίου 2008
  15. 10 Δεκεμβρίου 2008
    Trackback from : Top Posts « WordPress.com
  16. 10 Δεκεμβρίου 2008

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: