Reggae για τον Ομπάμα

Δεν πρόκειται να αλλάξουν πολλά σε υγεία, παιδεία και κοινωνικές υπηρεσίες. Κατά πάσα πιθανότητα θα αποδειχτεί το καλύτερο στήριγμα του Αμερικανικου Ιμπεριαλισμού αυτή τη στιγμή. Εγχρωμοι και Ισπανόφωνοι σώνουν το Αμερικάνικο όνειρο. Δεν θα τα βάλει με τις πολυεθνικές (τον στήριξαν άλωστε). Δεν θα αλλάξει ουσιαστικά την αμερικανική εξωτερική πολιτική – αν και είναι βάσιμη η ελπίδα να αποχωρήσει απο το Ιράκ. Ακόμα υποστηρίζει και αυτήν τη θανατική ποινή (για κάποιες περιπτώσεις τουλάχιστον). Σύμφωνοι. Ομως, κατόρθωσε να φέρει στις κάλπες Αμερικανούς που δεν είχαν ποτέ ξανά ψηφίσει. Ανέδειξε το πρόβλημα δημοκρατίας που δημιούργησαν οι ακραία νεοφιλελεύθερες επιλογές της προηγούμενης διοίκησης απο την μια πλευρά και ο αυταρχικός συντηρητισμός απο την άλλη. Οδηγεί σε επανεξέταση τον Αμερικανικό πατριωτισμό, κάτι που εντός και εκτός Αμερικής έχει κάθε νόημα. Ανοιξε μέσω της καμπάνιας του στο internet ένα νέο δρόμο πολιτικοποίησης και συμμετοχής στα κοινά για τους Αμερικανούς. Και αν κρίνω απο τα βίντεο που μου στέλνουν τελευταία η θητεία του, μάλλον θα είναι η πιο funky (η καλύτερα reggae) θητεία προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών! Οσοι δεν μπορείτε να χαρείτε για τα υπόλοιπα, κρατήστε τις επιφυλάξεις αλλά χαρείτε τουλάχιστον για αυτό το τελευταίο ;-)


video thanks to Conor Creighton

ΥΓ. Πές τα Αστέρη :-)

ΥΓ2. Διαβάστε την αποτίμηση του Nikan για το liveblogbging, τον OldBoy, τον Νίκο Ξυδάκη, τον Anemo, διαβάστε την επιστολή απο την Ουάσιγκτον στο indy, την πρώτη αντίδραση του λ:ηρ, την ψύχραιμη ανάλυση του Τάσου απο το reality-tape και για «επιδόρπιο» χαζέψτε το πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη που δημοσίευσε το arxediamedia

Advertisements
    • Βασιλίκα
    • 7 Νοεμβρίου 2008

    Αγαπητέ μου Ματθαίε,
    σου στέλνω 2 πολύ διαφωτιστικά κείμενα του εξαίρετου αναλυτή διεθνών σχέσεων Σήφη Φιτσανάκη, που ζεί στην Αμερική. Αξίζει να τα διαβάεις για να πάρεις πλήρη και εμπεριστατωμένη εικόνα.
    http://monogramma.blogspot.com/

    • Βασιλίκα
    • 7 Νοεμβρίου 2008

    Aγαπητέ Ματθαίε,
    σου μεταφέρω μερικές σκέψεις του έγκριτου διεθνολόγου Σήφη Φιτσανάκη, που διδάσκει στην Αμερική, πάνω στο θέμα Ομπάμα:
    «Η συστηματική δαιμονοποίηση της κεντροαριστεράς (πόσο μάλλον της αριστεράς) στην αμερικανική πολιτική μυθολογία έχει αφήσει έκδηλα τα σημάδια της στο Δημοκρατικό κόμμα, οι πολιτικοί του οποίου σήμερα πλέον αρνούνται να περιγράψουν τους εαυτούς τους με τον όρο «προοδευτικός»[002]. Το ίδιο ισχύει με τον όρο «εργατική τάξη» («working class») ο οποίος θεωρείται πολιτικά ύποπτος και αποφεύγεται από τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών. Την τελευταία φορά που ο όρος «εργατικός» χρησιμοποιήθηκε από υποψήφιο σε προεδρικές εκλογές ήταν το 2000, όταν ο Δημοκρατικός Αλ Γκορ τόλμησε να ξεστομίσει τη φράση «εργατικές οικογένειες» σε προεκλογική ομιλία του. Την επομένη ο τότε υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων για την προεδρία, Τζορτζ Μπους, κατηγόρησε τον Γκορ ότι με τα λεγόμενά του κήρυττε «ταξικό πόλεμο»[003]. Από τότε οι Δημοκρατικοί κάνουν συνεχώς λόγο για τα δικαιώματα της «μεσαίας τάξης», ενώ ακόμα και τα εργατικά συνδικάτα (που γιορτάζουν την «ημέρα της εργασίας» στις 5 Σεπτεμβρίου, όχι στη 1 Μαΐου, καθώς η τελευταία θεωρείται «σοσιαλιστική» επέτειος) πλέον αποφεύγουν τη χρήση του όρου «εργατική τάξη», προτιμώντας τον λιγότερο ύποπτο «εργαζόμενοι» («working people»).

    Έως τώρα ο Μπαράκ Ομπάμα δεν έχει επιδείξει ουδεμία επιθυμία να υπερβεί τις αυστηρά οριοθετημένες γλωσσολογικές παραμέτρους του αμερικανικού πολιτικού συστήματος. Αποφεύγει συστηματικά να χαρακτηρίσει τον εαυτό του πολιτικά, ενώ σε καμία περίπτωση δεν απευθύνει το πολιτικό του μήνυμα στην εργατική τάξη…..

    Ο Μπαράκ Ομπάμα είχε μέχρι σήμερα πάμπολλες ευκαιρίες για να λάβει σαφή θέση πάνω στο καίριο ζήτημα της ξέφραγης εισαγωγής στις ΗΠΑ φθηνών προϊόντων από τα εργατικά σκλαβοπάζαρα της Κίνας, της Ινδονησίας, του Βιετνάμ, και αλλού, όπως επίσης και της ανεξέλεγκτης φυγής αμερικανικών βιομηχανιών στο εξωτερικό, κυρίως στην Κίνα και στο Μεξικό. Κι όμως, αμέσως μετά τη μία και μοναδική περίπτωση όπου τάχθηκε ανοιχτά ενάντια στη συμφωνία NAFTA, το οικονομικό του επιτελείο βιάστηκε να διαβεβαιώσει μερικούς ανήσυχους Καναδούς βιομήχανους πως η αντίθεση του Ομπάμα στο ελεύθερο εμπόριο είναι απλά «πολιτική δημαγωγία» την οποία δεν σκοπεύει να εφαρμόσει μετεκλογικά. Μάλιστα η διαβεβαίωση αυτή έδωσε το κύριο έναυσμα στους υπερσυντηρητικούς Financial Times για να υποστηρίξουν τελικά την υποψηφιότητα Ομπάμα…

    οι ΗΠΑ είναι από τις ελάχιστες χώρες του προηγμένου κόσμου που αρνούνται να αναγνωρίσουν ότι η πρόσβαση των πολιτών τους σε οργανωμένα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης και ανώτατης παιδείας δεν αποτελεί προνόμιο, αλλά δικαίωμα. Συνεπώς ο μέσος αμερικανός φοιτητής αναγκάζεται να καταβάλλει 24.000 δολάρια για έξοδα τετραετούς φοίτησης (δίχως να υπολογιστούν τα έξοδα διαμονής, τροφής, κλπ), ποσό που παραμένει άκρως απαγορευτικό για εκατομμύρια ικανούς μαθητές.

    Παρόμοιες τάσεις καταδυναστεύουν το χαοτικό ιδιωτικό σύστημα υγείας. Το 2002, σε καιρό σχετικής άνθισης της αμερικανικής οικονομίας, μια επιστημονική έρευνα-ορόσημο αποκάλυψε ότι 18.000 Αμερικανοί πέθαιναν κάθε χρόνο λόγω έλλειψης πρόσβασης στο ιδιωτικό σύστημα υγείας της χώρας [009]. Σήμερα σχεδόν ένας στους τέσσερις Αμερικανούς δεν έχει υγειονομική ασφάλιση, συμπεριλαμβανομένων εννέα εκατομμυρίων παιδιών [010]. Κι όλα αυτά στην πλουσιότερη χώρα στον κόσμο, της οποίας το ιδιωτικό σύστημα υγείας είναι το ακριβότερο στην υφήλιο, αλλά κατατάσσεται από τον Διεθνή Οργανισμό Υγείας στο νούμερο 37 του παγκόσμιου πίνακα, κάτω από όλες ανεξαιρέτως τις χώρες της Δύσης και της Άπω Ανατολής, τις χώρες του Αραβικού Κόλπου, και μόλις μια θέση πάνω από τη Σλοβενία [011].

    Το ζήτημα της δωρεάν ανώτατης παιδείας είναι τόσο απομακρυσμένο από την αμερικανική πραγματικότητα που δεν τίθεται καν ως θέμα στην προεκλογική περίοδο. Είναι σαν να ρωτάει κανείς στην Ευρώπη εάν θα πρέπει οι αερομεταφορές να προσφέρονται δωρεάν. Απλά δεν υφίσταται. Το θέμα όμως της υγειονομικής περίθαλψης είναι εντελώς διαφορετικό. Ένας στους δυο ψηφοφόρους αντιμετωπίζει την έλλειψη δημόσιας υγείας ως το σημαντικότερο ζήτημα στις επερχόμενες εκλογές. Σχεδόν το 70% του πληθυσμού θεωρεί το ιδιωτικό σύστημα περίθαλψης από μέτριο έως χείριστο, ενώ ένας στους δέκα Αμερικανούς δηλώνει ότι το υγειονομικό σύστημα στην κομμουνιστική Κούβα είναι αρτιότερο του αντίστοιχου αμερικανικού.
    Ποια είναι η προτεινόμενη λύση του Μπαράκ Ομπάμα πάνω στο φλέγον αυτό θέμα; Μήπως εναρμονισμός με το δυτικοευρωπαϊκό σύστημα περίθαλψης, όπως π.χ. το γαλλικό, που κατατάσσεται στην κορυφή του κόσμου από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας; Ούτε κατά διάνοια. Η πρόταση του Γερουσιαστή από το Ιλινόις είναι να διατηρηθεί πάση θυσία η παρασιτική βιομηχανία ιδιωτικής υγειονομικής ασφάλισης, η οποία ενεργεί ως μεσίτης μεταξύ των ασθενών, των νοσοκομείων και των γιατρών. Σύμφωνα με το σχέδιό του, το κράτος απλά θα επιδοτεί τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες όταν εκείνες αρνούνται να ασφαλίσουν πολίτες που είτε αδυνατούν ν’ αντεπεξέλθουν στις οικονομικές απαιτήσεις της προτεινόμενης ασφάλισης είτε θεωρούνται πελάτες υψηλού ρίσκου (με προϋπάρχουσες παθήσεις, κλπ). Δε δέχεται όμως ούτε καν να συζητήσει την πιθανότητα καθολικής ασφάλισης του πληθυσμού από έναν και μοναδικό μη-κερδοσκοπικό κρατικό ασφαλιστικό φορέα. Συνεπώς, σύμφωνα με το σχέδιο του Ομπάμα, στην περίπτωση που κάποιος άπορος γονέας θα αδυνατεί να καλύψει το μερίδιο ασφάλισης που του αναλογεί μετά το κρατικό επίδομα, θα παραμένει ανασφάλιστος, όπως επίσης και τα παιδιά του..

    Θα μπορούσα να συνεχίσω περιγράφοντας τις δομικές προκλήσεις που θα κληθεί να αντιμετωπίσει ο Μπαράκ Ομπάμα εάν εκλεγεί πρόεδρος, καθώς και την επιφαινόμενη αποτυχία του να τις ξεπεράσει, με βάση τις τοποθετήσεις του στην παρούσα προεκλογική περίοδο. Θα μπορούσα, για παράδειγμα, να αναφερθώ αναλυτικά στα ξεκάθαρα δείγματα κλασικού αμερικανικού επεκτατισμού που έχει επανειλημμένα επιδείξει στις προεκλογικές του ομιλίες, είτε με την πρόθεσή του να εισβάλει στρατιωτικά στο Πακιστάν δίχως την άδεια της κυβέρνησης της χώρας [014], είτε μέσω της ιδεολογικής του προσκόλλησης στην «δίχως όρους υποστήριξη στο Ισραήλ» και στη διατήρηση της «ποιοτικής στρατιωτικής υπεροχής» του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή [015]. Επιμένω όμως στην εσωτερική πολιτική του Ομπάμα για έναν απλό λόγο: ότι εάν δε δείχνει αποφασισμένος να σεβαστεί και να βελτιώσει τα δικαιώματα των ίδιων των Αμερικανών, όπως είναι, μεταξύ άλλων, το δικαίωμα στην περίθαλψη ή η αύξηση των κατώτατων μισθών και η βελτίωση της εργασιακής σταθερότητας, πως μπορεί κανείς να περιμένει από αυτόν να σεβαστεί τα δικαιώματα όσων μη-Αμερικανών έχουν την ατυχία να βρεθούν στο δρόμο της επιδίωξης των αμερικανικών συμφερόντων ανά την υφήλιο;»

    Συγγνώμη για το εκτενές σημείωμα.. Οι παράγραφοι είναι επιλεκτικά βαλμένες δεν έχει μπεί ολόκληρο το κείμενο του Σήφη..

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: