vm foundation: πείραμα κοινωνικής χρηματοδότησης;

1Η ανάγκη δίνει τις λύσεις τελικά. Το Vinyl Microstore έχει υπάρξει μια όαση στο κέντρο της Αθήνας για όσους παρακολουθούν εναλλακτικά και πειραματικά ρεύματα στις τέχνες. Με πενιχρά μέσα και πόρους, χάρη στον εθελοντισμό της κοινότητας των καλλιτεχνών που το περιβάλει και βεβαίως την τεχνολογία κατόρθωσε μέχρι σήμερα να συντηρήσει ένα εξαιρετικό δισκάδικο (πουλούσε και περιοδικά και βιβλία και φανζίν) στο κέντρο της πόλης. Ακόμα ένα διαδικτυακό ραδιόφωνο, ένα εξαιρετικό website, κατάφερε να παίρνει μέρος, ή να δημιουργεί happenings στην πόλη και πολλά άλλα. Ηρθε η ώρα όμως που ούτε με τους νόμους της αγοράς μπορεί να επιβιώσει το VM, ούτε με τους επαχθείς όρους της κρατικής φορολογίας. Για δημόσιες χρηματοδοτήσεις ούτε λόγος (φαντάζομαι). Ούτε στον χαρακτήρα του, θα ταίριαζε, ούτε προβλέπει το κράτος τέτοια πράγματα. Ο μόνος τρόπος να επιβιώσει αυτός ο πολύτιμος κόμβος για πολλούς καλλιτέχνες (και άλλους), είναι να ενδυναμώσει τις σχέσεις του με την κοινότητα. Η τελευταία να πληθύνει και να βαθύνει τη σχέση της μαζί του. Οχι στη βάση της φιλανθρωπίας ή του εθελοντισμού αλλά επειδή πραγματικά μας είναι χρήσιμος ένας οργανισμός που προάγει την νεωτερικότητα, τον πειραματισμό και την καινοτομία στις τέχνες. Αυτό οδήγησε καθώς φαίνεται τους ανθρώπους του VM στην δημιουργία ενος foundation και το μοντέλο του donation. Σας παραθέτω την ανακοίνωση που βρίσκεται στην πρώτη σελίδα του site:

«Ευτυχώς κανείς μας δεν μπορεί να περηφανευτεί για την καθαρότητα του ρόλου του. Ούτε εμείς είμαστε γνήσιοι έμποροι κι ούτε κι εσείς απλοί αγοραστές. Η συνάντηση μας επίσης δεν ήταν τυχαία και ούτε είμαστε τελείως άγνωστοι μεταξύ μας. Παρόλα αυτά πρέπει να προτείνουμε το «εμπόρευμα» μας και να ορίσουμε το αντίτιμό του. Αν ενδιαφέρεστε για την πραγμάτεια μας σημαίνει πως μπορούμε να ικανοποιούμε τους πόθους σας οπότε συνεχίζουμε. Ειδάλλως συνεχίζουμε ο καθένας τον δρόμο του.

Μετά από 13 χρόνια ζωής θέλουμε να σας πληροφορήσουμε πως η βιωσιμότητα του vinyl microstore με τις παρούσες συνθήκες είναι αδύνατη. Παρά τις προσπάθειές μας, τα οικονομικά αποθέματα έχουν εξαντληθεί προ πολλού και τα ψυχικά αποθέματά μας βρίσκονται σε κρίσιμο σημείο. Πρακτικά συμβαίνουν τα εξής, υπάρχει ένας ανοιχτός χώρος στο κέντρο της πόλης. Ο χώρος μπορεί να φιλοξενεί συναυλίες, workshops, ένα δικτυακό ραδιόφωνο, installations, εκθέσεις, προβολές, παρουσιάσεις, διαλέξεις, δίσκους, βιβλία, t-shirts, κάνει ανοιχτούς διαγωνισμούς για νέους δημιουργούς, εκδίδει σε περιορισμένα αντίτυπα αντικείμενα τέχνης, παρέχει εξοπλισμό ήχου και εικόνας, διοργανώνει ένα φεστιβάλ, parties, εκδρομές και θέλει να μη σταματήσει εκεί.

Αυτή είναι η πραγμάτεια μας. Για μας αυτό είναι το vm.

Έχουμε όλη την διάθεση να συνεχίσουμε ακόμη πιο δημιουργικά αλλά είναι πρακτικά αδύνατο να επωμιστούμε το αντίτιμο. Φέτος κάνουμε μια τελευταία προσπάθεια για να παραμείνει αυτός ο χώρος ανοιχτός και δημιουργικός. Οι αλλαγές που προτείνουμε είναι δομικές, ενισχύουν τον χαρακτήρα του vm όπως έχει διαμορφωθεί όλα αυτά τα χρόνια από τις δράσεις του και εκφράζουν την πολιτική μας άποψη για τον πολιτισμό και την κοινωνία.

Το επόμενο βήμα στηρίζεται στην συνδρομή όσων από εσάς θεωρείτε πως είναι χρήσιμη η ύπαρξη του vm στην πόλη. Η συνδρομή που ορίσαμε είναι συμβολική και παρέχει προνόμια που θεωρούμε πως την καθιστούν δίκαια. Αν κάποιοι θέλουν να συνδράμουν περισσότερο είναι ευπρόσδεκτοι. Ζητάμε την συνδρομή σας όχι μόνο για αυτό που υπάρχει και κινδυνεύει αλλά γι αυτό που θέλουμε να χτιστεί και ξεκινά από τα θεμέλια.

Θεωρούμε πως είναι σωστό να μην εξετάσετε αυτή την πρόταση συναισθηματικά. Εξάλλου μην ξεχνάτε πως ο αγοραστής υποβάλλει πάντα τον πόθο του στην πρώτιστη ικανοποίηση του να μπορεί να αρνηθεί αυτό που του προτείνουν».

Αυτά γράφουν οι άνρωποι του VM και μου θυμιζουν (ξανά και ξανά) την συζήτηση που είχαμε προ μηνών στο metablogging για την πιθανότητα να στηριχθεί μια ανεξάρτητη δημοσιογραφική προσπάθεια μόνο στο donation. Υποστήριζα και εξακολουθώ να υποστηρίζω πως απαιτείται η δημιουργία κοινωνικών (η κοινοτικών αν προτιμάτε) τρόπων χρηματοδότησης. Το VM κάνει σήμερα το πείραμα. Θέλω να το προχωρήσω λίγο παρακάτω όμως. Μου έλεγε γνωστός συνάδελφος-δημοσιοφγράφος πριν λίγες μέρες οτι διαλέγει κανείς αν θέλει να κινείται στην περιφέρεια του avantgarde των κινημάτων και όλων αυτών των γοητευτικών μορφωμάτων ή στην κεντρική σκηνή. Στην πρώτη περίπτωση δεν ζείς απο τη δουλειά σου, ενω στην δεύτερη ζείς μεν, αλλά οχι απαραίτητα όπως θα επιθυμούσες. Λοιπόν πιστεύω οτι βρισκόμαστε πια στην εποχή των κοινοτήτων και αυτό μπορεί να μειώσει τις αποστάσεις ανάμεσα στο κέντρο και την περιφέρεια. Αυτό σημαίνει και οικονομικά, ίσως νέες δυνατότητες. Το foundation του VM δεν νομίζω πως θα μπορούσε ποτέ να αφήσει κέρδη. Δεν είναι αυτός ο ρόλος του άλλωστε. Μπορεί όμως να βοηθήσει τους ανθρώπους του (που προσφέρουν κάτι περιορισμένο άλλα σημαντικό) να επιβιώσουν αξιοπρεπώς κατά τη γνώμη μου. Και αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει παλιότερα. Εύχομαι να επιβεβαιωθώ και να λειτουργήσει αυτό σαν μοντέλο και για άλλες προσπάθειες στο μέλλον. Επισκεφθείτε το και αν σας αρέσει, γραφτείτε. 50 ευρώ το χρόνο ζητάνε. Αυτό που προσφέρουν αξίζει κατά τη γνώμη μου πολύ παραπάνω.

Advertisements
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: