Ο σκοπός και τα μέσα (για την ΠΟΕΣΥ)

Πώς θα σας φαινόταν εάν η Βουλή απέπεμπε, από συνεδρίασή της, ως εκπρόθεσμο βουλευτή περιφέρειας επειδή άργησε ένα τέταρτο της ώρας, λόγω καθυστέρησης της πτήσης του; Φυσικά, παράλογο. Ακόμη κι αν υπήρχε ανάλογη διάταξη στον Κανονισμό της Βουλής (πράγμα απίθανο), θα είχε καταργηθεί με τη συναίνεση όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων. Κι όμως, υπάρχουν εκπρόσωποι αντιπροσωπευτικών θεσμών που στο όνομα της πιστής τήρησης του καταστατικού μπορούν να «επιβάλουν» την ποινή της κατάργησης εκπροσώπου από διαδικασίες, στις οποίες επελέγη, για να συμμετάσχει σε ένα συνέδριο μεταφέροντας τη βούληση των ψηφοφόρων του.

Για τους συνδικαλιστές που έμαθαν επί χρόνια να πορεύονται με την αρχή του σκοπού που αγιάζει τα μέσα η αρχή της δημοκρατίας δεν είναι αυτονόητη. Κι ο σκοπός είναι πάντα η αναπαραγωγή του εαυτού τους, της διανομής μιας μικρής ή μεγαλύτερης εξουσίας σε στενές παρέες. Μιας λείας που συνήθως εξαντλείται σε κάποια ταξίδια, έξοδα παραστάσεων, προσβάσεις στον κρατικό μηχανισμό, επιμίσθια για συμμετοχές σε επιτροπές όπου δεν έχουν ουσιαστική παρέμβαση, ακόμη και δωρεάν
πρόσβαση σε χώρους στάθμευσης ή ανέξοδες μετακινήσεις για προσωπικές ή και κομματικές τους υποθέσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι η πλειοψηφία αυτών των προσώπων έχει ακόμη την κάλυψη του ΠΑΣΟΚ. Κι ούτε είναι τυχαίο που η κοινωνία αρνείται τόσο πεισματικά την κάλυψη σε αυτό το κόμμα.

Μικρές μίζερες εξουσίες. Για τη διατήρησή τους, το καταστατικό ανάγεται σε «Ευαγγέλιο» κι ο εκάστοτε πρόεδρος οργάνωσης γίνεται «αρχιερέας». Με αυτόν τον τρόπο «κόπηκε» εκλεγμένος σύνεδρος της Θεσσαλονίκης από το Συνέδριο που πραγματοποίησε η ΠΟΕΣΥ το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Αργησε μόλις ένα τέταρτο άλλα αυτό ήταν αρκετό για να γεννήσει σε παρατάξεις
την ελπίδα για την αφαίρεση μιας ψήφου που θα άλλαζε το εκλογικό μέτρο, άρα και τις έδρες στο νέο Δ.Σ.

Οι στρεβλώσεις διατρέχουν όλα τα συνδικάτα. Στη ΓΣΕΕ οι σύνεδροι εκλέγονται από τις οργανώσεις τους δύο χρόνια πριν. Κι αρκετούς μήνες πριν από το Συνέδριο είναι γνωστό το αποτέλεσμα. Δεν λείπουν τα φαινόμενα των σωματείων σφραγίδων (αν και με διαφορετική μορφή από αυτήν της περιόδου του «μακρηθεοδωρισμού»). Ούτε οι περιπτώσεις νόθων αντιπροσώπων. Στο τέλος, η
νομιμοποίησή τους γίνεται με συμφωνίες κάτω από το τραπέζι ανάμεσα στις φαινομενικά αντίπαλες ιδεολογικά παρατάξεις που αποκαλύπτονται στο τέλος συνένοχες όταν πρέπει να στρεβλωθεί η δημοκρατία.

Ολα τα έχουμε δει. Αλλά αυτό που έγινε στην ΠΟΕΣΥ είναι μοναδικό στο είδος του. Αυτά τα φαινόμενα δεν παρατηρούνται σε καμιά άλλη χώρα της αναπτυγμένης Ευρώπης. Ούτε στις χειρότερες ευρωπαϊκές εργατικές γραφειοκρατίες τις οποίες οι Ελληνες συνδικαλιστές,- που αρνούνται να μάθουν έστω και μια λέξη στα αγγλικά για να επικοινωνούν μαζί τους- χλευάζουν ως υποταγμένες και συμβιβασμένες.

Χριστίνα Κοψίνη

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 10/6/2008

Διαβάστε κι εδώ

Advertisements
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: