Περιπλάνηση στην εσωτερική μας πόλη

Τριάντα ποδήλατα περιμένουν σε παράταξη τους αναβάτες τους. Είναι εξοπλισμένα με υπολογιστές παλάμης, ακουστικά και μικρόφωνα. Σκοπός του παιχνιδιού, που παρουσίασε την περασμένη εβδομάδα στην Αθήνα η διεθνούς φήμης καλλιτεχνική ομάδα των Βρετανών Blast Theory, είναι να χαθείς. Οχι απλά στους δρόμους της πόλης, αλλά σε εκείνη την απόλυτα υποκειμενική περιοχή της μεικτής πραγματικότητας που συντίθεται από τις αναμνήσεις σου, τις αφηγήσεις των άλλων παικτών και τις εικόνες που απλόχερα σου προσφέρει η πόλη.

Ανεβαίνεις στο ποδήλατο και πατάς «έναρξη» στην οθόνη του υπολογιστή. Μια χαλαρή φωνή σού ζητάει να ηρεμήσεις και να περιπλανηθείς αναζητώντας σημεία στα οποία θα μπορέσεις να ηχογραφήσεις και να κρύψεις τα ηχητικά σου μηνύματα στον χώρο ή να αναζητήσεις τα μηνύματα που άλλοι παίκτες έχουν αφήσει πριν από εσένα. Επειτα από λίγα λεπτά η ποδηλασία σε απελευθερώνει από άλλες σκέψεις. Οι εικόνες της πόλης υφαίνουν με τη βοήθεια της τεχνολογίας και τις αναμνήσεις σου ένα παράξενο θέαμα στους δρόμους της. Σαν ένα ανεστραμμένο μπαλέτο, όπου αυτός που κινείται και παράγει δράση είναι ο ίδιος ο χώρος που συνομιλεί με τη φαντασία και τη μνήμη σου.

«Οι ερωτήσεις σε καθοδηγούν με αφαιρετικό τρόπο. Σου ζητάνε να βρεις, ας πούμε, ένα άνοιγμα και να αντικρίσεις τον ουρανό ή να σταθείς μπροστά σε ένα παράθυρο», λέει η Jue Row Farr, ιδρυτικό μέλος της ομάδας.

«Θέλουμε να χαθείς μέσα στον εαυτό σου και να αφήσεις να βγουν πράγματα που δεν συνειδητοποιείς στην καθημερινότητά σου αλλά σε διαχωρίζουν και σε κάνουν μοναδικό. Θέλουμε να δεις πράγματα που δεν έχεις προσέξει ποτέ ακόμα κι αν ζεις εδώ. Αυτό που κάνει κι ένα συμβατικό έργο τέχνης δηλαδή».

Ομως το Rider Spoke δεν είναι ένα συμβατικό έργο τέχνης. Είναι ένα διαδραστικό παιχνίδι που θυμίζει στα πάντα τα videogames με τη διαφορά ότι εκτυλίσσεται στον δρόμο. Οπως και όλες οι προηγούμενες δουλειές των Blast Theory, συνδυάζει τη θεατρικότητα με τις νέες τεχνολογίες σε μια αναζήτηση των ορίων των νέων κοινωνικών χώρων που δημιουργούν οι τεχνολογίες των προσωπικών τηλεπικοινωνιών. Οι καλλιτεχνικές ερωτήσεις που προσπαθούν να απαντήσουν οι Βρετανοί καλλιτέχνες αφορούν το θέατρο, τον τόπο διεξαγωγής του και τις νέες μορφές που αυτό μπορεί να πάρει στις συνθήκες της νέας μεικτής πραγματικότητας που κατασκευάζει η ψηφιακή τεχνολογία. Ομως τα παιχνίδια των Blast Theory πάνε πολύ παρακάτω από την καλλιτεχνική πρόθεση.

Τα όρια της τεχνολογίας

«Κάνουμε χρήση των κεραιών wifi χωρίς να χρησιμοποιούμε το δίκτυο. Εχουμε ένα server και χρησιμοποιούμε ένα σύστημα γεωγραφικού εντοπισμού» λέει ο Nickolas Amon Tandaganitj, μέλος της εξαμελούς ομάδας που ήρθε στην Αθήνα.

«Μόλις το PDA εντοπίσει μια κεραία και εφόσον δεν έχουν σε αυτή την περιοχή αποθέσει μυστικά άλλοι, η συσκευή σού ζητάει να διαλέξεις ένα σημείο και να αφήσεις το μοναδικό σου ηχητικό αποτύπωμα στον χώρο. Μας ενδιαφέρει, εκτός των άλλων, να δούμε πόσο χρήσιμο μπορεί να είναι το δίκτυο wifi στον εντοπισμό ανθρώπων».

Το σύστημα του Rider Spoke φτιάχτηκε με τη βοήθεια του τμήματος μεικτής πραγματικότητας του Πανεπιστημίου του Νότιγχαμ, το οποίο και χρηματοδοτεί ένα μέρος του προγράμματος. Το ερευνητικό κομμάτι του έργου σχετίζεται με τη διάκριση του δημόσιου και ιδιωτικού χώρου στην εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας, κάτι που μπορεί να έχει εφαρμογές τόσο στη διαφήμιση όσο και στην κοινωνική έρευνα.

«Φυσικός χώρος, κυβερνοχώρος και φαντασιακός χώρος μπλέκονται στις δουλειές μας. Τι είναι αληθινό και τι όχι. Τι χρήση κάνουμε της κοινής κατά τα λοιπά τεχνολογίας; Γιατί συμπεριφερόμαστε διαφορετικά και αναπτύσσουμε διαφορετικές συνήθειες; Κυρίως όμως μας ενδιαφέρει να δούμε τι είδους καλλιτεχνικές φόρμες γεννιούνται. Είμαστε πάντα κάπου ανάμεσα σε διάφορα πράγματα», λέει ο έτερος της ομάδας Richard Barnes.

Από το 2002, όταν στους δρόμους του Λονδίνου διεξήχθη το δημοφιλέστερο παιχνίδι που οργάνωσαν ποτέ οι Blast Theory, το Can you see me now, στο οποίο πραγματικοί παίκτες με PDA προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τους χρήστες του Iντερνετ που τους κυνηγούσαν σε έναν χάρτη στο Διαδίκτυο, τρέχοντας στα στενά της πόλης μέχρι σήμερα, ενδιαφέρον για τη δουλειά της πρωτότυπης καλλιτεχνικής ομάδας δείχνει μια πληθώρα φορέων, από εταιρείες που θέλουν να αναπτύξουν εφαρμογές προσωποποιημένων διαφημίσεων μέσω του ασύρματου δικτύου σύνδεσης στο internet μέχρι ανθρωπολόγους και εθνογράφους που ερευνούν τις νέες συμπεριφορές που αναπτύσσουμε.

Ολα τα project των Blast Theory μοιραία επεκτείνονται στην έρευνα μιας μεγάλης γκάμας ερωτημάτων. Πώς επικοινωνούμε και γιατί, τι συνήθειες διαμορφώνουμε, πώς αλλάζει η σχέση ανάμεσα στο ιδιωτικό και το κοινωνικό και πώς δομείται το φαντασιακό μας σε διαφορετικές συνθήκες.

«Για εμάς πάντοτε η συμμετοχή του κοινού ήταν εξίσου σημαντική με τη δική μας δουλειά και απολύτως απαραίτητη για τη δημιουργία των έργων μας. Δεν κάνουμε εμείς τα έργα. Προκύπτουν από τη συνεργασία μας με το κοινό», λέει η Jue, εντοπίζοντας τη δουλειά της ομάδας της στο πλαίσιο της νέας συλλογικής δημιουργίας, μια κουλτούρα που αναπτύσσεται όλο και πιο έντονα στο Διαδίκτυο και τις νέες τεχνολογίες.

Το διαδραστικό παιχνίδι των Blast Theory πραγματοποιήθηκε μετά από πρόσκλησή τους από το Βρετανικό Συμβούλιο, που το συνδιοργάνωσε σε συνεργασία με την ομάδα «Φίλοι του Ποδηλάτου» και το Ελληνικό Κέντρο Προώθησης του Εθελοντισμού. «Προσπαθούμε να φέρνουμε δρώμενα που συνδέουν την ποπ κουλτούρα με την τεχνολογία», λέει η Αναστασία Ανδρίτσου, υπεύθυνη του τομέα καλλιτεχνικών δράσεων του Συμβουλίου στην Ελλάδα.
(Απο την Καθημερινή)

Advertisements
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: