Συνέντευξη με την psilikatzou

Τη στιγμή που ο ραδιοτηλεοπτικός κόσμος χόρευε στο χορό του press-gr, μια είδηση που ερχόταν από την άλλη όχθη των blogs περνούσε απαρατήρητη. Η Psilikatzou η πλέον διάσημη Ελληνίδα blogger ανακοίνωνε στην ιστοσελίδα της ότι σταματάει να γράφει. Το τελευταίο post όπως λέγονται τα δημοσιεύματα στο διαδίκτυο εξηγούσε τους λόγους που δεν είναι καθόλου μα καθόλου άσχετοι με την συζήτηση που προηγήθηκε τις προηγούμενες μέρες στα τηλεοπτικά πλατό περί ευθύνης, επώνυμης ή ανώνυμης γραφής. Οι περισσότεροι φαντάζομαι πως γνωρίζετε ήδη την ιστορία της Κωνσταντίνας Δελημήτρου, της psilikatzou. Για όλους τους υπόλοιπους και (εξομολογούμαι) αναζητώντας έναν τρόπο να πώ δυο πράγματα ακόμα για την ανωνυμία, αποφάσισα να γράψω στο περιοδικό «Κ» την πολύ όμορφη – κατά τη γνώμη μου- ιστορία της.

«Ξεκίνησα αυτό το blog, χωρίς να φανταστώ πόσο πολύ θα επηρρέαζε την ζωή μου. Την «έξω» ζωή εννοώ. Για να σας προλάβω, όχι μόνο θετικά. Το κόστος της επώνυμης γραφής είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ότι είχα αρχικά φανταστεί» έγραψε η psilikatzou αποχαιρετώντας αναγνώστες και τις κοινότητες των δικτυογράφων που της αφιέρωσαν δεκάδες κείμενα κρατώντας ακόμα το blog της στην πρώτη θέση της πλατφόρμας του WordPress.

Η ιστορία της είχε ξεκινήσει στις 18 Μαίου του 2005 στη Νίκαια όπου άρχισε να καταγράφει από το ψιλικατζίδικο της το χρονικό της καθημερινότητας των απλών ανθρώπων της γειτονιάς της. Οι ιστορίες της γινόντουσαν ανάρπαστες στο διαδίκτυο επι δυο χρόνια. Οι χρήστες του internet παρακολουθούσαν μέσα από τις ιστορίες της ένα τμήμα της καθημερινότητας μας που δεν θα μπορούσε να χωρέσει στα παραδοσιακά ΜΜΕ. Μαζί με την αναγνώριση στο internet και την μεγάλη επισκεψιμότητα (εώς και 1500 άνθρωποι την ημέρα την διάβαζαν) ήρθε και η πρόταση για την έκδοση ενός βιβλίου. Τότε άλλαξαν όλα. Η ανώνυμη δικτυογράφος έγινε επώνυμη κι αυτό το άντεξε για μόλις ενάμισι χρόνο ακόμα.

«Παρασύρθηκα πολλές φορές γράφοντας «χυδαίες» λέξεις, όπως με πληροφορούσατε δημόσια ή στα άπειρα mail διαμαρτυρίας που μου στέλνατε» γράφει η ίδια στο τελευταίο της κείμενο. «Όμως, οι λέξεις αυτές ήταν ο μόνος τρόπος να εκφράσω το μέγεθος της απογοήτευσής μου. Και το πέτυχαν μια χαρά. Όχι πια. Για να καταφέρω πλέον να εκφραστώ για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου, θα πρέπει να εφευρεθεί μια καινούργια, ακόμα πιο «χυδαία». Αποφάσισα έτσι, να σταματήσω να γράφω».

Το τέλος του ιστολογίου της psilikatzou συνέπεσε με την υπόθεση press-gr και όπως όλα δείχνουν το τέλος της αθωότητας για τα ελληνικά blogs. Η συνέντευξη που παραχώρησε στο Κ, δεν έγινε στο γνωστό ψιλικατζίδικο, αλλά στην διαφημιστική εταιρία για την οποία εργάζεται πλέον. Πάντοτε σεμνή και μετρημένη η κατά κόσμο Κωνσταντίνα Δελημήτρου σχολιάζει την πολύκροτη υπόθεση από την πλευρά των ανθρώπων που αναζητούν εκφραστικές διεξόδους από τις συμβάσεις της εποχής μας και κάνει με τον τρόπο της μια επιτομή της πρώτης best seller ιστορίας του ελληνικού διαδικτύου.

Πως σου φάνηκε η ιστορία του press-gr;

Κάτι γινόταν με το press-gr είναι βέβαιο. Ανέβαζαν πολλές φορές post και τα κατέβαζαν αμέσως, ίσα-ίσα για να τα δουν όσοι ήταν εγγεγραμμένοι στην ροή των RSS feeds που έρχονται σε email και readers. Αισθητικά και μόνο να το δεις, οι τύποι αυτοί μετέφεραν στο διαδίκτυο την κίτρινη δημοσιογραφία. Δεν πρόκειται για πρόβλημα των blogs αλλά για πρόβλημα της δημοσιογραφίας. Το press-gr το είχαμε αποβάλει. Και τα νούμερα δεν έχουν τόση σημασία εδώ. Είναι μικρές οι κοινότητες μας. Τι απήχηση είχε πραγματικά το press-gr;

Παρόλαυτα οι συντάκτες του συγκεκριμένου blog κρύβονταν πίσω από την ανωνυμία που απολαμβάνουν όσοι συντηρούν ιστοσελίδες. Η ανωνυμία αυτή περιγράφηκε σαν ιδιότυπη ασυλία απέναντι στο νόμο. Μπορεί ο καθένας να γράφει ότι θέλει;

Το πρόβλημα μας δεν είναι η ανωνυμία αλλά ο μικρόκοσμος μας. Ανοίγεις ένα blog για να γράψεις για όσα σε ενοχλούν. Δεν μπορώ να γράψω ότι είμαι άθεη και να το δουν οι άνθρωποι της γειτονιάς μου. Καταλαβαίνεις πόσο δύσκολο είναι για έναν επώνυμο να λέει αλήθειες;


Γιατί δεν ξεκίνησες από την αρχή το blog με το όνομα σου; Υπήρχαν πράγματα που θα έθιγαν τους πελάτες σου;

Κοίτα ήταν ρατσιστές. Είχαμε απέναντι ένα δημοτικό σχολείο και να φανταστείς οι μαμάδες δεν αφήναν τα παιδάκια διαφορετικών εθνικοτήτων να παίζουν μαζί. Τα παιδιά δεν είχαν πρόβλημα, οι γονείς τους το δημιουργούσαν. Εγώ αυτά τα έγραφα, οπότε δεν γινόταν μετά να έχω το μαγαζί και να τους βλέπω κάθε μέρα.


Ποιο ήταν για εσένα το μεγαλύτερο κέρδος από το blogging;

Ότι γνώρισα τόσους ανθρώπους στο διαδίκτυο που είναι κι αυτοί υπογόνιμοι. Και δεν ήμουν μόνη ξαφνικά. Σημαντικές στιγμές ήταν ακόμα όταν έγραφα για επιστημονικά θέματα. Εντυπωσιαζόμουν όταν ανακάλυπτα ότι μιλούσα κάποιες φορές ισότιμα με κορυφαίους γιατρούς ή επιστήμονες. Υπήρχε ποτέ περίπτωση να μου μιλήσει εμένα επιστήμονας στο ψιλικατζίδικο; Αυτά γίνονται μόνο σε καθεστώς ανωνυμίας. Ως ψιλικατζού είχα το δικαίωμα να γράφω ότι θέλω.

Όταν ξεκίνησες έγραφες τις ιστορίες των ανθρώπων που επισκέπτονταν το ψιλικατζίδικο σου. Με την έκδοση του βιβλίου όμως έγινες πια επώνυμη. Άλλαξε το γράψιμο σου;

Βέβαια δεν ήταν πια το ίδιο. Έπρεπε πλέον να απολογούμαι ακόμα και για πολύ προσωπικά πράγματα. Αρχισε να μην μου αρέσει πια το blog μου. Ερχόμουν στη δουλειά και έπρεπε να απαντάω στον καθένα πως είμαι και τι κάνω. Αρχίζεις να αυτολογοκρίνεσαι, να μην μπορείς να κάνεις αυτό που θέλεις,. Είχε αρχίσει να με κουράζει πάρα πολύ όλο αυτό. Αν ποτέ ξανακάνω blog θα είναι σίγουρα ανώνυμο.


Τον τελευταίο ενάμισι χρόνο, μετά την έκδοση του βιβλίου σου έγραφες κυρίως κριτικά κείμενα και όχι πια προσωπικά

Ναι έγραφα για πολιτικά θέματα ας πούμε. Μάλιστα ανακάλυψα για πρώτη φορά ότι μπορεί να με ενδιαφέρει η πολιτική χάρη στα blogs. Ανακάλυψα τα επιστημονικά θέματα και τις εναλλακτικές θεραπείες. Για κάθε τι που έγραφα έπρεπε να κάτσω να διαβάσω. Αυτό είναι το καλό με τα blogs. Μαθαίνεις πράγματα αλλιώς δεν μπορείς να σταθείς στην συζήτηση που διεξάγεται εκεί. Σιγά μην καθόμουν να μάθω εγώ για τα μεταλλαγμένα αν δεν ήταν τα blogs.

Γιατί εξέδωσες επωνύμως το βιβλίο σου αφού ήθελες να γράφεις πράγματα που δεν γράφονται επωνύμως;

Για να στηρίξω την υπόθεση της υπογονιμότητας η οποία με ταλαιπωρούσε και για την οποία επίσης άνοιξα το blog μου. Ήθελα να ξέρουν ότι είναι ένας πραγματικός άνθρωπος που τα περνάει όλα αυτά που αφηγούμουν. Ευτυχώς είχα μόλις πουλήσει το ψιλικατζίδικο όταν βγήκε το βιβλίο.

Γιατί λές ευτυχώς;

Γιατί έτσι δεν χρειάστηκε να απολογηθώ στους πελάτες μου. Μετά τη δημοσιοποίηση του ονόματος μου οποιοσδήποτε ήθελε να με χτυπήσει το έκανε πάνω σε αυτό. Εμένα δεν με πείραζε, όμως έστελναν ανώνυμα και υβριστικά mail στον άντρα μου. Δεν μου άρεσε να το κάνουν αυτό στους ανθρώπους μου. Έπειτα βέβαια συνέβη κάτι άλλο. Έμεινα άνεργη έξι μήνες και τότε αρχίσανε να με πολιορκούν δημοσιογράφοι, συγγενείς φίλοι, μια φρίκη. Κρυβόμουνα. Μόλις τώρα άρχισα να χαίρομαι το βιβλίο.

Δεν σκέφθηκες να επενδύσεις στη δημοσιότητα σου;

Μου προέκυψα αγοραφοβική. Δεν μπορώ την πολλή δημοσιότητα.

Η πιο διάσημη blogger είναι αγοραφοβική;

Είμαι κρυμμένη πίσω από έναν υπολογιστή μην ξεχνάς. Όσες φορές βγήκα στην τηλεόραση τα έχασα. Έτρεμα για ώρες μετά. Δεν είμαι εγώ για αυτά τα πράγματα με τρομάζει. Με τους δημοσιογράφους δεν γλύτωνες ποτέ με ένα απλό όχι. Έπρεπε να προσπαθώ να τους πείσω ότι δεν θέλω να βγαίνω στην τηλεόραση. Έφτασαν να παίρνουν τους γονείς μου δώδεκα τη νύχτα και οι άνθρωποι δουλεύουν στις λαϊκές από τις τέσσερις τα ξημερώματα. Τι να την κάνω τη δημοσιότητα;

Στα blogs δεν είμαστε ποτέ ο εαυτός μας ακριβώς έτσι; Είμαστε μάλλον ένας ρόλος που συντίθεται από αυτό που φανταζόμαστε, επιθυμούμε ή απλώς θέλουμε να βλέπουν οι άλλοι.

Ναι αλλά είναι ωραίο αυτό. Εγώ μπορεί να αισθάνομαι πολύ καλύτερη από αυτό που αποδέχεται η κοινωνία, είτε λόγω ευκαιριών που δεν μου δόθηκαν, είτε λόγω εμφάνισης ή για οτιδήποτε άλλο. Γιατί είναι άσχημο να αντιμετωπίζομαι ως αυτό που θα ήθελα να είμαι; Ισα-ισα σε βοηθάει σαν άνθρωπο να προσεγγίσεις το ιδεατό σου. Εμένα τουλάχιστον μου βγήκε σε καλό.

Τι αλλάζει στον καθένα όταν μπαίνει στα μπλόγκς

Η κουλτούρα του διαλόγου. Πριν μπεις στο ιντερνετ θεωρείς τον εαυτό σου πολύ σημαντικό. Κανείς δεν σου λέει ότι είσαι μαλάκας γιατί θα του δώσεις μια μπουνιά. Εκεί γράφεις την «κειμενάρα» σου και μπαίνει ένας ανώνυμος και σε κάνει σκόνη λέγοντας σου «τι είναι αυτά που γράφεις». Πρέπει να υπερασπισθείς με επιχειρήματα τον εαυτό σου για να σταθείς δίπλα στους άλλους. Αυτό σου κάνει πάρα πολύ καλό ακόμα κι αν βρίζεσαι. Χάρη στην αντιπαράθεση βγαίνουν τα καλύτερα πράγματα

Χρειάζεται πιστεύεις κάποιου είδους ρύθμιση; Αυτορύθμιση ενδεχομένως όπως λένε οι νηφαλιότεροι;

Μα δεν υπάρχει ήδη; Δεν απομονώνονται οι ανεύθυνοι; Η μεγάλη διαφορά εν προκειμένω είναι ότι ενώ και εδώ διασπείρονται ψευδείς ειδήσεις ενίοτε υπάρχει έλεγχος και πολλές φορές τα έχουμε μαζέψει εκ των υστέρων κάτι που δεν γίνεται τόσο εύκολα στα παραδοσιακά μέσα. Είναι βέβαια και θέμα ανθρώπου. Εγώ θυμάμαι περίπτωση που κάποιος έγραφε για ένα βουλευτή και του απάντησε ο ίδιος ο βουλευτής.


Τι γέννησε αυτή τη δαιμονοποίηση που παρακολουθήσαμε στα κανάλια κατά τη γνώμη σου;

Υπάρχει από την μια ο κόσμος που ζει με τους μύθους που κατασκευάζει η τηλεόραση και από την άλλη ο κόσμος που συμμετέχει και γνωρίζει. Φοβάμαι πως θα μεγαλώσει αυτό το χάσμα. Ο κόσμος μέσα έχει απομυθοποιήσει πράγματα. Λέει κάτι ένας πολιτικός στην τηλεόραση και ξέρω τώρα ότι αν το έλεγε στο internet θα τον κάνανε κουρέλι σε χρόνο dt δημοσιεύοντας για παράδειγμα ένα λίνκ που θα απεδείκνυε ότι λέει ψέματα. Στο internet φτιάχνεται αυτή η κουλτούρα του διαλόγου με επιχειρήματα και αποδείξεις. Το να διαβάζουμε επίσης και να γράφουμε είναι μεγάλη επανάσταση για τους Έλληνες μην το προσπερνάτε έτσι. Πότε το κάναμε αυτό; Ούτε στο σχολείο. Δεν μαθαίνουμε να διαβάζουμε πραγματικά και δεν ασκούμαστε στην κριτική σκέψη και το γράψιμο. Τα blogs το αλλάζουν αυτό. Τα ακολουθεί η δαιμονοποίηση που ακολουθεί κάθε καινοτομία στην Ελλάδα. Θα χρειαστεί καμιά δεκαριά χρόνια ακόμα μέχρι να έρθει η επόμενη γενιά και να εκπαιδεύσει τους γονείς. Οι μεγάλοι είναι το πρόβλημα.

Τι ονειρεύεσαι για το μέλλον;

Να τελειώνω με τους γιατρούς. Δεν με νοιάζει τίποτα άλλο. Καριέρες και όλα αυτά δεν μου φαίνονται τόσο σοβαρά πια.

Για το ιντερνετ τι πιστεύεις;

Δεν καταλαβαίνω πως γίνεται ακόμα ο κόσμος να ενημερώνεται από την τηλεόραση. Για όσους είμαστε στο ιντερνετ έχει αρχίσει να πεθαίνει αυτό το μοντέλο ενημέρωσης, όμως μάλλον αυτό είναι ένδειξη ότι όντως αποκοβόμαστε από την ελληνική πραγματικότητα

ΒΟΧ: Βιογραφικό

Η επώνυμη πλέον Κωνσταντίνα Δελημήτρου ήταν κάποτε ένα απλό κορίτσι από τη Νίκαια που αφότου τέλειωσε το σχολείο σπούδασε αισθητικός και ακολούθησε την εργασιακή μοίρα των περισσοτέρων κοριτσιών με ανάλογες κοινωνικές προδιαγραφές. Περιπλανήθηκε εργασιακά ανάμεσα σε ινστιτούτα αδυνατίσματος, πλαστικούς χειρούργους μέχρι θέσεις γραμματέων και λογιστικά γραφεία. Έμεινε πολλές φορές άνεργη εξαιτίας του φόβου των εργοδοτών της ότι θα έμενε έγκυος και θα την πλήρωναν τζάμπα. Κάποια στιγμή άνοιξε το γνωστό ψιλικατζίδικο προκειμένου να τελειώνει με το βιοποριστικό πρόβλημα και να ασχοληθεί με το πρόβλημα υγείας που την ταλαιπωρούσε. Από εκεί άρχισε να καταγράφει το χρόνικο της καθημερινότητας της γειτονιάς της. Σύντομα έγινε διάσημη στα blogs, εξέδωσε βιβλίο με τα χρονογραφήματα της και έγινε επώνυμη. Σήμερα εργάζεται στη διαφήμιση από όπου για άλλη μια φορά ξεκίνησε ως γραμματέας θέση την οποία εγκατέλειψε όταν η πρόεδρος της εταιρίας ανακάλυψε ότι το κορίτσι που σηκώνει τα τηλέφωνα ήταν η διάσημη psilikatzou την οποία διάβαζε συστηματικά.

Advertisements
  1. Aληθινη,με αυτογνωσια η συνεντευξη της ψιλικατζους αλλα και με πολυ ενδιαφερουσες παρατηρησεις για το ρολο δημοσιογραφων-ενημερωσης και internet.Kαινουργια στο χωρο των μπλογκς η υπογραφουσα,με περιεργεια και ενδιαφερον για αυτο το μεσο που οντως σε μαθαινει μαθαινοντας το,ανηκω στους μεγαλους,που οπως λεει η ψ,δυσκολα μαθαινουν.ωστοσο τολμησα .
    Θελω να προσθεσω οτι οι αληθειες που λεει στη συνεντευξη,για το πως αυτα που λενε οι πολιτικοι θα γινονταν σκονη αν εμπαιναν στο κοσκινο της πραγματικοτητας και οχι στα χαιδεματα και στις σκοπιμοτητες της τηλεορασης,ειναι αυτες που ο κοσμος καταλαβαινει αλλα δεν αντιδρα.Θα προσπαθησω να την περασω στο μπλογκ μου γιατι με αγγιξε πραγματικα η συνεντευξη,Μπραβο σας.

  2. Θα συμφωνήσω Ματθαίε με την Κωσταντίνα στο σημειο που λέει ότι οι μεγάλοι ειναι το πρόβλημα. Οι μεγάλοι που παραμένουν προσκολλημένοι στα…κεκτημένα ( πάσης μορφής κεκτημένα) και δαιμονοποιούν εξ αρχής ο,τιδήποτε καινούργιο και ο,τιδήποτε πιστεύουν ότι δεν θα μπορούν να ελέγξουν.
    Κατά τα λοιπά, το κορίτσι αξίζει πολλά και παρ ότι δεν την εχω παρακολουθήσει, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, θεωρώ ότι μπορεί όχι απλώς να σταθεί στα πόδια ως ανεξαρτητη συγγραφέας, αλλά και κάτι παραπάνω. Της εύχομαι ο,τι το καλύτερο

  3. Ευχαριστώ θερμά για όλα. :’)

  4. Γύρνα πίσω, ανώνυμα!

  5. Θα συμφωνήσω με τον Harisheiz.
    Μόνο έτσι θα μπορείς να γράφεις όπως είχες συνηθίσει.
    Δε νομίζω πως έπαψες να αγαπάς το blogging και μάλλον θα σου λείψει. Τι μάλλον δηλαδή… ήδη σου λείπει εδώ και καιρό (νομίζω)

    (Ματθαίε φαντάζομαι πως δε σε ενοχλεί που το σχόλιο είναι για την ψιλικατζού την οποία φιλοξενείς στο χώρο σου; ε;)

  6. πολύ ωραία συνέντευξη!
    το πιο συναρπαστικό ήταν αυτό το γεγονός: «ξεκίνησε ως γραμματέας θέση την οποία εγκατέλειψε όταν η πρόεδρος της εταιρίας ανακάλυψε ότι το κορίτσι που σηκώνει τα τηλέφωνα ήταν η διάσημη psilikatzou την οποία διάβαζε συστηματικά.»
    Tο χάρηκα, και το βρήκα πολύ κινηματογραφικό. Μήπως ήρθε η ώρα για το «Psilikatzoy: The Movie»?
    :)

  7. «μια είδηση που ερχόταν από την άλλη όχθη των blogs περνούσε απαρατήρητη»
    ———————————
    Σημασία έχει ότι η είδηση δεν πέρασε απαρατήρητη από τους ανθρώπους που κυρίως αφορούσε, δηλαδή τους blogger και τους αναγνώστες της Κωσταντίνας.
    Και αρκετά ποστ γράφτηκαν, σχεδόν αμέσως μετά το δικό της τελευταίο ποστ, αλλά και πολλά σχόλια σε διάφορα blog, μια και η ίδια θέλησε να κρατήσει κλειστά τα σχόλια στο τελευταίο της ποστ.
    Για το «η Ψιλικατζού- Η ταινία» συμφωνώ. Και προσφέρομαι να παίξω τον ρόλο του «anonymous said»

    • sasantsos
    • 11 Μαρτίου 2008

    ΜΟΝΟ ΜΠΡΑΒΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ !!!!
    S FOR SANTSOS

  8. Την διαβασα την συνεντευξη στο Κ. Δεν ηξερα οτι ηταν δικια σου…
    Μπραβο, ηταν πολυ καλή!

  9. εξαιρετική η τελευταία παράγραφος (σαν φινάλε ρομαντικής κομεντί με Τζορτζ Πέπαρντ και Νάταλι Γουντ, εκεί που χαμογελιέσαι σαν χαζός και σου φτιάχνει η μέρα χωρίς να ξέρεις ακριβώς το γιατί) και τα ρέστα μου στην απάντηση ως προς το «τι ονειρεύεσαι για το μέλλον;»

  10. Αριστα τα ειπε η διαδικτυακη κορουλα μου! Εμενα μου αρεσε αυτο το κομματι: «Στο internet φτιάχνεται αυτή η κουλτούρα του διαλόγου με επιχειρήματα και αποδείξεις. Το να διαβάζουμε επίσης και να γράφουμε είναι μεγάλη επανάσταση για τους Έλληνες μην το προσπερνάτε έτσι. Πότε το κάναμε αυτό; Ούτε στο σχολείο. Δεν μαθαίνουμε να διαβάζουμε πραγματικά και δεν ασκούμαστε στην κριτική σκέψη και το γράψιμο. Τα blogs το αλλάζουν αυτό. Τα ακολουθεί η δαιμονοποίηση που ακολουθεί κάθε καινοτομία στην Ελλάδα. Θα χρειαστεί καμιά δεκαριά χρόνια ακόμα μέχρι να έρθει η επόμενη γενιά και να εκπαιδεύσει τους γονείς. Οι μεγάλοι είναι το πρόβλημα.» Ευτυχως, με εκπαιδευσαν εγκαιρως τα παιδια μου! ;-)
    Συγχαρητηρια Ματθαιε που καταφερες να της αποσπασεις τη συνεντευξη!!:-))

  11. Κι εμένα μου άρεσε πολύ η συνέντευξη την οποία διάβασα έστω και καθυστερημένα.
    Έχει μια πολύ τρυφερή ματιά της πραγματικότητας αλλά και μια πικρή γεύση που φέρνει το χάσιμο της αθωότητας, με τη δημοσίευση του βιβλίου και την επωνυμία. Μου άρεσε πολύ η απάντησή της στην ερώτηση τι πήρε από το μπλογκ, ότι δεν ήταν πια μόνη. Ένας λόγος που με έκανε κι εμένα πρόσφατα να αρχίσω το δικό μου μπλογκ.
    Της εύχομαι υγεία πρώτα από όλα, μια και αυτή την εποχή είναι ένα ζητούμενο γι αυτήν και ελπίζω κάποια στιγμή να της έρθει η διάθεση να ξαναγράψει

  1. 9 Μαρτίου 2008
    Trackback from : buzz

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: