Μια άλλη εκκλησία είναι εφικτή;

1Αντιγράφω από τον Plagal:

Τα προηγουμενα χρονια εκπαιδευτηκαμε πολυ καλα στο να απογοητευομαστε απο την ηγεσια της Εκκλησιας της Ελλαδος. Πολλοι απο εμας ισως και να αποκτησαμε αντανακλαστικα σαν τα σκυλακια του Παβλωφ. Γιατι οντως η εκπαιδευση μας ηταν συνεχης, εντατικη και τα ειχε ολα μεσα: απο εθναρχισμους, ξυλινο λογο, παλαμακια και πολιτικαντισμους μεχρι καμερες, επικοινωνιολογους, σκανδαλα και χρημα. Και οσοι απο εμας καταφεραμε να πεισουμε τον εαυτο μας οτι δεν επρεπε να αποκτησουμε τετοια αντανακλαστικα, ζηλευαμε τα Τιρανα και την Κωνσταντινουπολη. Οχι πια.

Χτες ειχα την μεγαλη χαρα να δω απο (σχετικα) κοντα και να ακουσω τον αρχιεπισκοπο Ιερωνυμο στο εκκλησακι του Αγιου Ανδρεα στα Κατω Πατησια. Με λιγα λογια: ηταν μια πραγματικη ανακουφιση.

Με λιγο πιο πολλα λογια: Ειχε μαζευτει αρκετος κοσμος για να ακουσει τον αρχιεπισκοπο, ομως τελικα εγινε το αναποδο. Ειπε πολυ λιγα πραγματα στην αρχη και μετα ρωτησε απλα “τι θελετε απο τον αρχιεπισκοπο σας?”. Και εκατσε και ακουσε προσεκτικα και χωρις να διακοπτει για μιαμιση περιπου ωρα. Στο τελος, μιλησε για δεκα λεπτα. Και οταν λεω οτι μιλησε, μην φανταστειτε οτι “εβγαλε λογο”. Καμια σχεση. Μιλησε σαν να ηταν ο παππους ολωνων. Ηρεμα, ντροπαλα σχεδον, με κατανοηση και με σεβασμο. Και πανω απο ολα, μιλησε εκκλησιαστικα, σαν παπας και σαν θεολογος.

Δεν θελω να τον λιβανισω τον ανθρωπο και δεν θελω να τον βαρυνω με υπερμετρες ελπιδες. Αλλα αν υπαρχει εστω και μια μικρη πιθανοτητα να αλλαξει κατι προς το καλυτερο στην Εκκλησια της Ελλαδος, ο Ιερωνυμος μπορει αυτην την πιθανοτητα να την κανει πιο μεγαλη.

Το σχόλιο μου: Για όσους έζησαν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 το «άνοιγμα» του πιο προοδευτικού και ακομπλεξάριστου τμήματος της εκκλησίας στην κοινωνία, σε μια εποχή που διψούσε για απαντήσεις και προσπαθούσε να ξαναδιαβάσει τα ζητήματα των ταυτοτήτων (όχι αυτών για τις οποίες κατέβηκαν οι Ελληνορθόδοξοι στο Σύνταγμα), της παράδοσης κ.α. το παρεκκλήσι του Αγίου Ανδρέα της οδού Λευκωσίας κάτω από την πλατεία Αμερικής προσέφερε ένα γόνιμο και φιλικό περιβάλλον διαλόγου, υψηλού μάλιστα επιπέδου. Ηταν ένα από τα σημεία στα οποία πρωτοεμφανίστηκαν «τυπάκια» με μαλλιά και σκουλαρίκια, μια τάση που οι Οργανωσιακοί και ο Χριστόδουλος καπηλεύτηκαν αργότερα για να φτιάξουν το ίματζ τους. Βέβαια στην εκκλησία τα πράγματα καθορίζονται πολύ περισσότερο από τα πρόσωπα παρά από τις ιδέες, οπότε οποιαδήποτε απόπειρα διάγνωσης τάσεων εντός της, όπως «οργανωσιακοί», «νεορθόδοξοι» κοκ. ελάχιστα αποδίδουν την αλήθεια. Νομίζω πως είναι καλό σημάδι ότι ο Ιερώνυμος επέλεξε να ξεκινήσει από έναν πυρήνα, ο οποίος διατηρεί ακόμα τα καλύτερα χαρακτηριστικά εκείνης της περιόδου. Αν είναι όντως έτσι, τότε και στην κοινωνία πρέπει να περιμένουμε να αναπτυχθούν καλύτερα αντανακλαστικά εφεξής. Αμήν ;-)
Thanks to Stin Athina
Δείτε ακόμα την σχετική συζήτηση στου κυρίου Ροίδη

Advertisements
    • Aθήναιος
    • 15 Φεβρουαρίου 2008

    To πού κατέληξαν οι νεοορθόδοξοι και με ποιους τελικά συντάχθηκαν και το κατάντημα του Γιανναρά ειδικώς με κάνει να αισθάνομαι ανακούφιση που τελικά δεν τους πίστεψα και τόσο πολύ πέρα από τον αρχικό μου ενθουσιασμό.

    Και μένα ο αρχαιολόγος Αρχιεπίσκοπος μ’εχει ενθουσιάσει αλλά δεν ξεχνώ αυτό που είναι: ιερέας θρησκείας, δλδ εχθρός του ατόμου και της ελευθερίας του.

    Παρόλα αυτά όμως, χάρηκα πολύ με αυτά που διάβασα. Τελικά, φαίνεται πως πράγματι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

  1. Ενδιαφερον και ελπιδοφορο(αν και ο κλωνος του Χριστοδουλου και στα μυαλα και στις μεθοδους,ο Ιγνατιος δε θα μεινει με δεμενα τα χερια.Καμμια δεκαρια χρονια του χει δωσει διορια και μετα θα εφ-ορμησει ο 52αρης νεανισκος της ιεραρχιας)

    • ΜΙΣΤΡΙΩΤΗΣ Δ. Γιώργος
    • 16 Φεβρουαρίου 2008

    Σχολιασμός φράσης Plagal «…ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος»:
    Αν ο κύριος Plagal δεν είναι Έλλην Πολίτης τότε συγχωρείται να γράφει την παραπάνω φράση και να εννοεί οιονδήποτε π.χ. Χριστόδουλον ή Ιερώνυμον ή Βαρθολομαίον κ.ο.κ. πλην του Ιησού Χριστού. Αν όμως είναι Έλλην Πολίτης τότε παρανομεί, διότι δείχνει ότι αγνοεί ή παραβαίνει τα αναφερόμενα στο άρθρο 3, παράγραφος 1 του Συντάγματος της Ελλάδος, όπου, αφού δηλώνεται ότι επικρατούσα θρησκεία είναι η Ορθόδοξη κλπ. κλπ. «… γνωρίζουσα σαν αρχηγό το Κύριο Ημών Ιησού Χριστόν». Τέλος, επειδή άγνοια νόμου στην Ελλάδα απαγορεύεται, είναι απαράδεκτο να λέμε και να προσαγορεύομε οιονδήποτε «Ηγέτη της Εκκλησίας της Ελλάδος» πλην Ιησού Χριστού.
    Θα μου πείτε: Εντάξει ρε μεγάλε, αυτή η διατύπωση του ΣτΕ είναι θεωρητική και πραγματικοί Θρησκευτικοί Ηγέτες είναι οι Ιεράρχες τηε Εκκλησίας της Ελλάδος. Λάθος μέγα! Στην Ορθοδοξία έχομε την πολυτέλεια να αγνοήσομε ακόμη και την ύπαρξη του Ιεράρχη της Μητροπόλεως στην οποία ζούμε ή και τον Αρχιεπίσκοπο Πάσης Ελλάδος και να διατηρήσομε ως ικανή και υπεραρκετή την πνευματική επαφή έστω και με ένα χωριατόπαπα. Στο κάτω-κάτω χρειαζόμαστε ένα παπά να μας βαπτίσει, να μας εξομολογήσει , να μας κοινωνήσει, να μας παντρέψει και να μας θάψει και ένας οιοσδήποτε παπάς είναι αρκετός. Όσο για τα ψηλά καπέλα της Εκκλησίας τους Ιεράρχες έχομε όλη την άνεση να τους αγνοήσομε, αν το θέλομε είτε γιατί μας σκανδαλίζουν είτε γιατί είναι μάλλον πολιτικοί και όχι πνευματικοί άνθρωποι. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν αποκαλούνται «Εκκλησιάρχες» αλλά «Ιεράρχες» ή “Προκαθήμενοι” και δεν » ηγούνται » (τουλάχιστον όχι εμού) αλλά «Πατριαρχεύουν», «Πρωθιερουργούν» κ.ο.κ. Ως «Ιεράρχες» είναι αρχηγοί – ηγέτες των ιερών (προσώπων) δηλαδή, των ρασοφόρων, που κακώς ονομάζονται κληρικοί μιας και χειροτονούνται ελέω του Δεσπότου των (δηλαδή του αφεντικού των). Εγώ όμως, όπως και οι περισσότεροι από μας, έχομε αφεντικό μόνο τον Κύριο και τέρμα. Αυτή η θέση είναι άκρως δογματική και δεν επιδέχεται ερμηνεία ή διαφοροποίηση.

  2. Κι εγώ πρόσεξα σήμερα την ντροπαλοσυνη του ή μάλλον τη σεμνότητα του, για να το θέσω ορθότερα.

  3. Διαφωνώ. Χωρίς καμία διάθεση «μείωσης» της προσωπικότητας του Μακαριωτάτου Ιερωνύμου (ο οποίος άλλωστε είναι πολύ συμπαθής), ο νέος Αρχιεπίσκοπος δεν έχει τα χαρίσματα του μακαριστού. Η Αρχιεπισκοπή χρειάζεται ζωντανούς και δυναμικούς ηγέτες με άποψη, όχι σιωπηλούς μοναχούς του Αγίου Όρους. Εκτός κι’αν επιθυμούμε μιά Εκκλησία κλεισμένη στον εαυτό της, αποτραβηγμένη από τα προβλήματα της κοινωνίας και της χώρας, χωρίς άποψη, να κάνει μόνο προσευχές, ευχέλαια και το… σταυρό της.

  4. Αγαπητέ Zorba The Greek αυτό που γράφες δεν ισχύει για τον Μακ. Ιερώνυμο, το Σεβ Γερμανό (Ηλείας) κλπ.

    Πιθανά να ισχύει για αλλους.

  5. Ναι, ναι, αυτό ακριβώς. Εγώ θέλω μια εκκλησία που θα είναι εκκλησία, παπάδες που θα είναι παπάδες και το παράδειγμα του Αγίου Ορους (κάποιων τουλάχιστον εκεί πάνω), το βρίσκω εξαιρετικό. Υποκατάστατα του Καρατζαφέρη με ράσα δεν χρειαζόμαστε. Να μας λειπουν

  6. Καταρχην, ευχαριστω για την αναδημοσιευση (χαλαλι σου και η Creative Commons :-D ). Μια παρατηρηση να κανω: η ιστορια με τον Αγιο Ανδρεα και το «ανοιγμα» που περιγραφεις δεν ξεκιναει το ’90 αλλα καμια δεκαπενταρια χρονια νωριτερα. Το ξερω, γιατι απο εκεινα τα χρονια …προεκυψα και εγω.

  7. @plagal: Εγώ σε ευχαριστώ για το ωραίο κείμενο. Εντάξει καταλαβαίνω οτι μιλάς για το άνοιγμα του Αγίου Ορους που πράγματι μετρά πολύ περισσότερα χρόνια . Εντούτοις είναι η ιστορική συγκυρία των ’90ς που δημιουργεί σε αυτή την υπόθεση χαρακτηριστικά ρεύματος στην Ελληνική κοινωνία προτού κλειστεί ξανά στα πλαίσια της «ιεράς μαφίας» που γνωρίζουμε όσοι βρεθήκαμε κοντά σε αυτές τις συζητήσεις (η αργκό σου είναι οικεία φαντάζομαι). Με κριτικό πνεύμα πάντοτε και κυρίως με ανοιχτά αυτιά και μάτια. Φιλικά διακείμενος…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: