Ανθρωπος και Μηχανή 2 – Εκπαίδευση

καλυβιαΟταν την περασμένη Δευτέρα οι υπουργοί Οικονομικών και Παιδείας ανακοίνωσαν τα τρία προγράμματα Ψηφιακών δράσεων στην εκπαίδευση γνώριζαν άραγε οτι μισανοίγουν την πόρτα στην μεγαλύτερη επανάσταση που έζησε η εκπαίδευση εδώ και 100 περίπου χρόνια; Η χρήση υπολογιστών, ειδικού λογισμικού και άλλων νέων τεχνολογιών (όπως κινητά τηλέφωνα, διαδραστικοί πίνακες κ.α.) δεν προσθέτουν απλώς νέα εργαλεία στην μαθησιακή διαδικασία. Αλλάζουν το ίδιο το DNA της μετατρέποντας την εμπειρία του σχολείου απο μια πειθαρχημένη μονοδιάστατη πράξη σε ένα πολυδιάστατο γεγονός όπου η αυθεντία του ενος και μοναδικού βιβλίου αναγκαστικά καταργείται απο την πληθώρα των διαθεσιμων πηγών στο internet και ο δάσκαλος μετατρέπεται απο «οδηγός» του μαθήματος σε βοηθό αναζήτησης. Το πρώτο μάθημα του ψηφιακού σχολείου θα είναι να μαθαίνει στα παιδιά μας… πως να μαθαίνουν μόνα τους.

Στο 2ο Δημοτικό σχολείο Καλυβίων Αττικής η τάξη της πέμπτης δημοτικού δεν μοιάζει με τις υπόλοιπες. Το μάθημα διεξάγεται στο εργαστήρι υπολογιστών μπροστά σε έναν διαδραστικό πίνακα, πρακτικά μια μεγάλη οθόνη αφής, όπου οι μικροί μαθητές μαθαίνουν γεωγραφία ανοίγωντας το Google earth ή κάνουν εικονικά πειράματα Φυσικής. Οταν κάθονται στα θανία τους ηλεκτρονικοί υπολογιστές που τρέχουν την εκπαιδευτική πλατφόρμα ελεύθερου λογισμικού ανοικτού κώδικα moodle τους δίνει μια σειρά απο εργαλεία, όπως μαθηματικά κουίζ, μπλόγκς συνεργασίας, φόρουμ επικοινωνίας και wickis προκειμένου να προχωρούν σε συλογική συγγραφή των εργασιών τους καθώς και μια σειρά απο πηγές στο internet.

Το πρόγραμμα τρέχει απο τον Σεπτέμβριο στις τάξεις της Πέμπτης και έκτης δημοτικού με πωτοβουλία των δασκάλων Αβραάμ Τριανταφυλίδη και Αντώνη Σκελά και τα αποτελέσδματα είναι, όπως οι ίδιοι λένε εντυπωσιακά. «Εγκαταστήσαμε το moodle σε έναν server στο internet και δώσαμε σε κάθε παιδί λογαριασμό πρόσβασης, ώστε κάθε φορά που μπαίνει να βλέπουμε πότε μπήκε, τι εργασίες έκανε κοκ. Το πρόγραμμα μας δίνει πληθώρα πηγών στο internet, ειτε προκειται για κείμενα, είτε για φωτογραφίες, βίντεο ή γραφικά υπολογιστών που βοηθάνε να γινει το μάθημα συναρπαστικό» λέει ο Αβραάμ Χριοστοφορίδης. Οι δυο δάσκαλοι φτιάχνουν κάθε απόγευμα σημειώσεις, λίστες περιεχομένων, μεταφράζουν για τους μικρούς μαθητές κείμενα που βρίσκουν στο διαδίκτυο και δουλεύουν πολύ περισσότρο απο τους συναδέλφους τους, όμως σε αυτό τους ακολουθούν και οι μικροί μαθητές τους.

Απο τα 25 παιδιά της τάξης, τα 20 έχουν υπολογιστή στο σπίτι και τα 17 πρόσβαση στο internet. Ετσι τα παιδιά συνεργάζονται και εκτός σχολικών ωρών προκειμένου να φέρους εις πέρας μια εργασία. «Αξίζει το αποτέλεσμα όμως. Δεν μπορώ να πώ αν είναι καλύτερα ή χειρότερα τώρα τα πράγματα, μπορώ όμως να πώ οτι τα παιδιά ενθουσιάζονται, είναι πιο πρόθυμα και πολύ πιο προσηλωμένα στο μάθημα. Ακόμα βλέπω οτι τα πολλά διαφορετικά μέσα βοηθάνε τα παιδιά που δεν τα πάνε καλά με την λεκτική επικοινωνία. Αλλα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα βλέποντας, άλλα πειραματιζόμενα και έτσι όλα ανταποκρινονται καλύτερα πλέον». Το δεύτερο Δημοτικό σχολείο Καλυβίων δεν κάνει κάτι πραγματικά επαναστατικό. Απλώς ακολουθεί την διεθνή τάση.

Ευρώπη και Ελλάδα

Στην Μ. Βρετανία το 99% των σχολείων διαθέτει υπολογιστές σε ευρεία χρήση. Υψηλά είναι τα ποσοστά και στην υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη. Στην Ολλανδία πέρυσι οι καθηγητές ήρθαν για πρώτη φορά αντιμέτωποι με τις παρενέργειες των νέων συστημάτων διδασκαλίας που περιλαμβάνει τεχνολογίες επικοινωνιών. Αισθάνθηκαν ότι παραγκωνίζονταν από μαθητές που γνωρίζουν περισσότερα από τους ίδιους και βαριούνται το μάθημα. Τη ίδια στιγμή το διασημότερο τεχνικό Πανεπιστήμιο του κόσμου, το ΜΙΤ, εξέδωσε δωρεάν προς κάθε ενδιαφερόμενο όλα τα μαθήματα του και βίντεο με τις παραδόσεις τους μέσω της ιστοσελίδας του στο διαδίκτυο. Στο Κέηπ Τάουν την περασμένη εβδομάδα μια σειρά από φορείς που υποστηρίζουν την «Ανοικτή» εκπαίδευση ψήφισαν διακήρυξη με την οποία καλούν εκπαιδευτικούς, γονείς, κυβερνήσεις και φορείς πνευματικών δικαιωμάτων να απελευθερώσουν τη γνώση δίνοντας πλήρη πρόσβαση για όλους στις πηγές και καταπολεμώντας το ψηφιακό χάσμα. Κυρίως όμως βοηθώντας το πνεύμα συνεργασίας που έχει αναπτυχθεί στο διαδίκτυο να ποτίσει την εκπαιδευτική διαδικασία.

Στην Ελλάδα πέραν του πρωτοπόρου δημοτικού σχολείου των Καλυβίων, κάποια ιδιωτικά εκπαιδευτήρια έχουν ενσωματώσει πειραματικά τις εξελίξεις ενώ την περασμένη Δευτέρα οι υπουργοί Οικονομικών και Παιδείας, Αλογοσκούφης και Στυλιανίδης ανακοίνωσαν την πιλοτική εφαρμογή του μαθητικού υπολογιστή στην τάξη σε δέκα χιλιάδες μαθητές περίπου από το 2009, αποφασίζοντας να βάλουν τη χώρα στην διεθνή τάση.

«Στόχος είναι σταδιακά οι μαθητές να αποκτήσουν το pc και είτε επειδή το σχολείο τους οδηγεί, είτε επειδή τους ενδιαφέρει να το χρησιμοποιήσουν στην μαθησιακή διαδικασία. Ελπίζουμε μελλοντικά να αλλάξουν οι τάξεις προς μια πιο αντί-ιεραρχική κατεύθυνση. Να σταματήσουν τα θρανία να είναι σε μια σειρά για παράδειγμα να ενισχυθεί το πνεύμα της συνεργασίας, τα παιδιά να συνδέονται μεταξύ τους φτιάχνοντας ομάδες εργασιών. Θέλουμε να εκσυγχρονίσουμε το δημόσιο σχολείο κάνοντας μεταβλητή την κυκλοφορία της πληροφορίας με άξονα τον υπολογιστή» εξηγεί ο Γιάννης Λάριος από την Ειδική Γραμματεία Ψηφιακού σχεδιασμού του υπουργείου Οικονομικών.

«Υπάρχουν δυσκολίες να γίνουν αλλαγές στο πρόγραμμα με την σημερινή του δομή. Το πρόβλημα ξεκινάει από τους δασκάλους. Στις παιδαγωγικές σχολές δεν χρησιμοποιούνται νέες τεχνικές εκπαίδευσης. Δεν μαθαίνουν πως να μαθαίνουν αλλά μαθαίνουν να προσεγγίζουν μια δομημένη ύλη. Δεν υπάρχει η έννοια της δημιουργικότητας στην εκπαιδευτική διαδικασία. Ολο το εκπαιδευτικό σύστημα είναι προϊόν της βιομηχανικής περιόδου και θα πρέπει επιτέλους να εκσυγχρονιστεί» λέει ο Θ. Καρούνος καθηγητής στο ΕΜΠ.

Το πρόγραμμα του Μαθητικού υπολογιστή θα εφαρμοστεί αρχικά σε δέκα χιλιάδες μαθητές και μόνο σ όσα σχολεία εκδηλώσουν ενδιαφέρον. «Δεν θέλουμε να εξαναγκάσουμε την εκπαιδευτική κοινότητα σε αλλαγή γιατί τότε είναι βέβαιο πως θα αποτύχουμε. Πιο κρίσιμη φάση του προγράμματος θεωρούμε την ολοκλήρωση του όταν θα μπορέσουμε να κάνουμε τη σύγκριση με το παρελθόν και να δούμε πως πρέπει να προχωρήσουμε» λέει ο Γιάννης Λάριος. «Το σίγουρο είναι πως το πρέπει να πάμε σε δυναμικές τάξεις. Οι λόγοι είναι πολλοί. Τα παιδιά μας πλέον δε έχουν να ανταγωνιστούν τα άλλα παιδιά της γειτονιάς αλλά τα παιδιά από την Γαλλία, την Ολανδια και τη Βρετανία κι εκεί ήδη μαθαίνουν πως να αναζητούν τη γνώση από τα πέντε τους χρόνια.

Αν το σχολείο ήταν ο θεματοφύλακας των Εθνικών αξιών και της πειθαρχημένης συμπεριφοράς, το νέο διεθνές ανταγωνιστικό περιβάλλον και οι δυνατότητες που παρέχει το αναγκάζουν να ανοίξει. Ισως ιστορίες όπως η διαμάχη γύρω από το βιβλίο της Ιστορίας που ζήσαμε πέρυσι στην Ελλάδα να μην έχουν κανένα νόημα σε ένα μέλλον όπου τα παιδιά θα εκτίθενται σε πληροφορίες κάθε λογής και θα πρέπει να διαλέγουν.

«Η φιλοσοφία που φέρνει το διαδίκτυο είναι οτι ο καθένας έχει διαθέσιμη όλη την πληροφορία σωστή η λάθος. Το σχολειο πρέπει να βγάζει πλέον πολίτες με κρίση. Ο ρόλος του δασκάλου θα ειναι να κατευθύνει τα παιδά σε ένα ορθολογικό τρόπο σκέψης. Ελπίζουμε οτι οι υπολογιστές θα γίνουν ο Δούριος Ιππος για τον εκσυγχρονισμό του εκπαιδευτικού μας συτήματος» λέει ο Γιάννης Λάριος.

Τα προβλήματα της Ψηφιακής εκπαίδευσης

Κατά την μετατροπή της εκπαιδευτικής διαδικασίας απο την σημερινή της μορφή στην Ψηφιακή είναι βέβαιο πως θα προκύψουν προβλήματα τα οποία σύμφωνα με τη διεθνή εμπειρία σχετίζονται κυριως με το ρόλο του δασκάλου στην τάξη και τον έλεγχο της ομάδας των μαθητών. «Πριν το 2000 στην Καλιφόρνια είχε γίνει υποχρεωτικό να διαθέτουν όλοι οι δάσκαλοι mailing list της τάξης. Συνέβαινε συχνά στις 8 το βράδυ κάποιος μαθητής να καταθέσει στην λιστα ένα ερώτημα. 8 και δέκα ο καλύτερος μαθητής της τάξης είχε απαντήσει καλύτερα απο τον δάσκαλο. Ποιός ήταν ο ρόλος του δασκάλου; Δημιουργείται πρόβλημα κύρους του διδάσκοντα. Υπάρχει ακόμα ο κίνδυνος του εκφυλισμού. Να γίνεται πολύ πλακα ας πούμε» λέει ο Θ. Καρούνος κι ο Γιάννης Λάριος συμπληρώνει: «Ενα απο τα προβλήματα που αντιμετωπίσανε στην Ολλανδία ήταν αυτό της λογοκλοπής. Τα παιδιά αντιγράφανε πράγματα που βρίσκανε στο διαδίκτυο. Αντι να καταστείλουν το φαινόμενο μάθανε στα παιδιά τι σημαίνει παραπομπή στην πηγή και τι λογοκλοπή. Πλέον τους επιτρέπεται να χρησιμοποιούν πηγές απο το διαδίκτυο αλλά με παραπομπή και ελέγχται η κατανόηση αυτού που αντέγραψαν. Ετσι οι μαθητές απο τα δέκα τους χρόνια μαθαίνουν να κάνουν έρευνα όπως κάνουν σήμερα οι τελειόφοιτοι των πανεπιστημίων». Αν αυτά είναι προβλήματα που απαιτούν μεταρυθμίσεις του υπάρχοντος συστήματος όμως, κάποια άλλα θα γίνουν πιο δύσκολα κατανοητά απο εκπαιδευτικούς και γονείς. Η Βασιλική Μπούκη, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Westminster της Μ. Βρεττανίας έχει εδώ και χρόνια διεξάγει έρευνες και λέει τώρα πως αλλάζει η φύση της μαθησιακής διαδικασίας «Χρήση της τεχνολογίας δεν είναι απλά να βάλουμε ένα υπολογιστή στο σχολείο αλλά να συνειδητοποιήσουν οι διδάσκοντες οτι η φύση της δουλειάς τους αλλάζει. Εισάγεται το μικρό κείμενο, η μικρή πληροφορία, το αυτοτελές νόημα. Δεν είναι μεγάλο σε έκταση ούτε βαθύ σαν νόημα. Ο λόγος είναι το υπερκείμενο που κατακερματίζει τη δομή ου κειμένου. Στον υπολογιστή δε έχουμε ποτέ όλη μας την προσοχή στο διάβασμα γιατί πρέπει ταυτόχρονα πάντα να αποφασίζουμε που θα πάμε μετά. Ετσι πολλές φορές σκανάρουμε το κείμενο επιχειρώντας να εντοπίσουμε την πληροφορία και δεν διαβάζουμε. Το κακό λοιπόν είναι οτι το βαθύ διάβασμα ίσως ατονίζει. Το καλό είναι οτι μαθαίνουμε να εντοπίζουμε ταχύτερα και καλύτερα πληροφορίες. Μαθαίνουμε να ερευνούμε». Οι υπολογιστές πρόκειται να οργανώσουν τη σκέψη μας διαφορετικά.

Advertisements
    • anisixos
    • 8 Φεβρουαρίου 2008

    Αυτο ειναι ενα πολυ ενδιαφερον θεμα που θα μας απασχολησει πολυ στο μελλον.
    Η δικη μου γνωμη εδω:
    http://preoc.blogspot.com/2008/02/blog-post.html

  1. αυτό που περισσότερο με ενδιαφέρει και με το οποίο σκοπεύω να ασχοληθώ στο τρίτο κείμενο της σειράς (αν υπάρξει – που το εύχομαι) είναι οι στρατηγικές της ανάγνωσης στο διαδίκτυο. Κατά τα λοιπά όλα τα παραπάνω θα γίνουν. Τα απαιτεί η εποχή νομίζω

  2. πάρα πολύ καλό θέμα

  3. Συγχαρητήρια.
    Το απδέχομαι και το εφαρμοζω στο http://www.geander.gr

  4. Μέσα στην εβδομάδα ανοίγουμε στο moodle του σχολείου μάθημα με τίτλο e-βιβλιοθήκη μας. πρόκειται για μία εικονική ηλεκτρονική βιβλιοθήκη που θα φέρει κοντά μαθητές απομακρυσμένων σχολείων με κοινά ενδιαφέροντα και κυρίως με δραστηριότητες που προωθούν τη φιλαναγνωσία .Μαθητές από τα Καλύβια και αντίστοιχα μαθητές από το Δημοτικό Σχολείο Δασούπολης Κύπρου θα δημιουργήσουν λέσχες ανάγνωσης σύμφωνα με τις προτιμήσεις τους που θα επικοινωνούν είτε μέσα απο foroum είτε on-line σε καθορισμένες τηλεκπαιδεύσεις.
    Το μάθημα περιλάμβάνει ερωτηματολόγιο , διαγωνισμούς , παρουσιάσεις βιβλίων και άλλα.

  5. Μπράβο σας!!!
    Αναδείξατε ένα θέμα ένταξης του Internet στην Εκπαιδευτική διαδικασία. Με βιβλίο μου (Mαθαίνοντας στο Internet Φυσική – Εκδόσεις Καστανιώτη – 2000) είχα προτείνει την ένταξη του Internet στην εκπαιδευτική διαδικασία όταν κάποιοι πουλούσαν στο ΥπΕΠΘ Cd!!!
    Συνεχίστε την αρθρογραφία, μπορεί κάπου το 2020 να έχουμε καταλάβει τη δύναμη του νέου μέσου….

    • Παλάζη Χρυσάνθη
    • 11 Φεβρουαρίου 2008

    Αγαπητέ κ. Τσιμιτάκη. Ονομάζομαι Παλάζη Χρυσάνθη και είμαι καθηγήτρια Φιλόλογος στο 3ο Γυμνάσιο Σερρών. Καταρχάς συγχαρητήρια για το εμπεριστατωμένο άρθρο σας και κυρίως για την ενημέρωση στο θέμα της ενσωμάτωσης των Νέων Τεχνολογιών στην εκπαίδευση, που είναι ένα ζήτημα αιχμής όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Αν σας ενδιαφέρει μπορείτε να δείτε τις εργασίες που έχουμε εκπονήσει με τους μαθητές και τις μαθήτριες μας με χρήση Νέων Τεχνολογιών και Διαδικτύου και για τις οποίες έχουμε λάβει πρώτη διάκριση στον Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό Πρωτοπόροι Δάσκαλοι της Microsoft στο Ταλίν της Εσθονίας το 2006 και τιμητική διάκριση στο Παρίσι το 2007 . Σας δίνω επιγραμματικά κάποιες πληροφορίες και παραπομπές προκειμένου να έχετε συμπληρωματική πληροφόρηση για προσπάθειες ελληνικών σχολείων για σύγκλιση και ψηφιακό εγγραμματισμό των μαθητών του.

    http://www.microsoft.com/emea/presscentre/pressreleases/InnovativeTeachersWinnersTS_13042006.mspx

    http://3gym-serron.ser.sch.gr/thermopiles/index.html

  6. Η τεχνολογία μοιάζει να είναι ‘μονόδρομος’ για την εκπαίδευση (όπως περίπου ήταν η τυπογραφία όταν πρωτοανακαλύφθηκε) το ζήτημα όμως είναι τι τελικά κάνουμε με αυτή την τεχνολογία. Αν απλά την χρησιμοποιούμε για να αντικαταστήσουμε παλαιότερα μέσα, τότε δεν κερδίζουμε τίποτα σημαντικό. Ένας ‘χρυσός’ κανόνας, διατυπωμένος από τον Α. Frazer είναι ότι ‘αν τυπώσουμε το υλικό το οποίο προσφέρουμε στους μαθητές μας σε ηλεκτρονική μορφή (internet, moodle, blackboard, web-ct κτλ) και οι μαθητές μας έχουν το ίδιο ακριβώς όφελος από την τυπωμένη μορφή όσο και από την ηλεκτρονική, δεν έχουμε πετύχει τίποτα χρησιμοποιώντας τη νέα τεχνολογία’ (μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο του στο ‘Chronicle of Higher Education’ στην ιστοσελίδα¨ http://fraser.cc/Talks/Chronicle.html). Εδώ θα ήθελα να προσθέσω ότι υπάρχει περίπτωση να έχουμε κάνει και κάτι ‘κακό’ για τους μαθητές μας. Τους συνηθίζουμε σε ένα τρόπο μετάδοσης πληροφοριών που συνάδει μεν με τον ηλεκτρονικό κόσμο στον οποίο ζούμε, δεν τους βοηθάει όμως να εξελιχθούν. Η αντίληψη τους μάλλον μειώνεται λόγω του πολύχρωμου / πολύπλοκου ‘interface’. Καταλήγουμε στο να ζητάνε τα παιδιά αυτόν τον ‘εντυπωσιακό’ τρόπο επικοινωνίας χωρίς να αναγνωρίζουν την ποιότητα πίσω από αυτό. Όπως παρατηρεί μία γαλλίδα παιδαγωγός, ‘οι δάσκαλοι γίνονται διασκεδαστές ανηλίκων’ (και όχι μόνο λόγω της χρήσης της τεχνολογίας αλλά λόγω της όλης δομής του παιδαγωγικού συστήματος στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή, που αντιμετωπίζει, λίγο-πολύ, παρόμοια προβλήματα με αυτά της Ελλάδας.)

  7. Βασσιλική μια απάντηση νομίζω πως δίνουν οι καθηγητές των Καλυβίων, όταν λένε πως μαθητές που επικοινωνούν καλύτερα με τις εικόνες ή το πείραμα έχουν τώρα μια ευκαιρία να είναι εξίσου αποδοτικοί με τους υπολοίπους. Το πεδίο της ανθρώπινης γνώσης, όπως γνωρίζεις είναι πρακτικά παρθένο, γνωρίζουμε ελάχιστα για το πως μαθαίνουμε. Οι γνωσιακοί προσπαθούν να δώσουν κάποιες επιστημονικές απαντήσεις τώρα – για πρώτη φορά νομίζω. Το πρόβλημα των καθηγητών διασκεδαστών είναι νομίζω σοβαρό σε τεχνολογικά περιβάλλοντα με τα οποία οι μαθητές τους θα εξοικειώνονται ταχύτερα απ’οτι οι ίδιοι. Σίγουρα αν δεν καταλάβουν καλά οι ίδιοι τα νέα εργαλεία και τις δυνατότητες τους, θα απαξιωθούν και θα αναγκαστούν να εκπέσουν σε αυτό. Αλλο ένα σημείο που θέλω να επισημάνω είναι πως «τα παιδιά μαθαίνουν να κάνουν έρευνα όπως κάνουν σήμερα οι φοιτητές στα τελευταία χρόνια του πρώτου πτυχίου». Δεν μου φαίνεται τυχαίο πως την στιγμή που μπαίνουμε σε μια εποχή πληροφοριών (έχει αυξηθεί δραματικά η ποσότητα), όπου μόλις αρχίζουμε να κατανοούμε τους μηχανισμούς της γνώσης (cognitive, νευροεπιστήμες κλπ), φτιάχνουμε και τα ανάλογα εκπαιδευτικά συστήματα. Θα πρέπει όμως να βοηθήσουμε τα παιδιά να κάνουν διάκριση, ανάμεσα στις διαφορετικές ποιότητες και λειτουργίες. Να τα προστατεύσουμε. Αυτό το πρόβλημα το θεωρώ πολιτικό όμως.

  8. Γειά και πάλι.
    Σίγουρα είναι (και) πολιτικό το θέμα – όπως όλα τα θέματα που έχουν σχέση με την ‘κοινότητα’. Αν όμως αυτή η ‘προστασία’ προέλθει από κάποια αρχή, δεν είναι κάτι ιδιαίτερα διαφορετικό από λογοκρισία. Αν πάλι προέλθει από την ‘επιστημονική κοινότητα’, υπάρχει το πρόβλημα ότι η ‘επιστημονική κοινότητα’ πρεσβεύει περισσότερες από μία απόψης άρα και πάλι κάποιος θα πρέπει να ‘επικρατήσει’ και να αποφασίσει ‘περί ορθού’. Αν πάλι εκπαιδεύσουμε τα παιδιά να αναγνωρίζουν την ποιότητα της πληροφορίας αυτό είναι πολύ χρονοβόρο. Από την άλλη μου φαίνεται ότι είναι η μόνη ‘δημοκρατική’ λύση που μπορεί να δώσει αποτελέσματα μακροχρόνια.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: