Απολογισμός για την συνέντευξη Τσίπρα στα blogs


Απολογιστική «Σεντονιάδα» για το εγχείρημα της συνέντευξης Τσίπρα στα blogs. To παρόν κείμενο μου ζητήθηκε από τον Talos για μια έκδοση η οποία επρόκειτο να τυπωθεί αυτές τις ημέρες αλλά τελικά θα κυκλοφορήσει σε pdf. Ελαφρώς διασκευασμένο, το παραθέτω εδώ. Ενα μήνα μετά την εκδήλωση της πρωτοβουλίας για την συνέντευξη Τσίπρα το τοπίο στο ελληνικό internet δεν είναι το ίδιο. Μεγαλύτερη κινητικότητα και παρεμβατικότητα το χρωματίζουν. Την σκυτάλη των πολιτικών συνεντεύξεων έχει ήδη πάρει ο Καρπίδης ο οποίος σήμερα παρουσίασε συνέντευξη με τον Φώτη Κουβέλη. Τα δικά μου συμπεράσματα στο κείμενο που ακολουθεί:
Την παραμονή των Χριστουγέννων κάλεσα τον Αλέξη Τσίπρα στο τηλέφωνο για να του κάνω μια πρόταση. Έχοντας παρακολουθήσει ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε αποφύγει να εκτεθεί σε εφημερίδες και τηλεοράσεις οι οποίες ζητούσαν επίμονα την παρουσία του μετά την παραίτηση Αλαβάνου και την προτροπή να τον διαδεχθεί ο τριαντάρης πολιτικός στην ηγεσία του Συνασπισμού, θεώρησα πως θα του ταίριαζε να ξεκινήσει τον αγώνα του στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας με μια μη αναμενόμενη πράξη. Να δώσει την πρώτη συνέντευξη σαν υποψήφιος πρόεδρος στα blogs. Η ιδέα ήταν ριψοκίνδυνη, υπό την έννοια ότι στα blogs δεν διεξάγεται συντεταγμένος διάλογος με κοινά αποδεκτούς κανόνες, κώδικα δεοντολογίας και ευπρέπειας αλλά αντίθετα είναι χαοτικός και απρόβλεπτος. Επιπλέον το μοντέλο που είχα στο μυαλό μου, να διοργανωθούν όλα δηλαδή από τους ίδιους του bloggers έδινε ελάχιστες εγγυήσεις για το αποτέλεσμα. Εκ των υστέρων πρέπει να ομολογήσω πως αναρωτιόμουν μέσα μου αν έκανα καλά που του πρότεινα να πάρει το ιδιόμορφο αυτό βάπτισμα του πυρός ή όχι. Ο ίδιος πάλι δεν αμφέβαλε καθόλου. Μου απάντησε ότι από καιρό σκεφτόταν τα blogs αλλά δεν προχωρούσε στη σύσταση ενός δικού του γιατί εμπιστευόταν τις συλλογικές προσπάθειες περισσότερο από τις ατομικές. Τον προβλημάτιζε πόσο ουσιαστικά δημοκρατική μπορεί να ήταν η άμεση επικοινωνία, όταν υπάρχουν συλλογικές εκφράσεις, ακριβώς για να διασφαλίσουν την αντιπροσωπευτικότητα και την δημοκρατία. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας πολιτικός που έχει δείξει με πολλούς τρόπους μέχρι σήμερα ότι σέβεται τους θεσμούς και βάζει την συλλογική έκφραση πάνω από την προσωπική προβολή. Εξ ου και αφενός απέφυγε οποιαδήποτε δήλωση πριν την επίσημη ανακοίνωση της υποψηφιότητας τους, της οποίας προηγήθηκαν μεγάλες συζητήσεις εντός του Συνασπισμού, αφετέρου σταθερά αποφεύγει να διατυπώνει δημοσίως τις προσωπικές του απόψεις αντί των θέσεων του Συνασπισμού. Στην ιδέα της αδιαμεσολάβητης συνέντευξης από τους ίδιους τους πολίτες δεν μπορούσε, βεβαίως να αντισταθεί. Οι πραγματικοί λόγοι όμως για τους οποίους του πρότεινα αυτή τη συνέντευξη, ήταν άλλοι.

Συμμετοχικά Μέσα, η χώροι προσωπικής έκφρασης;
Όλο τον περασμένο χρόνο στα blogs διεξήχθη μια μακρά συζήτηση για τα Νέα Μέσα, αν δημιουργούν πραγματικές δυνατότητες παρέμβασης στους άφωνους πολίτες, ή αν ενδείκνυνται απλώς για προσωπική επικοινωνία και δημόσιες σχέσεις με έναν μικρό κύκλο ανθρώπων και αναρωτιόμασταν που βρίσκονται τα όρια τους. Μετά τον τραγικό θάνατο της Αμαλίας Καλυβίνου, το «κίνημα» ενάντια στα φακελάκια και την διαφθορά στο ΕΣΥ που εκδηλώθηκε μέσω εκτεταμένης «πικετοφορίας» σε εκατοντάδες (αν όχι χιλιάδες) ελληνικά μπλόγκς, μετά την διαδήλωση στο Σύνταγμα για την καμένη Πάρνηθα και τους πηχυαίους τίτλους των εφημερίδων για το νεωτεριστικό κίνημα των blogs, επικρατούσε μια «ανησυχητική ησυχία» που έδειχνε να επιβεβαιώνει τους οπαδούς της συντηρητικής, κατά τη γνώμη μου άποψης. Τα blogs ήταν καλά για προσωπική εκτόνωση, αλλά… μέχρι εκεί; Η Αμαλία Καλυβίνου ξεχάστηκε γρήγορα, στα δημόσια νοσοκομεία εξακολουθεί ανεμπόδιστα η ίδια γνωστή κατάσταση και στην Πάρνηθα τέσσερις δήμοι διεκδικούν να χτίσουν κάποιες από τις καμένες εκτάσεις της χωρίς να «ανοίγει μύτη». Αναρωτιόμουν γιατί στη Γαλλία τα blogs οργάνωσαν την εξέγερση των προαστίων; Γιατί στις Ηνωμένες Πολιτείες παίζανε πραγματικό ρόλο στην πολιτική διαδικασία τα social media; Γιατί στην Νοτιοανατολική Ασία δημιουργούσαν ρεύματα στην κοινωνία και ανατροπές στην πολιτική σκηνή των χωρών της; Γιατί στην Βιρμανία έσπαγαν απρόβλεπτα τον σκληρό απομονωτισμό που είχε επιβάλει η τοπική χούντα κι εδώ έσβηναν τόσο γρήγορα, πρόδιδαν το ένα πίσω από το άλλο όλα τα διακυβεύματα τους; Συνειδητοποιούσα ακόμα μερικά παράδοξα. Η πικετοφορίες είναι ένας πολύ «Αμερικάνικος» τρόπος εκδήλωσης διαμαρτυρίας. Στο σύνταγμα ο κόσμος με τα μαύρα ρούχα γιουχάισε σε κάποιες περιπτώσεις την παρουσία συγκροτημένων πολιτικών ομάδων, σε αντίθεση με ότι είχαμε δει ως τότε. Εκτιμούσα ότι αυτά δεν συνάδουν ακριβώς με το πολιτικό και εθνικό μας ταμπεραμέντο, όπως τουλάχιστον το έχουμε ζήσει ως σήμερα, στους δρόμους των μεγάλων αστικών κέντρων της χώρας όπου εκδηλώνονται τα πάσης φύσεως κινήματα. Ήταν νέα ποιοτικά στοιχεία που δείχνανε ότι ίσως κάτι λείπει από την εξίσωση.
Βλέπω τα blogs σαν Μέσα επικοινωνίας και ενημέρωσης που διαμεσολαβούν την πραγματικότητα μας. Αυτό δεν τους δίνει αυτόματα την εξουσία των παραδοσιακών Μέσων. Η σχέση παραδοσιακών και νέων μέσων εξαρτάται καθαρά από το πως τα πρώτα κατασκευάζουν τα δεύτερα. Παρακολουθώντας τη θεματολογία αρκετών blogs έβλεπα ότι ακολουθούν την ατζέντα των παραδοσιακών ΜΜΕ και κυρίως αυτήν της τηλεόρασης και των εφημερίδων. Χύνεται πολύ ψηφιακό μελάνι στον σχολιασμό της τρέχουσας επικαιρότητας και πολύ λίγο στην παραγωγή επικαιρότητας ή την δημιουργία περιβαλλόντων που ωθούν την κοινωνική δράση. Ένα μικρό τμήμα της κοινωνίας του καναπέ, μεταφέρθηκε στην πολυθρόνα μεν όμως μήπως εξακολουθεί να κρυφοκοιτάζει από το παράθυρο της τηλεόρασης και καταγράφει τις εντυπώσεις της στο internet; Η «Ζαχοπουλιάδα» για παράδειγμα κυριαρχεί και στο διαδίκτυο αλλά δεν βλέπω σχεδόν κανένα επιστημονικό μπλόγκ, τα περισσότερα οικολογικά δεν τραβάνε πια το ενδιαφέρον του κόσμου τόσο πολύ, λείπουν οι συζητήσεις για τα δικαιώματα, τα τοπικά προβλήματα και κυρίως λείπουν τα νέα δεδομένα στη συζήτηση, που μπορεί να φέρει ο καθένας από την καθημερινότητα του.

Κρίση και Πόλωση η συνταγή
Πίστευα λοιπόν πως είχε κάθε νόημα η παραγωγή μιας «κρίσης» που θα πόλωνε τη συζήτηση και θα ανάγκαζε τους ανθρώπους να ενεργοποιηθούν ξανά. Και με το ναι του Αλέξη Τσίπρα, θεώρησα πως υπήρχε η ευκαιρία. Η ιδέα ήταν να αντιστραφούν τα σχήματα. Αντι να σχολιάζουμε εμείς τις ειδήσεις των ΜΜΕ, να κάνουμε κάτι που θα τους δώσει υλικό να σχολιάσουν.
Το πρώτο εκείνο κάλεσμα που απηύθυνα την ίδια ημέρα στους μπλόγκερς απαντήθηκε πρώτα από όσους διαφωνούσαν κάθετα με την ιδέα και στην συνέχεια από αυτούς που την στήριξαν και την έφεραν εις πέρας διαμορφώνοντας και τα τελικά της χαρακτηριστικά. Έδειξε έτσι ότι απαιτούσε από την πρώτη στιγμή καταρχήν την εκδήλωση μιας ιδεολογικής αψιμαχίας, προκειμένου να βρει τα ερείσματα ο κόσμος να την αποδεχθεί ως θεμιτή ή να την «ξεράσει» ως υποβολιμαία. Το μεγαλύτερο όφελος από αυτή την πρωτοβουλία είχε ήδη επιτευχθεί. Ιδεολογική τοποθέτηση σημαίνει διαφωνίες, άρα πόλωση, άρα συμμετοχή. Οι απόψεις που αντιπαρατέθηκαν ήταν εν συντομία αυτή που λέει ότι οι πολιτικοί καπηλεύονται την κοινότητα των χρηστών του internet αποσκοπώντας σε ψήφους και επιρροή και η εκείνη που διατείνεται πως δεν υπάρχει κοινότητα με συμπαγή χαρακτηριστικά. Αντίθετα το internet είναι τα Μέσα Ενημέρωσης στα χέρια των ίδιων των πολιτών οι οποίοι έχουν κάθε λόγο να «ανακρίνουν» πολιτικούς χωρίς την διαμεσολάβηση επαγγελματιών δημοσιογράφων. Να τα χρησιμοποιήσουν. Την εξέλιξη αυτής της συζήτησης την γνωρίζετε (η μπορείτε να τη δείτε στα σχόλια των προηγούμενων σχετικών post).
Συζητώντας με τον Nikan του metablogging.gr βρήκαμε πως θα μπορούσαμε να αποφύγουμε τις δοκιμασμένες συνταγές –όπως για παράδειγμα η κατάθεση ερωτήσεων σε βίντεο στο youtube – αλλά να προτείνουμε κάτι πραγματικά καινούργιο. Κι αυτό ήταν το διαδραστικό Live webcast. Αμέσως μόλις διευκρινίστηκαν αυτές οι θέσεις, η συζήτηση ξέφυγε από το χώρο του μπλόγκ μου και των πρώτων μπλογκ που αποδέχτηκαν την πρόσκληση. Επί δεκαπέντε ημέρες κάθε μέρα υπήρχε ένα τουλάχιστον κείμενο στα δέκα πιο δημοφιλή δημοσιεύματα της ημέρας (posts) όπως τα μετρούν οι διάφορες πλατφόρμες (ιδιαίτερα στο wordpress) που επιχειρηματολογούσε για τα υπέρ ή τα κατά της πρωτοβουλίας προσθέτοντας ακόμα περισσότερη δυναμική στο εγχείρημα και καθιστώντας το σταδιακά κεντρικό γεγονός. Καθώς οι μέρες περνούσαν και πλησιάζαμε στην καθορισμένη ημερομηνία διεξαγωγής της συνέντευξης παρατηρούσα πως οι συμμετοχές άλλαζαν. Νέα blogs προστίθεντο στην πρωτοβουλία και άλλα απενεργοποιούνταν. Περισσότερα από 20 blogs ασχολήθηκαν διεξοδικά με το θέμα, 13 συγκέντρωσαν 170 και πλέον ερωτήσεις και αυτά τα τελευταία επέλεξαν τις 15 τελικές που εκπροσώπησαν τους συμμετέχοντες σε αυτή την συνάντηση με τον Αλέξη Τσίπρα.

Τα στοιχεία της συνέντευξης
Στις 4 Ιανουαρίου συναντηθήκαμε στο στούντιο του radiobubble, άνθρωποι που ως τότε μιλούσαμε μόνο μέσω των υπολογιστών μας. Με πολλές αδυναμίες μεν, αλλά με θαυμάσια συνεργασία, πραγματοποιήσαμε τη συνέντευξη. Λίγες μέρες πριν και λίγες μέρες μετά εφημερίδες και ραδιόφωνα αναπαρήγαγαν την είδηση επιβεβαιώνοντας άλλη μια εκτίμηση, ότι δηλαδή τα blogs μπορεί να μην έχουν μαζικότητα μπορούν όμως να ασκούν καταλυτική επιρροή στα Κλασσικά Μέσα Ενημέρωσης. Η συνέντευξη έγινε ζωντανά μέσω live streaming που μεταδόθηκε ταυτόχρονα σε τρεις πηγές (ustream.tv, mogulus.com, radiobubble .gr ), την παρακολούθησαν περίπου 700 άνθρωποι χωρίς προβλήματα, κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί σε ζωντανή μετάδοση ενώ την αναμετέδωσαν 12 blogs ζωντανά. Μετά από όλα αυτά λειτούργησε άψογα το φαινόμενο της δικτύωσης, της διασποράς δηλαδή της είδησης με χαρακτηριστικά ιού που πολλαπλασιάζεται ταχύτατα.
Μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, η συνέντευξη μετρούσε περίπου 20,000 views στα google video , zoo. gr, veoh.com και ustream.tv , ενώ δυστυχώς μόλις πριν λίγες μέρες καταφέραμε να την ανεβάσουμε και στο youtube, όπου γνωρίζουμε πως θα ξεκινήσει ένα νέο κύκλο ζωής. Δεδομένης της διάρκειας της (1 ώρα και 15 λεπτά), υποθέτουμε βάσιμα πως ελάχιστοι μπήκαν στον κόπο να την δουν ή να την κατεβάσουν στον υπολογιστή τους περισσότερες από μια φορές. Η συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στα blogs λοιπόν έφτασε χονδρικά σε αυτές τις δεκαπέντε ημέρες που μεσολάβησαν από τη στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο σε περισσότερους απο 20,000 πολίτες. Και με μειωμένη βεβαίως δυναμική πλέον, συνεχίζει τη διασπορά της. Αρκεί να σκεφτεί κανείς, όχι μόνο ότι αυτά συνέβησαν την περίοδο των γιορτών, όπου είναι μειωμένο το ενδιαφέρον του κόσμου για ενημέρωση, αλλά ακόμα ότι πολλές εφημερίδες και περιοδικά φτάνουν στα χέρια 20,000 ανθρώπων με 30, 40, 60 ή ακόμα και 100 σελίδες ύλης, -ελπίζοντας, ότι κάτι μέσα σε αυτές θα τους κεντρίσει το ενδιαφέρον-, προκειμένου να συμπεράνει πως εδώ μιλάμε για ένα επικοινωνιακό γεγονός πρώτου μεγέθους. Ενα γεγονός, που οργανώθηκε και διεκπεραιώθηκε από ερασιτέχνες! Από τους ίδιους τους πολίτες του διαδικτύου, οι οποίοι «συνωμότησαν» εθελοντικά στην «υφαρπαγή» ενός κεντρικού τίτλου από τα πρωτοσέλιδα κάποιας Κυριακάτικης εφημερίδας, η ενός ολιγόλεπτου βίντεο που εκείνη τη χρονική στιγμή, θα έπαιζε από τα πρώτα στο δελτίο ειδήσεων.

Καινοτομίες

Προσπαθώντας να απολογίσω τα νέα στοιχεία που φέρνει στο τοπίο της ενημέρωσης και του δημόσιου διαλόγου αυτή η ερασιτεχνική προσπάθεια πρέπει να συμπεριλάβω τα ακόλουθα:
Ήταν η πρώτη συνέντευξη πολιτικού σε ζωντανή μετάδοση από το Διαδίκτυο. Οργανώθηκε από την αρχή ως το τέλος με απολύτως διαφανείς διαδικασίες από τους bloggers και τους αναγνώστες τους, χωρίς καμία στήριξη από επαγγελματικούς φορείς, όπως Μέσα Ενημέρωσης, portals κοκ. Η πρώτη απόπειρα εκμετάλλευσης των εγγενών χαρακτηριστικών του internet σε πολλά επίπεδα ταυτόχρονα ώστε να πάρει χαρακτηριστικά viral marketing καμπάνιας. Η πρώτη συνέντευξη κατά την οποία είχαν τη δυνατότητα οι χρήστες του internet να παρέμβουν καθώς αυτή εξελίσσεται. Τέλος, για πρώτη φορά σε μια ανοιχτή συλλογική συνέντευξη έγινε απόπειρα ενσωμάτωσης της άδεια των creative commons η οποία απολύει οποιοδήποτε δικαίωμα ιδιοκτησίας, αφήνει ελεύθερο για οποιαδήποτε αναπαραγωγή η χρήση το τελικό της προϊόν με μόνη προϋπόθεση την αναφορά στην πηγή του. Βέβαια δεν έγινε σεβαστή από κανέναν σχεδόν και αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει

Τα Λάθη
Οι αδυναμίες ήταν πολλές. Έχει δίκαια διατυπωθεί η κατηγορία στα blogs πως πολλά από τα παραπάνω δυσλειτούργησαν ή είχαν τα αντίθετα αποτελέσματα από τα αναμενόμενα. Ουσιαστικά ερωτήματα για το μέλλον αυτών των γεγονότων δημιούργησε η παρουσία μου σε ρόλο «ζωντανού τηλεφωνητή» που μεταφέρει τα μηνύματα του κόσμου, χωρίς να παρεμβαίνει προσωπικά αλλά αντίθετα κόβοντας οποιοδήποτε δημοσιογραφικό αντανακλαστικό. Έχω εξηγήσει ότι αυτό έγινε εσκεμμένα προκειμένου να μην αισθανθεί κανείς ότι «καπελώνεται». Προφανώς δεν λειτούργησε. Δυο απόψεις που εμφανίστηκαν τελευταία, υποστηρίζουν η μια μεγαλύτερο βαθμό αντιπροσώπευσης από κάποιο φυσικό πρόσωπο και η άλλη μεγαλύτερη αμεσότητα στην επαφή του κόσμου με το πολιτικό πρόσωπο. Η άποψη μου είναι πως και τα δυο πρέπει να δοκιμαστούν κατά περίπτωση, όπως και πολλά ακόμα μοντέλα. Σε μια προηγούμενη παρουσία πολιτικού αρχηγού στο διαδίκτυο, την συνέντευξη που έδωσε ο Γιώργος Παπανδρέου στο wikipolitics.gr, οι χρήστες μπορούσαν να ψηφίσουν τις ερωτήσεις που υποβάλλονταν. Η γνώμη μου είναι ότι αυτό το μοντέλο δεν ενδείκνυται, αφού μπορεί να είναι ευκολότερα χειραγωγήσιμο από τον μηχανισμό διοργάνωσης του, ευάλωτο και σίγουρα χωρίς να κρύβει οποιαδήποτε έκπληξη για τους συμμετέχοντες. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει κατά τη γνώμη μου η πρόταση του cosmix να ψηφίζει το κοινό τους αντιπροσώπους του. Σε αυτή την περίπτωση δεν έχω καταλάβει πως μπορεί να στηθεί ο μηχανισμός που θα κινητοποιήσει ευθύς εξαρχής ένα ανάλογο εγχείρημα, αλλά είναι βέβαιο ότι μπορεί να αποδειχθεί επαναστατική ιδέα, αν και τάσσεται περισσότερο στην πλευρά της αντιπροσώπευσης κατά τη γνώμη μου και λιγότερο της άμεσης επικοινωνίας. Μια άλλη ιδέα – την οποία θα ήθελα μάλιστα να δοκιμάσω κάποια στιγμή – είναι η διατύπωση ερωτήσεων από τους ίδιους τους χρήστες με βίντεο και η παρουσία ενός «δημοσιογράφου» σε ρόλο συνηγόρου του ερωτώντος. Το βέβαιο είναι πως είμαστε στην περιοχή των συμμετοχικών Μέσων. Θα πρέπει περισσότερο να σκεφτόμαστε με όρους μιας ζωντανής παρουσίασης σε μια αίθουσα, όπου ο κόσμος έρχεται όχι μόνο για να ακούσει αλλά και για να συμμετάσχει και λιγότερο με όρους τηλεοπτικού broadcasting. Νομίζω ακόμα πως σχετικοποιούνται τα πρωτόκολλα της ενημέρωσης εξαιτίας ακριβώς του συμμετοχικού χαρακτήρα των νέων αυτών εκφράσεων.

Το κομμάτι της παραγωγής
Όλο το post production παρουσίασε σοβαρά προβλήματα. Δεν ανεβάσαμε το βίντεο στην ώρα του σε μια στιγμή που ο κόσμος το ζητούσε, δεν μοντάραμε έγκαιρα, δεν βγάλαμε δελτία τύπου και ακόμα και αυτό ο απολογισμός που διαβάζετε έρχεται με ένα μήνα καθυστέρηση. Όλα αυτά δεν μας επέτρεψαν να εξαντλήσουμε την δυναμική του πράγματος αλλά αντίθετα την περιόρισαν αισθητά. Ένα σημαντικό στοιχείο ακόμα είναι ότι όσο υπήρχε ένας άνθρωπος να πάρει επάνω του την υπόθεση, όλα λειτουργούσαν ρολόι, μόλις αναιρέθηκε αυτό, το σύστημα παρουσίασε ασυνέχειες που έμοιαζαν ανυπέρβλητες. Στο pre-production, μεγάλη αδυναμία ήταν ο χρόνος προετοιμασίας που δεν ήταν αρκετός και η έλλειψη ενημέρωσης σε μεγάλη μερίδα του κόσμου που δημιούργησε μετά την κριτική ότι «δεν μας είπε και τίποτα καινούργιο» που δεν είναι αλήθεια. Η συνέντευξη αυτή είναι συνέντευξη αναφοράς. Είναι η πρώτη φορά κατά την οποία ο Αλέξης Τσίπρας εκθέτει τις απόψεις του για το πολιτικό σύστημα και το κόμμα του δημοσίως, είναι το πρώτο του στίγμα. Στο κομμάτι της παραγωγής πάλι μεγάλη αδυναμία ήταν το moderation των σχολίων που κατετίθεντο ζωντανά (πρέπει να είναι πιο σκληρό) καθώς και το στήσιμο στο χώρο (όπου για παράδειγμα δεν έβλεπα τα σχόλια ενώ αν μπορούσα ίσως θα έδινα άλλη τροπή στα πράγματα απλώς και μόνο παρατηρώντας τις αντιδράσεις των χρηστών).

Για τον Αλέξη Τσίπρα
Πολλοί βρήκαν την ευκαιρία να με ταυτίσουν με τον Αλέξη Τσίπρα εξ αφορμής της συνέντευξης και άλλοι αναρωτήθηκαν γιατί με αυτόν και όχι με κάποιον άλλο; Ευθέως: Γιατί ήταν το πρόσωπο της επικαιρότητας και άρα εξασφάλιζε την επιτυχία του εγχειρήματος. Δεν έκρυψα ποτέ ότι είναι φίλος μου, αλλά τυχαίνει κι εγώ (και πολλοί από εσάς που με διαβάζετε αυτή τη στιγμή) να έχω φίλους πολιτικούς και σε άλλα κόμματα. Η επιλογή του ήταν καλή αφενός λόγω της επικαιρότητας, αφετέρου λόγω των χαρακτηριστικών του συγκεκριμένου προσώπου; Φαντάζεσθε τον Παππανδρέου, τον Καραμανλή ή την Παπαρήγα στο σετ του radiobubble σε μια διαδικασία χωρίς πραγματικές εγγυήσεις να εκτίθεται; Αν ναι λυπάμαι που σας το λέω αλλά είστε βαθιά νυχτωμένοι. Δεν θα έβαζαν σε δοκιμασία την δημόσια εικόνα τους. Ο Τσίπρας είναι νέος, άφθαρτος, ευάλωτος, δεν κουβαλάει το στίγμα της αυθεντίας, δείχνει να είναι ένας από εμάς – δεν κατεβαίνει από τον κομματικό του θρόνο (δεν είχε λόγο να φοβηθεί κάτι τέτοιο) και η υπόθεση του έχει συμβολικά ταυτιστεί με την υπόθεση μιας γενιάς. Η νίκη του είναι η πρεμιέρα των τριαντάρηδων στα πράγματα. Η ήττα του είναι και δική τους ήττα σε συμβολικό επίπεδο. Δεν ξέρω αν είναι σωστό αυτό, αλλά έτσι έχει περάσει. Η επιλογή προσώπων με ανάλογα χαρακτηριστικά είναι σχεδόν μονόδρομος για την διεξαγωγή πρωτοποριακών πρωτοβουλιών, όπως φιλοδοξούσε να είναι αυτή. Πολλοί βρήκαν την ευκαιρία να πιαστούν από το άρμα της προεξοφλημένα επιτυχημένης πρωτοβουλίας (λόγω ακριβώς του προσώπου) προκειμένου να ακουστούν – να φανούν. Καλά κάνανε. Αυτά είναι πράγματα που πρέπει να τα περιμένει κανείς στην πολιτική και την επικοινωνία και ει δυνατόν να τα χρησιμοποιεί. Σωστά λοιπόν θεωρώ ήταν ο Τσίπρας και όχι κάποιος άλλος.

Από εδώ και πέρα;
Είναι βέβαιο πλέον πως όσοι σκέφτονται να επιχειρήσουν αυτοογανωμένες, αδιαμεσολάβητες προσπάθειες επικοινωνίας, είτε είναι ιδιώτες, είτε εταιρίες, είτε δημόσιοι φορείς, έχουν ένα ακόμα καλό παράδειγμα να ανατρέξουν. Κι αυτό είναι πολύτιμο γιατί ότι κάναμε, το κάναμε με αποκλειστική διάθεση να το μοιραστούμε στη συνέχεια. Τη σκυτάλη πήρε το politikoblog που φιλοξενεί ήδη συνέντευξη του έτερου υποψηφίου για την προεδρία του ΣΥΝ Φώτη Κουβέλη, την οποία πήρε σε συνέχεια της πρωτοβουλίας για την συνέντευξη Τσίπρα. Δεν ξέρω ποια πρέπει να είναι η συνέχεια, όμως ξέρω πως αν τα blogs ή το διαδίκτυο εν γένει δεν γίνει «επικίνδυνο» για την κατεστημένη τάξη πραγμάτων, τότε η δυναμική του αναπόφευκτα θα απαξιωθεί και θα γίνει ένα ωραίο εφηβικό παιχνιδάκι για να κονομάνε κάποιες εταιριούλες στύλ Νιτρο-κωστοπουλαίων κοκ. Ξέρω ακόμα πως πρέπει να φτιάξουμε περισσότερους συλλογικούς μηχανισμούς, να αντιτιθέμεθα σε όποιον προσπαθεί να κυριαρχήσει στο χώρο και να τον περιχαρακώσει, χρειαζόμαστε περισσότερους έγκυρους μηχανισμούς ενημέρωσης (με τους όρους του διαδικτύου – τα portal των κλασσικών ΜΜΕ δεν κάνουν καλά αυτή τη δουλειά κατά τη γνώμη μου). Χρειαζόμαστε να διαμορφώσουμε τα νέα επικοινωνιακά ήθη και τους μηχανισμούς διεκπεραίωσης. Προσωπικά προτίθεμαι να αναλάβω κι άλλες πρωτοβουλίες τόσο στην κατεύθυνση των συνεντεύξεων, όσο και σε άλλες κατευθύνσεις. Σας ευχαριστώ όλους για το ενδιαφέρον σας, ιδιαίτερα όμως πρέπει να ευχαριστήσω όσους διαφώνησαν και δοκίμασαν τις αντοχές της πρωτοβουλίας, όπως τον Αθήναιο και τον Δρανδάκη. Πιστέψτε με, χωρίς τις διαφωνίες τους δεν θα είχαμε αυτό το buzz.

Τα credits (για την ιστορία)
Γενικός Συντονισμός: Tsimitakis (Μετά την εφημερίδα)
Τεχνικό στήσιμο και υποστήριξη: Nikan (metablogging.gr)
Production και τεχνικό support λήψης: Σωτήρης Γριβέλας (XYZ productions)
Σκηνοθεσία και λήψη μονταρισμένου βίντεο: Ηλίας (zoo.gr)
Παρακολούθηση σχολίων: Κάλι (politikoblog) και ChakaKan (arxediamedia)
Studio τηλεφωνικές γραμμές και φιλοξενία : Radiobubble
Το εγχείρημα δεν ανήκει όμως μόνο σε αυτούς αλλά και στα 15 περίπου blogs που συμμετείχαν στην συλλογή και διαλογή των ερωτήσεων. Θα τα βρείτε στα σχετικά post εδώ και εδώ

Advertisements
  1. Αντε να δουμε ποιος θα βγει στον Συριζα να τελειωνουμε και με αυτους…

  2. Η μάλλον να αρχίζουμε ;-) Αφησα σχόλιο συμπαράστασης στο μπλόγκ σου αλλά δεν φάνηκε ποτέ, το ξέρεις?

    • Stavros
    • 6 Φεβρουαρίου 2008

    Πολύ ενδιαφέρουσα και η συζήτηση που έγινε μεταξύ Τσίπρα και Καλαμούκη στη ραδιοφωνική εκπομπή της «Ελληνοφρένειας».
    Πολύ ενδιαφέρουσα η «κόντρα» για τα ζητήματα Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς επίσης και για τις παρεπόμενες πολιτικές γύρω από τα ζητήματα εργασίας (Stage, 4ωρη απασχόληση κλπ.), καθώς επίσης και για τις θέσεις του συνδικαλισμού γύρω από τα εργασιακά.

    http://www.skai.gr/master_avod.php?id=72985

    • Ανδρέας
    • 7 Φεβρουαρίου 2008

    Σχόλιο για την απάντηση του Τσίπρα στην τελευταία ερώτηση, του ιστολογίου Πόντος και Αριστερά, έγινε εδώ http://blog.antibaro.gr/?p=49

  1. 4 Ιουνίου 2009

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: