Η γιορτή μου και το Πολυτεχνείο

politehnioΚάθε χρόνο η γιορτή μου συμπέφτει με το Πολυτεχνείο. Αυθόρμητα μου έρχονται μερικές σκέψεις σε ελαφρώς «Βακαλοπουλικό στύλ»:

Το 1987 θα έσπαγαν τα τηλέφωνα στο σπίτι. Οσοι δεν έπαιρναν θα θεωρούσαν αυτονόητο ότι θα βρεθούμε κάπου το βράδυ και θα τους το πει, ο Αλέξανδρος, ο Μιχάλης, ο Αλέκος, ο Νίκος, η Πένυ, θα ήταν «προγραμματισμένοι» έτσι όλοι. Εγώ θα διχαζόμουν, θα μου την έσπαγε η αγελαία συμπεριφορά μας, θα με συγκινούσε όμως η αγάπη όλων τους, θα σκεφτόμουν την πορεία του Πολυτεχνείου, θα εφτιαχνα με το μυαλό μου για άλλη μια χρονιά την εικόνα της μητέρας μου με την κοιλιά ως το στόμα να ζητάει από τον πατέρα μου να βγει από εκεί μέσα το 1973 κι αυτός να την αγνοεί ως την τρίτη ημέρα. Το 1987 θα προτιμούσα να πάω στην πορεία του Πολυτεχνείου, θα καλούσα τους φίλους μου εκεί, δεν θα έρχονταν ούτε οι μισοί, δεν θα το μάθαιναν καν οι περισσότεροι αφού δεν θα τους το έλεγαν αυτοί στους οποίους το είπα, αντίθετα θα κανόνιζαν κάτι για το βράδυ σε κάποιο από τα μπαράκια στα Πατήσια, κι εγώ μοιραία σχεδόν και γλυκά θα πήγαινα εκεί μετά την πορεία.
Απο το 1990 ως το 1994 δεν υπήρχε θέμα συζήτησης. Εγώ πήγαινα στην πορεία, όλοι πηγαίναμε στην πορεία, σχεδόν κάθε πορεία. Οι φίλοι εξακολουθούσαν να παίρνουν στο σπίτι. Η μητέρα μου απαντούσε «οχι δεν είναι εδώ. Ναι θα του το πω. Οχι δεν ξέρω πότε θα έρθει, αλλά θα του το πω, ευχαριστώ». Δεν ξέρω αν θυμόταν το 1973, τότε που περίμενε τον πατέρα μου με την κοιλιά ως το στόμα, Στουρνάρη και Πατησίων γωνία. Τώρα φοβόταν. «Μην πας» έλεγε σαν να εννοούσε πήγαινε ως το 1980 στους ώμους του πατέρα σου. Μετά «μην πας», μπορεί να είναι 1973 ξανά ή 1978 ή 1980 αλλά δεν είσαι στους ώμους του πατέρα σου. Το βράδυ θα βρισκόμασταν σε ταβέρνα στα Εξάρχεια. Αυτόματα, χωρίς ραντεβού. Κάποιοι θα περίμεναν ακόμα στα γνωστά στέκια στα Πατήσια αλλά εμείς θα ήμασταν στα Εξάρχεια. Επειτα δεν θα περίμεναν πια. Απο εκεί και πέρα κανείς δεν θα περίμενε πια, ούτε θα είχε λόγο στο πως θα γιορτάσεις απόψε.
Το 1998 θα σε έπαιρναν όλοι πια τηλέφωνο στο κινητό. «Θα κάνεις κάτι απόψε»; Δεν ξέρω δεν έχω αποφασίσει ακόμα, έχω πολύ δουλειά, αλλά ναι μάλλον, θα σου στείλω μήνυμα. Στη πορεία θα ξέχναγα να πάω, κι αν οχι περισσότερο απο συνήθεια, οι γονείς πάλι οχι. Η μητέρα 23 χρονών με μίνι φούστα και την κοιλιά ως το στόμα κι ο πατέρας 29 με μακριά μαλλιά και τεράστιες φαβορίτες, ένα μουσειακό κομμάτι βγαλμένο κατευθείαν από το 1973 περπατούσε στην Βασσιλίσης Σοφίας του 1998 ή μήπως περπατούσε πίσω στο χρόνο; Το απόγευμα θα έστελνα μηνύματα «θα βρεθούμε στο τάδε μπαρ, στο Ψυρρή». Οι μισοί δεν θα έρχονταν, είχαν ήδη κανονίσει, πέντε λεπτά νωρίτερα, τους είχε προκύψει κάτι, με άλλους θα βρισκόμασταν τυχαία αλλά πηγαίναν αλλού. Το 1987 μέσα μας θεωρούσε απαράδεκτη αυτή τη νέα κατάσταση, όμως ήταν 1998. Δεν ήταν καν 1991 και είχαμε όλοι πια πολύ δουλειά και καθόλου χρόνο.
Μετά το 2000 θα έρχονταν τα πρώτα ευχετήρια email, τα χρόνια πολλά μόνο σε sms, στην πορεία θα βρισκόμασταν τυχαία, εγώ θα έσερνα το καροτσάκι, έπειτα η κόρη μου θα μεγάλωνε, θα έβλεπε μόνο χρώματα και απο όλα θα την εντυπωσίαζε το κόκκινο. Εγώ θα περπατούσα κάθε χρόνο πίσω στο 1990 και οι γονείς θα πήγαιναν πλάι πλάι με ένα νεαρό ζευγάρι 23 και 29 με μινι φούστα, μαλλιά και φαβορίτες και την κοιλιά ως το στόμα. Θα έρχονταν στο σπίτι χθες ή αύριο, θα το είχαμε κανονίσει μια εβδομάδα πριν μέσω email ή sms, θα το ακύρωναν οι μισοί την τελευταία στιγμή. Στο γραφείο θα ήταν πια απαραίτητο να φέρω γλυκά, όλοι φέρναν γλυκά, ήταν άλλωστε μια γλυκιά συνήθεια. Το 1987 δεν υπήρχε πια, τα μπαράκια στα Πατήσια είχαν κλείσει. Το 1990 ήταν περίπου ότι ήταν και το 1973 για το 1987 αλλά αλλιώς.
Μετά το 2000 θα παντρευόμασταν και θα χωρίζαμε, θα δουλεύαμε εξαντλητικά πολύ, θα ψάχναμε τον τρόπο να μεγαλώσουμε άγαρμπα τα παιδιά μας, θα επικοινωνούσαμε όλο και περισσότερο από το ίντερνετ και σχεδόν αποκλειστικά από το κινητό, δεν θα υπήρχε τίποτα προαποφασισμένο για την γιορτή κανενός, κανένας αυτοματισμός, όλα θα τα βρίσκαμε από την αρχή με έναν νέο τρόπο που ακόμα δεν γνωρίζαμε αλλά μαθαίναμε, θα ξανα-ανακαλύπταμε τα μπαράκια στην Πειραιώς, το Μοναστηράκι, του Ψυρρή, το Γκάζι και εσχάτως τα Εξάρχεια πάλι, ποτέ όμως ξανά τα Πατήσια. Θα συναντούσαμε μια νέα γενιά με παρόμοιες ανησυχίες και χαρές αλλά λίγο πιο χαλαρούς τρόπους. Επειτα θα αναρωτιόμασταν μήπως όλες οι γενιές πιστεύουν το ίδιο για τις επόμενες ή πραγματικά κάτι έχει αλλάξει; Δεν θα βρίσκαμε την απάντηση.
Το 1990 ήταν ένα σύνορο και κάθε χρόνος που περνάει φαίνεται και πιο καθαρά. Δε έχω χρόνο για περισσότερα σε αυτό το post. Απο το 1996 και μετά δεν έχω πια χρόνο για περισσότερα. Φέτος οι περισσότεροι φίλοι νομίζω πως θα δουν αυτό το post, ήδη στέλνουν ευχές στο facebook και στο gmail. Ανάμεσα τους είναι κάποιοι που έχουν προσθέσει την ημερομηνία σε κάποιο calendar και κάτι θέλουν, είναι και οι άλλοι που θυμούνται το 1987. Το 1987 θεωρεί ακόμα απαράδεκτη αυτή την νέα κατάσταση. Το 1990 δεν την πολυκαταλαβαίνει, το 1996 την θεωρεί μια κάποια διέξοδο και το 2000 σχεδόν την επιζητεί. Οι γονείς δεν θα κατέβουν αύριο στην πορεία, εγώ πάλι λέω να το κάνω για όλες αυτές τις ημερομηνίες. Και νομίζω πως ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος να καλέσω τους φίλους μου είναι πλέον αλλάζοντας το mood μου σε facebook και msn ή με ένα νέο post εδώ. Μόνο ένα πράγμα φοβάμαι. Οτι μπορεί το 2010 να μην πίνουμε πια ποτά στα μπαράκια της Αθήνας αλλά να τα ανταλλάσσουμε αποκλειστικά στο facebook. Τα λέμε αύριο στην πορεία.

Advertisements
  1. heeey, a post :)

  2. Καλό μελαγχολικό, αλλά και το 2000 πάει στην πορεία εσύ δεν πας. Αυτοί που ακολούθησαν πηγαν σε πολλές πορείες εμείς δεν ήμασταν! Κι αυτοί που έρχονται δεν θα ξεχάσουν όσο και να παλέψαμε να το ξεφτιλίσουμε και θα πηγαίνουν κι αυτοί σε πορείες. Και να μην πολυπιστεύουν στην επανάσταση και την εξέγερση την κρατούν καλά κρυμμένη και άποαι στιγμή τσουπ θα ξαναπεταχτεί. Αν είσαι γύρω στα 40 μην απογοητεύεσαι. Είσαι στην πιο άχαρη ηλικία. Θα μεγαλώσεις και θα το δεις!
    http://koukios.wordpress.com

  3. Στ’αλήθεια σας φάνηκε μελαγχολικό λοιπόν έτσι; Για να είμαι τελείως ειλικρινής ήθελα μόνο να «παίξω» με το ύφος του Βακαλοπουλου. Δεν έχω καμιά αμφιβολία οτι θα ξεπετάγονται κινήματα συνέχεια. Ηθελα ακόμα να συνδέσω το γεγονός της διαδήλωσης με τον τρόπο επικοινωνίας μας. Σήμερα είχε κόσμο η διαδήλωση παρά τη βροχή. Δεν με φοβίζει πραγματικά οτι το 2010 μπορεί να είναι όλα facebook. Δεν θα είναι

    • neni
    • 19 Νοεμβρίου 2007

    βρε βρε..να και ένα post που μετά από καιρό που παρακολουθώ ενίοτε το blog με προκαλέι(ψέματα,κι άλλα με προκαλέσαν αλλά αντιστάθηκα) να αφήσω και γω ένα σχόλιο και ο λόγος είναι απλά πως έγραψες κάτι λίγο πιο προσωπικό, λίγο παραπονιάρικο, λίγο κάπως…μελαγχολικό μεν αλλά εύστοχος ο προβληματισμός για όσους περνάνε τη μισή τους ζωή μπροστά στην οθόνη(σπόντα).χρόνια πολλά από μένα που όλες αυτές τις ημερομηνίες σχεδόν δεν τις θυμάμαι και που ελπίζω και το 2010 να μπορώ να σου λέω τα χρόνια πολλά από τόσο κοντά.

  1. 16 Νοεμβρίου 2007
    Trackback from : buzz

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: