«Προς μια δυνητική παγκόσμια κοινωνία»

O καθηγητής Κ. ΚοσκινάςΜια απο τις μεγαλύτερες συζητήσεις πέρυσι στις ΗΠΑ είχε να κάνει με το ΝΕΤ neutrality, την δυνατότητα δηλαδή που έχουμε όλοι να έχουμε έναν αριθμό στο διαδίκτυο ο οποίος να μην ταυτοποιείται απαραίτητα με το φυσικό μας πρόσωπο. Οι αριθμοί αυτοί δίνονται απο υπερεθνικούς οργανισμούς και στις λίστες τους δεν έχουν άμεση πρόσββαση τα κράτη. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ θέλησε τον περασμένο χρόνο να περάσει αυτή την αρμοδιότητα στις εθνικές κυβερνήσεις ώστε να δημιουργηθούν αρχεία των χρηστών – ένα ειδος ταυτότητας. Μετά απο μεγάλες αντιστάσεις απο πολλές πλευρές δεν πέρασε αυτή η άποψη κι έτσι το διαδίκτυο παραμένει χώρος ελευθερίας.
Αυτά γίνονται τη στιγμή που το διαδίκτυο παίρνει όλο και περισσότερο κοινοτικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά. Οι δυνητικές κοινότητες καθιστούν το μέσο όλο και περισσοτερο χώρο και υλοποιούν αυτά που θεωρητικά αναλύονται τόσα χρόνια (ήδη απο τη δεκαετία του ’80) περί απεδαφοποίησης και διευρυνσης της πραγματικότητας εντός της οποίας ζούμε και διεκπαιρεώνουμε τις ανάγκες μας.

Ο Κωνσταντίνος Κοσκινάς διδάσκει στην Πάντειο το μεταπτυχιακό μάθημα των δυνητικών κοινοτήτων. Πρόσφατα έδωσε στην δημοσιότητα μια έρευνα για την σχέση των πολιτικών μας με την τεχνολογία. Απο αυτήν προέκυψε οτι οι περισσότεροι πολιτικοί μας φοβούνται να αντιμετωπίσουν τους πιθανούς τους αναγνώστες και τους πολιτικούς τους φορείς. Προκειμένου να διασφαλίσουν το ρόλο τους δηλαδή στον πολιτικό χάρτη, αρνούνται την ουσιαστική ευθύνη που συνεπάγεται αυτός ο ρόλος απέναντι στην κοινωνία. Η έρευνα ήταν χαρακτηριστική γιατι αντανακλά τα αισθήματα και την κουλτούρα ολόκληρης της κοινωνίας μας απέναντι στις αλλαγές που συντελούνται.

Ο Κωνσταντίνος Κοσκινάς πιστεύει οτι η επιστήμη και η τεχνολογία δεν σταματούν. Η συμμετοχή μας δεν είναι δεδομένη όμως οφείλουμε να την διεκδικήσουμε – όπως χαρακτηριστικά λέει. Αν ο ανθρωποκεντρισμός μας, μας κρατά ακόμα μακριά απο μορφές που επιθυμούν να μας επανοργανώσουν και να μας πατρονάρουν, τότε ο καλύτερος ρόλος είναι αυτός της συνδιαμόρφωσης αντί της άρνησης.
Η συζήτηση μας έγινε σε ένα απο τα γραφεία της Παντείου εν μέσω φοιτητικών διαδηλώσεων και καταλήψεων.
Η συνέντευξη με τον Κωνσταντίνο Κοσκινά, αναπληρωτή καθηγητή κοινωνιολογίας, του τμήματος κοινωνικής ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Popular Science, (τεύχος Φεβρουαρίου του ’07). Οι φωτό είναι του Γιώργου Πρίνου

Συνεντευξη με τον Κ. Κοσκινά
Ενω υπαρχει θεαματική εξέλιξη της τεχνολογίας, τα τελευταία είκοσι χρόνια, δεν υπάρχει ανάλογη ανάπτυξη της κατανόησης αυτής της τεχνολογίας. Με εξαίρεση κάποιες ψυχολογικές μελέτες που μιλάνε για τον εθισμό που προκαλείται από τη συχνή χρήση του υπολογιστή, είναι πολύ λίγα αυτά που ξέρουμε σε ανθρωπολογικό, κοινωνιολογικό επίπεδο.

Νομίζω κι εγώ πως έχει αναπτυχθεί μια αρνητική φιλολογία, ως προς την τεχνολογία και το Διαδίκτυο ειδικότερα. Για παράδειγμα η εικόνα της εξάρτησης, είναι μια αρνητική εικόνα. Όταν πάλι θέλουμε να πούμε οτι κάτι δεν συμφωνεί μαζί μας, το παρουσιάζουμε ως εικονικό. Αυτές οι εκφράσεις, παίρνουν αρνητικό περιεχόμενο επειδή δεν έχει κατανοηθεί τι σημαίνει αυτή η τεχνολογία.
Ας τα πάρουμε λοιπόν απο την αρχή: Οι νέες τεχνολογίες δεν είναι απλώς εργαλειακές. Δεν είναι απλώς μέσα που επιτρέπουν κάποιες εφαρμογές, όπως την ψυχαγωγία η την εργασία. Πρόκειται για τεχνολογίες, οι οποίες επιτρέπουν στον άνθρωπο να οργανωθεί με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο και σε ένα εντελώς νέο επίπεδο. Και ειδικά το internet μετατρέπεται πια από μέσο σε μέθοδο και τρόπο ζωής – ειδικά μετά και από τις εξελίξεις του τελευταίου εξαμήνου. Καθόλου τυχαία το ΜΙΤ με τον Τιμ Μπέρνερς Λι ανακοίνωσε πρόσφατα τη δημιουργία ενός νέου επιστημονικού πεδίου, αυτή της επιστήμης του ιστού.

Που σημαίνει οτι η τεχνολογία έχει εσωτερικούς εγγενείς κανόνες οι οποίες δεν επιτρέπουν μόνο την εξέλιξη της αλλά υπαγορεύουν σε ένα βαθμό και την δική μας εξέλιξη; Το μέσο ειναι το μήνυμα που έλεγε ο Μακλούαν;

Αυτό γνωρίζουμε πως δεν ισχύει πλέον. Εχουμε φύγει από την εποχή του μεταμοντέρνου κατά την οποία αναπτύχθηκαν τέτοιες απόψεις και έχουμε μπει στην εποχή των κοινωνικών διαδικτύων. Περνάμε στην εποχή όπου το μήνυμα αποκτά μια οντολογική διάσταση η οποία θα πρέπει να ερευνηθεί. Γι αυτό και το Διαδίκτυο γίνεται μια μέθοδος προσέγγισης. Ενας τρόπος ζωής. Τα μαθηματικά, η πληροφορική αποτελούν το ένα σκέλος αυτού που λέμε επιστήμη του ιστού και το άλλο μέρος αφορά την κοινωνικοποπίηση, τα κοινωνικά δίκτυα. Δεν καταλαβαίνουμε πλέον την ανάπτυξη του δικτύου ως μια υπόθεση αλγορίθμων και μόνο. Θεωρητικά γνωρίζουμε οτι στη δημιουργία δυνητικών κοινοτήτων, απο μια κρίσιμη μάζα χρηστών που δικτυώνονται και έπειτα η αύξηση του αριθμού των χρηστών γίνεται εκθετικά. Αυτό βασίζεται πάνω σε μια προηγούμενη παρατήρηση για το βίντεο και την τηλεόραση που λέει οτι όσο αυξάνονται οι χρήστες τόσο αυξάνεται και η αξία της σχετικής τεχνολογίας. Σήμερα περνάμε σε μια νέα παρατήρηση όπου λέει οτι στο διαδίκτυο δεν θα αυξηθούν απλώς εκθετικά οι χρήστες πάνω σε μια κρίσιμη μάζα αλλά θα διπλασιασθεί και η ίδια η αύξηση, η ίδια η χρήση του διαδικτύου. Οι δυνητικές κοινότητες λοιπόν δεν είναι πάρα ένα βήμα ακόμα προς την κατεύθυνση αυτού που έχει περιγραφεί απο ακαδημαικούς ήδη απο την δεκαετία του ’90, την δημιουργία της δυνητικής κοινωνίας. Μιλάμε για μια παγκόσμια κοινωνία η οποία αποτελείται απο όταμα, ομάδες, κοινότητες οι οποίες οργανώνονται σε έναν παγκόσμιο ιστό. Στο Διαδίκτυο υπάρχει χώρος για τον καθένα. Δεν υπάρχουν περιορισμοί.

Βέβαια βλέπουμε και τις προσπάθειες κρατών και εταιριών να ελέγξουν το διαδίκτυο και να περιορίσουν την ελευθερία σε αυτό.

Το Net neutrality που προσπαθούν να αναπτύξουν στις ΗΠΑ είναι καταστροφικό. Εχει να κάνει με το ποιός ελέγχει το ρούτερ. Αλλά αυτές οι απόπειρες πρέπει να μας φαίνονται φυσικές ειδικά αφής στιγμής οι νομοθεσίες για το Διαδίκτυο και την τεχνολογία είναι ακόμα σε χαμηλό επίπεδο. Στο σύνολο της η ασφάλεια έχει μετακινηθεί προς αυτές τις κατευθύνσεις. Η CIA ανέπτυξε μια νέα τεχνολογία παρακολούθησης, την wickintelligence προκειμένου να παρακολουθυεί τα blogs και τα wicki. Κάνουν στατιστική ή ποιοτική ανάλυση του περιεχομένου των blogs προκειμένου να τα παρακολουθούν. Τα blogs είναι οτι πιο ελεύθερο έχει εφεύρει ποτέ ο άνθρωπος στην έκφραση του λόγου του. Η ανάπτυξη των δυνητικών κοινοτήτων, μας βάζει γενικά σε ένα κόσμο ο οποίος είναι πολύ πιο ελεύθερος. Η ανάπτυξη των grid απο την άλλη οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερο επίπεδο απελευθέρωσης. Δεν χρειάζεται καν administrator εκεί. Ο κάθε χρήστης κάνει μόνος του αυτή τη δουλειά. Τα στοιχεία βρίσκονται παντού αποθηκευμένα. Όσοι έχουν πρόσβαση σε αυτό το μικρό δίκτυο (grid) έχουν πρόσβαση και στα στοιχεία. Οποιος είναι έξω απο το δίκτυο δεν έχει πρόσβαση. Το grid είναι λοιπόν απο μόνο του μια κοινότητα με περαιτέρω τεχνικά αλλά και γνωσιακά χαρακτηριστικά. Και εδώ είναι η ουσία της υπόθεσης. Περνάμε απο μια τυχαία ανάπτυξη του Διαδικτύου σε μια γνωστική ανάπτυξη του Διαδικτύου. Αυτό παράγει προβλήματα, όπως και δυνατότητες.

Για παράδειγμα θα έχουμε αντιστροφή του μοντέλου της προσφοράς και της ζήτησης. Θα πρέπει πλέον η απαίτηση να στοιχειοθετείται απο τον πελάτη και οι επιχειρήσεις να ικανοποιούν αυτή την απαίτηση. Οι χρήστες σχεδιάζουν το concept και οι εταιρίες το υλοποιούν. Πρώτα σχεδιάζουν το αυτοκίνητο για παράδειγμα που χρειάζονται οι οδηγοί και μετά τους το παραγει η εταιρία. Ενω μια δυνητική κοινότητα ξεκινάει αργά στην αρχή, ξαφνικά παίρνει τεράστιες διαστάσεις. Αυτό επειδή αλάζουν οχι μόνο οι διαστάσεις αλλά το κίνητρο. Αυτό είναι εγγενές φαινόμενο, δεν μπορεί να το ελέγξει κανένας administrator.

Τι είδους οικονομία είναι αυτή που αναδύεται;

Πιστεύω οτι οδεύουμε ολοταχώς σε μια οικονομία της γνώσης, μια οικονομία της δημιουργίας αντί της παραγωγής. Περνάμε σε ένα νέο επίπεδο επικοινωνίας και διαβίωσης. Ο πελάτης για τις επιχειρήσεις, ο πολίτης για το κράτος, η οικογένεια και όλοι οι θεσμοί θα ξανακασκευαστούν σε μια νέα μορφή οργάνωσης που θα καταστρέψει τις παλαιότερες μορφές.

Με βάση τι; Το Internet; Αν ισχύει όλη η θεωρητική συζήτηση περί αποεδαφοποίησης της πραγματικότητας, τότε πάνω σε ποιές τεχνολογίες και κυρίως πάνω σε ποιές οντολογίες θα γίνουν όλα αυτά;

Η θεωρία των οντολογιών είχε μέχρι σήμερα μαθηματική μορφή, αλλά σήμερα ξαναδιαβάζουμε φιλοσοφία. Προσπαθούμε να καταλάβουμε τι σημαίνει ζωή μέσα στον κυβερνοχώρο. Πρώτα πρέπει να καταλάβουμε όμως οτι δεν υπάρχει τίποτα να σαματήσει την ανάπτυξη της τεχνολογίας. Μέχρι σήμερα πιστεύαμε οτι πρόκειται για κάτι ουδέτερο, όπως είναι ένα μαχαίρι. Σήμερα γνωρίζουμε πως δεν είναι έτσι.

Αλοίμονο η τεχνολογία έχει αξιακό περιεχόμενο…

Σε ποιά μορφή τεχνολογίας φαίνεται καλύτερα αυτό, απο οτι στην τεχνολογία της πληροφορίας; Διαγράφεις κυκλώματα αναπαράγοντας χαρακτηριστικά που έχεις ως άνθρωπος. Είναι μια μορφή υλικοποίησης της συνείδησης. Δεν πρόκειται για αυτοματισμό αλλά για μια νέα ποιότητα ή οποία υπαγορεύει οτι και εμείς οι ίδιοι θα αναπτυσσόμαστε εφεξής διαφορετικά. Ανακοίνωσε πρόσφατα η Microsoft, οτι μπορείς να φτιάξεις ένα πακέτο με τις αναμνήσεις σου (φωτογραφίες, ημερολόγια, ήχους) και να τα αφήσεις να κινούνται για πάντα στο διαδίκτυο. Η προσωπική σου αυτοβιογραφία με τα τεκμήρια της ζωής σου μπορεί να ζήσει για πάντα!

Οπως αρχίζει να συμβαίνει με τα αβαταρς – με τις ψηφιακές αναπαραστάσεις της προσωπικότητας μας δηλαδή. Και αν προχωρήσουν τα προγράμματα τεχνητής νοημοσύνης τότε μπορεί οι αναπαραστάσεις μας να ζήσουν πραγματικά;

Η τεχνητή νοημοσύνη, ξεπερνιέται σαν ιδέα σιγά σιγά πλέον. Αν έρθουν οι χημικοί ή βιολογικοί υπολογιστές θα έχουν χαρακτηριστικά και δυνατότητες που όλο και περισσότερο θα προσομοιάζουν χαρακτηριστικά της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτό βέβαια τα λέμε σήμερα που ξέρουμε οτι το πλέον ανεπτυγμένο ρομπότ δεν φτάνει καν τις λειτουργίες μιας κατσαρίδας. Αυτός που θα καταφέρει να φτιάξει ένα ρομπότ που κάνει οτι και μια κατσαρίδα θα πάρει το επόμενο Νόμπελ. Η τεχνολογία της σιλικόνης δεν θα μας δώσει τη δυνατότητα να κατανοήσουμε πλήρως το γονιδίωμα, να μάθουμε αρκετά για τον καρκίνο και τις ασθένειες ή να σχεδιάσουε ένα διαγαλαξιακό ταξίδι. Θα πρέπει να περάσουμε σε νέες μορφες υπολογιστών.

Πίσω στα της πληροφορικής που γνωρίζουμε αυτή τη στιγμή. Ξεκινάει η εποχή των αλγορίθμων μετά το τέλος του νόμου του Μούρ;

Δεν φτάνουν οι αλγόριθμοι. Οι άνθρωποι είμαστε απείρως πιο περίπλοκα όντα. Είναι σαν να φεύγουν άποικοι σε άγνωστες περιοχές και πρέπει να προσαρμοσθούν διαμορφώνοντας καινούργιες λειτουργίες, καινούργιες ιεροτελεστίες, καινούργιες κοινότητες, διατροφικές συνήθειες κοκ. Πρέπει να αναπτύξουν καινούργια αντίληψη του χώρου.

Κρύβει ο υπολλογιστής στην κατασκευή του μια αναπαρασταση του εαυτού μας ή του κόσμου μας;

Οχι μόνο του εαυτού του. Στην πορεία της ανάπτυξης του θα αναπτύξει γνωσιακό περιεχόμενο για τις δικές του λειτουργίες. Θα χρειαστεί όμως μεγάλη τεχνολογική ανάπτυξη πριν φτάσουμε εκεί. Αυτό που εμείς βλέπουμε μπροστά μας είναι οτι πλέον είναι αδύνατο σε οποιαδήποτε διαδικασία (μάθηση, ψυχαγωγία, οικονομία) να μην δημιουργούνται κοινότητες στον κυβερνοχώρο.

Λέγατε πριν οτι βγαίνουμε απο την εποχή του μεταμοντέρνου, όμως η συγκρότηση κοινοτήτων κάτω απο μικρά διοικητικά κέντρα είναι ακριβώς η θεωρία του μεταμοντέρνου.

Αν μείνει έτσι, αλλά δεν πρόκειται γιατί αλλιώς δεν θα αναπτυχθεί. Ερχεται το web 2.0 και το semantic web. Φτιάχνουμε το δίκτυο μας μέσα στο διαδίκτυο. Ποιός θα μας περιορίσει; Αν προσπαθήσουν να μας ελέγξουν θα φτιάξουμε κάτι άλλο. Δεν μπορείς να στείλεις την αστυνομία να σου κλείσει το internet και τελείωσε. Πρόκειται για χώρο, μη-χώρο και πάντοτε πιστεύω οτι θα βρίσκουμε τρόπους πρόσβασης σε αυτόν. Η τεχνολογία μας επιτρέπει να κάνουμε την φαντασία μας πραγματικότητα. Η φαντασία είναι το μόνο όριο.

Η δυνητικότητα υπήρχε πάντοτε βεβαίως ακριβώς για να ελέγξει τα όρια της πραγματικότητας. Σήμερα όμως αποκτά πολύ μεγαλύτερη σημασία απο οτι σε οποιαδήποτε άλλη φάση του ανθρώπινου πολιτισμού. Δεν συμφωνείτε;

Εχετε δεί το πρόγραμμα globalconciousnness του Princeton; Αρχίζει να δημιουργείται η ανάγκη για μια νέα αναπαράσταση του ανθρώπου. Ενος νέου πολιτισμού. Και αυτό γίνεται με αριθμούς. Είδατε την ταινία «Πιο παράξενο απο το παράξενο» που παίζεται αυτές τις μέρες στις αίθουσες; Δεν έχει τίποτα να κάνει με το internet αλλά ταυτόχρονα έχει να κάνει τα πάντα. Μια συγγραφέας κολλάει μπροστά στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου της, όπου πρέπει να πεθάνει ο ήρωας της. Ξαφνικά συναντάει κάποιον που είναι ακριβώς ο ήρωας της και συνειδητοποιεί οτι αν γράψει τον θάνατο του, τότε αυτός πραγματικά θα πεθάνει. Μιλάμε για την σπηλιά του πλάτωνα. Η δυνητικότητα υλοποιείται, γίνεται πραγματικότητα. Μας το λέει αυτό ο Μποντριγιάρ ήδη απο την δεκαετία του ’80. Είναι η εξέλιξη της πραγματικότητας. Για να καταλάβετε τι σας λέω, θα δανειστώ ένα παράδειγμα απο την Φυσική.
Ακόμα καταλαβαίνουμε ως πράγματικότητα αυτό που προσλαμβάνουμε με τις αισθήσεις μας. Πόσες διαστάσεις νομίζαμε οτι έχουμε; Τέσσερις. Ε, λοιπόν σήμερα ξέρουμε οτι υπάρχουν 12 διαστάσεις. Αυτές προκύπτουν απο μια αμφισβήτηση του νόμου της θερμοδυναμικής και μια νέα θεωρία περί χορδών στο διάστημα για την οποία μάλιστα κάνει πειράματα στον επιταχυντή σωματιδίων στην Ελβετία ένας Ελληνας επιστήμονας, ο Σάββας Δημόπουλος. Προσπαθεί να αποδείξει οτι η ποσότητα που χάνεται απο την σύγκρουση πρωτονίων και νετρονίων περνά σε μια άλλη διάσταση. Αν η μάζα είναι σταθερή και η ύλη δεδομένη, τότε αυτό που χάνεται που πάει; Μπορούμε να αποκλείσουμε προβληματισμούς που κάποτε θεωρούσαμε μεταφυσικούς; Αφού έχουμε την τεχνολογία με την οποία μπορούμε να τα προσεγγίσουμε. Υπάρχει κάτι που μπορεί να σταματήσει την επιστήμη; Ποιός μπορεί να το κάνει; Είναι η πιο εξελιγμένη μορφή σκέψης του ανθρώπινου νού.
Στις θεωρίες της νοόσφαιρας στην οποία μπαίνει μπαίνει και το globalconciousness η άποψη είναι οτι μας συνδέουν πράγματα που δεν γνωρίζουμε ακόμα. Κάποιοι λένε οτι είναι θεολογικό το μυστήριο, άλλοι λένε οτι είναι απλώς οι ιδιότητες της ύλης και οτι είναι φυσικοί νόμοι που απλώς θα ανακαλύψουμε. Και οτι όλοι οι δυισμοί που επιχειρήσαμε, σώμα – πνεύμα, θεωρία – πράξη, πραγματικό – εικονικό κοκ, ήταν διαχωρισμοί με χρηστική αξία για την εποχή τους αλλά δεν μας βοηθάνε πια να περάσουμε σε ένα νέο επίπεδο.

Είναι η γνώση που επαναπροσδιορίζει εμάς και αυτά που πιστεύουμε, ή εμείς που ωθούμε τα πράγματα εκεί που θέλουμε;

Θα σας δώσω το παράδειγμα του Τέσλα. Εντισσον και Τέσλα είναι δυο συγκρουόμενες οντότητες στο πως θα αναπτυσσόταν ο ηλεκτρισμός. Ο Εντισσον είπε πως θα μεταφέραμε ενέργεια μέσα απο καλώδια. Γιατί το είπε αυτό; Επειδή ο ίδιος ήταν βιομήχανος, επιχειρηματίας. Ο Τέσλα πάλι πίστευε οτι υπήρχε παντού ηλεκτρισμός γύρω μας και δεν είχαμε παρα να φτιάξουμε υποδοχείς και μετατροπείς ώστε να μπορέσουμε να τον χρησιμοποιήσουμε. Είναι τυχαίο οτι σήμερα στο ΜΙΤ συζητάνε για ανάπτυξη της τεχνολογίας του Τέσλα (ασύρματη ενέργεια) τουλάχιστον για τις οικιακές συσκευές; Αφού υπάρχει διάχυτος ηλεκτρισμός που μπορούμε να συσσωρεύσουμε και να χρησιμοποιήσουμε χωρίς σύρματα, δεν πρέπει να το κάνουμε;

Θα συμφωνήσετε φαντάζομαι με την άποψη που λέει οτι αν η τεχνολογία έχει αξιακό περιεχόμενο πρέπει να μην αφήνουμε την συζήτηση να εξελίσσεται χωρίς εμάς, αλλά αντίθετα να συμμετάσχουμε σε αυτήν – κάτι που αποφεύγουμε στην Ελλάδα.

Ακόμα περισσότερο, πρέπει να την διεκδικήσουμε. Ο Μάρξ έλεγε οτι πρέπει να απαλλοτριώσουμε κοινωνικά τα μέσα παραγωγής απο τους ιδιοκτήτες. Σήμερα πρέπει να διεκδικήσουμε απόλυτη ελευθερία στην πρόσβαση στην νέα τεχνολογία. Είναι τεχνολογία υγείας, επικοινωνίας, μάθησης, οργάνωσης. Πρέπει να τα διεκδικήσουν αυτά οι χώρες και οι λαοί. Δεν πρέπει να παραμείνει στις ελίτ η τεχνολογία.

Ζούμε πάντως σε μια εποχή όπου η μεταφορά τεχνολογίας γίνεται πιο γρήγορα απο οτι σε όποιαδήποτε άλλη, δια της αγοράς.

Εξακολουθεί να εξελίσσεται η τεχνολογία όμως. Αν διαθέτετε σήμερα ένα παλιό Pentium τότε μάλλον δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα πια με αυτό. Το θέμα είναι ποιός ελέγχει την τεχνολογία. Γι’αυτό και δουλεύουμε ενάντια στο ψηφιακό χάσμα. Είναι σημαντικό ο τρίτος κόσμος να μπορέσει να έχει πρόσβαση σε όλα αυτά. Χάσμα υπάρχει όμως και μέσα στις ανεπτυγμένες κοινωνίες και έχει να κάνει με την οικονομική δύναμη και την πρόσβαση στην εκπαίδευση.

Συμφωνείτε με αυτό που λέει ο Mcenzie Warck οτι οι χάκερς είναι αναδιανεμητική δύναμη;

Βεβαίως όσο παραμένουν χάκερς – επειδή συχνά στρατολογούνται απο εταιρίες ασφάλειας δικτύων ή κρατικές υπηρεσίες. Το μεγάλο θέμα της εποχής μας όμως είναι το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων. Μόλις το pirate party πήρε 2,5% στην Σουηδία έφαγε 19 μηνύσεις. Πρόκειται για ένα κόμμα το οποίο μιλάει για το ζήτημα των πνευματικών δικαιωμάτων – άνθρωποι που θέλουν να ανταλάσσουν ελεύθερα αρχεία. Τι σημαίνει πνευματικά δικαιώματα όμως; Ολη η ανθρώπινη σκέψη ειναι κλοπή – αν δείς έτσι τα πράγματα. Τι πνευματικά δικαιώματα να ζητήσουμε για τον Σωκράτη και τον πλάτωνα που επηρέασαν όλη την ανθρώπινη σκέψη; Τραγουδάει η Σακίρα ας πούμε ένα τραγούδι, ας κερδίσει για αυτό. Γιατί να πρέπει να δίνουμε δικαιώματα για όλα αυτά τα χρόνια σε άσχετους διανομείς; Το ίδιο με τις εφευρέσεις. Πόσες έρχονται πραγματικά στο εμπόριο;

Προσπαθώ να σας παρασύρω όμως στα δικά μας. Πως αντιμετωπίζουμε στην Ελλάδα όλη αυτή τη συζήτηση;

Στην Ελλάδα υπάρχει μια άρνηση που έχει να κάνει περισσοτερο με την ανάληψη ευθύνης του καθενός για τον εαυτό μας. Να σας δώσω ένα παράδειγμα: Κάναμε μια έρευνα για την χρήση των blogs και του email απο τους πολιτικούς μας. Κανείς δεν θέλει να βάλει blogs και email. Σκέφτονται οτι θα πρέπει να γράφουν την άποψη τους εκεί και μπορεί αυτό να τους εκθέτει απέναντι στα κόμματα τους. Η οτι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν αναγνώστες που βρίζουν. Δεν είναι τεχνοφοβία αυτό. Είναι άρνηση ανάληψης αστικής-κοινωνικής ευθύνης και το έχουμε όλοι. Η τεχνολογία μας κάνει πιο υπεύθυνους απέναντι στους εαυτούς μας και την πολιτεία μας.

Ενα ακόμα μεγάλο πρόβλημα είναι το κόστος της τεχνολογίας στην Ελλάδα

Οπως και η ποιότητα που παρέχεται. Είμαστε πίσω. Υπάρχει ένας φαύλος κύκλος ανάμεσα σε εταιρίες, κράτος και νοοτροπίες που μας οδηγεί στην καθυστέρηση. Αυτό που κυρίως μας λείπει όμως είναι η κουλτούρα. Δεν είναι απλώς θέμα παιδείας, όπως λένε πολλοί. Το απέδειξαν αυτό οι εξεγέρσεις της δεκαετιας του ’60. Είναι συνολικές οι μεταβολές που γίνονται σε μια κοινωνία, δεν φτάνει μια εξέγερση μόνο στο εκπαιδευτικό σύστημα. Μην νομίζετε οτι μόνο στην Ελλάδα έχουμε προβλήματα στην παιδεία. Και στην Αγγλία το ίδιο γίνεται.
Πρέπει να φτάσουμε σε μια παιδεία ανοικτή στην κοινωνία και συμμετοχική. Αυτη είναι η ανάγκη.

Μια τελευταία ερώτηση. Αν μιλάμε για οργανωτική και γνωσιακή τεχνολογία και εαν ήδη κινητά τηλέφωνα για παράδειγμα έχουν καταστεί προεκτάσεις του χεριού μας, πως να ξεπεράσουμε την αμηχανία που προκαλεί το γεγονός οτι όσο φτιάχνουμε την τεχνολογία, άλλο τόσο μας φτιάχνει και αυτή;

Οταν πάτε στην εντατική ενος νοσοκομείου, μπορείτε να πείτε οτι δεν βάζω τα σωληνάκια γιατί δεν ανήκουν στο σώμα μου; Αν το κάνετε θα πεθάνετε. Περαιτέρω σας διαβεβαιώ οτι τα σωληνάκια και οι βαλβίδες εκείνη τη στιγμή, ειναι το σώμα σας.
Κ. Κοσκινάς 1

Advertisements
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: