The Adults Are Back in Charge of Greece. And They Are Really Right-Wing

05tsimitakis-jumboThe original publication: here

The return of order is proving to be the return of the right.


Mr. Tsimitakis is a Greek journalist.


ATHENS — Last month, Kyriakos Mitsotakis, a Harvard-trained former banker, was elected prime minister of Greece. His victory — and that of his party, New Democracy — was widely greeted with a sigh of relief. The neo-Nazi Golden Dawn had been removed from Parliament, and the leftist Syriza from government. For some, the adults were back in charge.

But there is a problem with the consensus: It isn’t true.

New Democracy, far from being a moderate, liberal force, seems to be a right-wing party with pronounced authoritarian tendencies. And Mr. Mitsotakis, who promised to unite the country, is following divisive and polarizing policies. The return of order is proving to be the return of the hard right.

You don’t have to search far for evidence. Mr. Mitsotakis’s first month in charge provided plenty of examples of the new prime minister’s antidemocratic instincts. Three crucial regulatory agencies — protecting the country’s finances, work force and environment — have been effectively dissolved as part of a bill, recently passed by Parliament, to restructure government. A new institution, grandly called the Presidency of Government, has been created exclusively to support Mr. Mitsotakis. And the state broadcaster has been taken into his control, along with the intelligence services. This is not just a different approach to administrative efficiency. It looks like a purposeful concentration of power in the prime minister’s office.

For Mr. Mitsotakis, hypocrisy is meat and drink. During the campaign, he railed against the historic agreement that settled the dispute between Greece and Northern Macedonia, only to accept it fully once in power. The son of a former prime minister from one of the country’s most powerful political dynasties, he condemns nepotism — but appointed one nephew as chief of staff, while another is the mayor of Athens. And both he and his wife, a businesswoman whose name appears in the Paradise Papers, a huge inventory of tax evaders, have been implicated in scandals.

As for his government, there can be no mistake about its principles and priorities. During the first week in office it revoked the right of asylum seekers, refugees and immigrants to access public health services, canceled planned reforms separating state and church, and added “Family Policy” to the title of a government agency for gender equality. When asked why there are only five women in a 51-member cabinet, Mr. Mitsotakis didn’t hesitate to reply — to the reporter’s astonishment — that he had difficulty finding any more women to appoint.

One of those five women, Domna Michailidou, the vice minister of labor, personifies the cabinet’s ideological agenda. In 2017, she openly praised cuts in wages as “necessary” for the sake of competitiveness. More recently, she implicitly characterized the collective memory of the struggle against the dictatorship of 1967 through 1973 as a “mental illness of the Left.” And she is currently proposing, in a crassly conservative attempt to address the problem of an aging population, to subsidize every birth by Greek mothers with a 2000-euro stipend.

It’s not just the leadership of the Labor Ministry that looks Orwellian. Konstantinos Loulis, accused of being an admirer of the former dictator Georgios Papadopoulos, was chosen to run the Tourism Ministry. Makis Voridis, who in his own words “coexisted politically” with Holocaust deniers, was appointed minister of agriculture, to the shock of the Jewish community and Israel. And the former chief of police, denounced by Mr. Mitsotakis for his fumbling response to last July’s tragic wildfires in which 102 people died, was appointed general secretary of the Ministry of Citizen Protection, a powerful, newly expanded role.

Greece finished its third and last bailout program last August, but remains shellshocked after nearly a decade of austerity. Official unemployment is at 18 percent; youth unemployment scores a staggering 40 percent. As the grounds of solidarity are eroded, the government’s plan to abolish a law that bans the police from universities is a sign of the ugly times to come — as is an attempt by the coast guard to block a boat carrying refugees. Mr. Mitsotakis’s refugee policy, it seems, is to build a wall in the sea.

None of New Democracy’s vaunted policies — to cut corporation taxes and privatize industry in an effort to stimulate economic growth and create “new jobs” — are likely to address the country’sproblems. They may well do the opposite.

In a slip of the tongue a few days before the elections, Mr. Mitsotakis said in an interview that the country should “return to the past.”

It seems that he was sincere.

Matthaios Tsimitakis is a Greek journalist and a communications specialist who worked in the press office for the previous prime minister of Greece, Alexis Tsipras.

The Times is committed to publishing a diversity of letters to the editor. We’d like to hear what you think about this or any of our articles. Here are some tips. And here’s our

Follow The New York Times Opinion section on FacebookTwitter (@NYTopinion) andInstagram.


Για το άρθρο μου στους New York Times

IMG_1001Είναι παράδοξο να έχεις πρωτοσέλιδο άρθρο στους New York Times και να ξεκινάς από τις διευκρινίσεις, όμως οι επιθέσεις οι οποίες συνεχίζονται δεν αφήνουν το περιθώριο.
Ας βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά λοιπόν:

1. Η εφημερίδα γνώριζε το βιογραφικό μου. Είναι αφελές να πιστεύει κανείς το αντίθετο. Επέλεξε να εκθέσει την παρούσα ιδιότητα μου, υποθέτω γιατί θεώρησε ότι δεν χρειάζονται περισσότερα για το διεθνές ακροατήριο. Αυτό, δεδομένου ότι δεν υπήρξα πολιτικό στέλεχος, αλλά ούτε και είχα την ευθύνη για τη στρατηγική επικοινωνίας του πρώην πρωθυπουργού, αλλά ασχολήθηκα με τα social media. Κατηγορίες που με περισσή ευκολία διατυπώνονται από «έγκριτους» και «άριστους» δημοσιολογούντες, θα πρέπει να στηριχθούν με στοιχεία. Πρόκειται για συκοφαντίες για τις οποίες θα ζητηθούν εξηγήσεις. Για όποιον δυσκολεύεται να βρει το βιογραφικό μου, είναι εδώ:

2. Όπως με ενημερώνει η Νένη Πανουργιά στα σχόλια αυτού του ποστ, «τα ΜΜΕ στην Αμερική, από τον νόμο, είναι υποχρεωμένα να δηλώνουν τις διορθώσεις αντιπαραθέτοντας το αρχικό λάθος». Τη διόρθωση την ζήτησα εγώ, αφότου δημοσιεύτηκαν τα πρώτα σχόλια διαμαρτυρίας στο twitter, προκειμένου να συζητηθεί ελεύθερα το περιεχόμενο του άρθρου και να σταματήσει ο θόρυβος για το δευτερεύον θέμα της υπογραφής μου. Δεν θα άλλαζε επί της ουσίας τίποτα σε σχέση με το άρθρο μου αν η υπογραφή ήταν αυτή ή άλλη, όπως φάνηκε από την επιλογή της εφημερίδας να το αναδημοσιεύσει στην έντυπη έκδοση και στην πιο προβεβλημένη θέση της πρώτης σελίδας, αφότου είχε ξεσπάσει ο θόρυβος και είχε ζητηθεί η διόρθωση. Δεν έχω αμφιβολία ότι μπορεί να το ζήτησαν και άλλοι, όμως από την πλευρά μου αυτός ήταν ο λόγος και ικανοποιήθηκε. Ορθά ο αρχισυντάκτης του τμήματος αρθρογραφίας άφησε άθικτη την αρχική μορφή, αλλά προσέθεσε σημείωση στο τέλος του κειμένου, ώστε να έχει γνώση ο αναγνώστης, όχι μόνο της παράλειψης αλλά και της αναγνώρισης της – το άρθρο απέκτησε ορατή δημόσια ιστορία. Για κάποιον λόγο τον οποίο δεν έχω ακόμα καταλάβει εκείνοι που επικαλούνται κάποιο είδος δεοντολογίας σήμερα προτιμούν την πρακτική των συντηρητικών MME στην χώρα μας, να σβήνουν άρθρα από το διαδίκτυο, ενώ αντίθετα θα έπρεπε να γίνεται πολύ πιο ακριβής αρχειοθέτηση. Πιστεύω ότι θα τους άγχωνε λιγότερο αν απλώς είχε αλλάξει ο τίτλος μου στην αρχή του άρθρου, επειδή δεν θα έβλεπαν τι συνέβη. Αν πίστευαν δε, ότι θα πρέπει οι σχολιαστές να εμφανίζονται με τις πλήρεις ιδιότητες τους, τότε θα έπρεπε κάθε βράδυ να εμφανίζονται μακροσκελείς τίτλοι στα σούπερ των δελτίων ειδήσεων, δίπλα σε ονόματα που θα ξεκινούσαν όλα με «Πρώην…». Ονόματα δεν χρειάζεται να αναφέρω νομίζω.

3. Πρόκειται για άρθρο γνώμης, όχι για άρθρο της εφημερίδας, ούτε για ρεπορτάζ. Ως άρθρο γνώμης μπορεί να υποστηρίζει μια άποψη που ορισμένοι θεωρούν απαράδεκτη, ενώ άλλοι όχι. Στην ίδια εφημερίδα δε, έχει εμφανιστεί πολλές φορές ήδη η αντίθετη άποψη σε άρθρα και ρεπορτάζ. Αυτό άλλωστε με ώθησε αρχικά να γράψω. Κάθε εφημερίδα είναι μια πλατφόρμα που επιτρέπει ένα εύρος απόψεων, ανάλογα με την αρχική συντακτική της δήλωση και το ρόλο της στο πολιτικό σύστημα και το πεδίο της δημοσιότητας. Η δική μου φαίνεται πως ενοχλεί ιδιαίτερα ορισμένους, παρότι δεν είναι καν μειοψηφική. Αυτό είναι ένα σοβαρό θέμα που αφορά την ποιότητα του δημόσιου διαλόγου και τη λειτουργία της δημοκρατίας μας και θα έπρεπε να απασχολήσει σοβαρά κάποια στιγμή πολιτικούς, δημοσιογράφους και όσους θέλουν να είναι ενημερωμένοι πολίτες, που παίρνουν ενημερωμένες αποφάσεις για να χρησιμοποιήσω έναν αγγλισμό.

Πάμε τώρα σε αυτό που νομίζω πως είναι η ουσία της συζήτησης που με αφορά:

Στην ιδιαιτέρως πολωμένη δημόσια ζωή μας, τον τόνο δίνει η καταστροφική πολιτική επικοινωνία που αναδύθηκε τα τελευταία χρόνια με την επικράτηση κίτρινων Μέσων, τα τρολ, της ακροδεξιάς ως πολιτικής και πολιτιστικής δύναμης, του ελέγχου της τέταρτης εξουσίας από την πρώτη και τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Ακόμα, τον τόνο δίνει ο σχετικισμός που έχουν επιβάλει τα ιδιωτικά Μέσα ενημέρωσης ως προς το τι είναι αληθές και τι όχι και το πολωμένο πεδίο των social media στο οποίο επικρατούν τα χειρότερα στερεότυπα και συντηρητικά αντανακλαστικά κατασκευάζοντας και την αντίστοιχη γλώσσα.

Σε κοινωνίες που δεν έχει κλονιστεί τόσο πολύ η εμπιστοσύνη προς το πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ και δεν έχει πολωθεί τόσο η συζήτηση, η υπογραφή του άρθρου μου είναι ένα δευτερεύον ζήτημα. Όμως στα καθ’ημάς, όπου η εικόνα για όσους εργάστηκαν για την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα σε διαφορετικά επίπεδα, δημιουργήθηκε από φαντασιόπληκτα, ψευδή και υποβολιμιαία δημοσιεύματα στην καλύτερη περίπτωση και στην χειρότερη από συκοφαντίες και οργανωμένες δολοφονίες χαρακτήρων, με μοναδικό σκοπό να πλήξουν πολιτικά τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτό είναι το έδαφος πάνω στο οποίο γίνεται τώρα η συζήτηση. Ορισμένοι από τους επικριτές μου έχουν σοβαρή ευθύνη για αυτό.

Με άλλα λόγια στο ελληνικό πεδίο δημοσιότητας έχουν συρικνωθεί οι εγγυήσεις για πλουραλισμό, αντικειμενικότητα και κατασκευή της αλήθειας με συναινέσεις, ώστε είναι σημαντικότερο πλέον, ποιος είσαι και με ποιον, από το τι λες. Τόσο πολύ ώστε να αλλάζει ακόμα και το ίδιο το αφήγημα των ΜΜΕ το οποίο βρίθει χαρακτηρισμών, ανάλογα με τις επιδιώξεις, ενώ βρίσκεται πάντοτε ελλιποβαρές σε στοιχεία και επιχειρήματα. Είναι στραβός ο γιαλός η στραβά αρμενίζουμε;

Ενα κείμενο στο δημόσιο χώρο είναι πάντοτε δυο πράγματα: Το περιεχόμενο και η υπογραφή του. Στην περίπτωση για παράδειγμα του George Stefanopoulos ή αντίστοιχα στα καθ’ημάς του Θοδωρή Ρουσσόπουλου (για να αναφέρω δυο παραδείγματα σοβαρών μετριοπαθών συντηρητικών πολιτικών που παρέμειναν δημοσιογράφοι εντός του πεδίου της πολιτικής) η υπογραφή είναι εξίσου σημαντική αν όχι σημαντικότερη για ένα Μέσο από το περιεχόμενο. Υπεραξία παράγεται από το ίδιο το γεγονός ότι το λένε οι συγκεκριμένοι άνθρωποι στο συγκεκριμένο Μέσο, όχι πάντοτε από το τι λένε.

Στη δική μου περίπτωση όμως που διεκδίκησα την παρουσία στο δημόσιο χώρο ως επαγγελματίας της δημοσιογραφίας και της επικοινωνίας με πολιτική άποψη, χωρίς να έχω λάβει αξιώματα ποτέ, είναι σημαντικότερα τα στοιχεία τα οποία και παραθέτω στο παρόν άρθρο. Υπάρχει πάντοτε ένα ερώτημα σε σχέση με το που βρίσκεται η γραμμή ανάμεσα στα διαφορετικά επίπεδα ευθύνης, όμως νομίζω πως στην περίπτωση μου είναι πιο καθαρά τα πράγματα από ότι σε πολλές άλλες, όπως για παράδειγμα σε εκείνη των 27 δημοσιογράφων που πολιτεύτηκαν με την Νέα Δημοκρατία στις τελευταίες εκλογές

Για όσους διαμαρτύρονται όμως αναρωτιέμαι αν υπάρχει ένας ακόμα λόγος:

Αναζητώντας έγκυρες πηγές στα αγγλικά έπεσα πάνω στο παράδοξο να υπάρχει περίπου αποκλειστικά η συντηρητική αφήγηση για μια σειρά από θέματα και να απουσιάζει η αριστερή. Δοκιμάστε να αναζητήσετε στοιχεία για τον Μάκη Βορίδη και τον Παύλο Πολάκη στα αγγλικά. Το αφήγημα προς το εξωτερικό για το ποια είναι η Ελλάδα σήμερα συγγράφεται καθημερινά από εκείνους που διαμαρτύρονται γιατί έγραψα την άλλη άποψη (άποψη υπαρκτή και μαζική στην χώρα μας). Υποθέτω λοιπόν πως μάλλον ανησυχούν για την αξιοπιστία τους, για το προϊόν που παράγουν και την υπηρεσία που προσφέρουν.

Είναι χαρακτηριστικό αυτό που κάνει η Καθημερινή στη δημοσίευση της σημείωσης για την διόρθωση της επαγγελματικής μου ιδιότητας: Μεταφράζει το «a previous version of the article failed to identify fully the author’s work history» σε «δεν είχε εξακριβώσει πλήρως το εργασιακό παρελθόν του συντάκτη», αφαιρεί δηλαδή το υποκείμενο. Η εφημερίδα δεν λέει ότι δεν γνώριζε, αλλά ότι δεν το έπραξε στην αρχική έκδοση του άρθρου. Αφαιρώντας αυτή τη μικρή λεπτομέρεια από τη μετάφραση, υποθέτω ότι αποκαθίσταται η συμβολική τάξη στη φαντασία των συντακτών της Καθημερινής, οι οποίοι μπορούν να συνεχίσουν ανενόχλητοι να παρουσιάζουν ως αλήθεια την δική τους προκατάληψη στηριζόμενοι στον μεγαλύτερο θεσμό, όπως οι Νew Υork Τimes, παίζοντας τους καθ’ημάς adults που αναφέρω στο άρθρο.…/dieykriniseis-new-york-times-s…

Ίσως έχει μια σημασία να επισημάνω ότι οι κατήγοροι μου δεν έκαναν τον κόπο να με ρωτήσουν παρότι με γνωρίζουν πολύ καλά, αλλά προτίμησαν να εκφράσουν το θυμό τους προς την εφημερίδα με τρόπο που ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια σε ορισμένες περιπτώσεις.

Έγινα δημοσιογράφος σε μια εποχή που η αντικειμενικότητα υποχωρούσε, το επάγγελμα πλήττονταν από την πελατειακότητα και την απαξίωση που έφερε με την λογοκρισία και την αυτολογοκρισία, η διαπλοκή καθόριζε τη μοίρα της χώρας. Ούτε βουλευτής εκλέχτηκα ποτέ, ούτε υπουργός έγινα, ούτε τη διεύθυνση κανενός γραφείου ανέλαβα, ούτε καν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ δεν εξελέγην ποτέ. Δεν φοβήθηκα και ποτέ όμως να πω ανοιχτά τις απόψεις μου, να ασκήσω πολεμική κατά των αντιπάλων μου και να κάνω όλα όσα θεωρητικά μου εγγυάται η «φιλελεύθερη» δημοκρατία μας. Διεκδίκησα το δικαίωμα να εκφράζομαι πολιτικά και ταυτόχρονα να γίνομαι σεβαστός για τις επαγγελματικές μου επιλογές.

Είμαι περήφανος που εργάστηκα στο Γραφείο Τύπου του πρώην Πρωθυπουργού, όπως είμαι περήφανος για όλες τις προηγούμενες εργασίες μου (οι περισσότερες σε δεξιά Μέσα). Το αν έχω δίκιο ή άδικο στην εικόνα που σκιαγραφώ στο άρθρο είναι το σημαντικό και δεν είναι κάτι που εξαντλείται σε αυτό αλλά θα φανεί στην πορεία της διακυβέρνησης. Ήδη σήμερα η Human Rights Watch εξέδωσε την πρώτη ανακοίνωση για φόβους ενίσχυσης του αυταρχισμού στη χώρα μας. Αλλά αυτά στο επόμενο post

Η επικίνδυνη Δεξιά


Δημοσιεύτηκε στην Αυγή της Κυριακής (23/12/2018)

«Την εθνική παρακαταθήκη προσβάλλουν όσοι ξανασπέρνουν τη διχόνοια κραυγάζοντας ‘ή αυτοί ή εμείς’», δήλωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, προσερχόμενος στις εκδηλώσεις μνήμης για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου, την προπερασμένη Κυριακή.

Αναφερόταν στην καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ για τις εκλογές του 2012, όταν είχε πλέον διαφανεί η δυναμική ανόδου του στην εξουσία. Εχθρός της χώρας και του λαού στον Γοργοπόταμο ήταν ο φασισμός και ο ναζισμός, όμως κατά τον Κ. Μητσοτάκη, η αναγωγή που αναλογεί στην εποχή μας βρίσκει το περιεχόμενο της στον διχασμό και τον κυνισμό.

Τι χαρακτηριστικά έχει άραγε η ενότητα που επιζητεί ο αρχηγός των συντηρητικών; Συνέχεια

Ο αγώνας για την ηγεμονία τώρα ξεκινάει


Δημοσιεύτηκε στην Αυγή

Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ έχει καταφέρει στα τρία χρόνια διακυβέρνησης να ανακόψει τη νεοφιλελεύθερη επίθεση, να ενισχύσει το κοινωνικό κράτος και να αποκαταστήσει την κοινωνική συνοχή, να εμπεδώσει την πολιτική σταθερότητα, να διευρύνει τα ατομικά δικαιώματα και πολεμώντας τη διαφθορά να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη μιας μεγάλης μερίδας των πολιτών στο πολιτικό σύστημα. Συνέχεια

Ηνωμένες Πολιτείες: Η αντίσταση της δημοκρατικής κοινωνίας έχει ξεκινήσει


Δημοσιεύτηκε στην Αυγή της Κυριακής (18/11/2018)

Είναι αρχές Οκτωβρίου και στο Μανχάταν συγκεντρώνονται περίπου πέντε χιλιάδες διαδηλωτές προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για την τοποθέτηση Κάβανο στο Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών. Βασικός διοργανωτής είναι οι Δημοκράτες Σοσιαλιστές (Democratic Socialists of America), μια αποκεντρωμένη δικτυακή οργάνωση, η οποία δραστηριοποιείται εντός και στην περιφέρεια του Δημοκρατικού Κόμματος και μαζί με την καμπάνια Our Revolution του Μπέρνι Σάντερς παίζει καταλυτικό ρόλο στην αριστερή στροφή του κόμματος. Συνέχεια

Στον αστερισμό του Σόρος


Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Αυγή με τίτλο: Η πολιτικοποίηση είναι η μοναδική απάντηση στις θεωρίες συνωμοσίας

«Ανθέλληνες σιχαμένοι, δεν ξεχνάμε τους εμετούς που γράφετε». Το υβριστικό και εμμέσως απειλητικό ύφος του μηνύματος που έφτασε στον λογαριασμό μου στο Facebook μου κίνησε την περιέργεια. Στον τοίχο του απρόσκλητου αποστολέα υπήρχαν δημοσιεύματα για «μετανάστες εγκληματίες» και «αγάμητες φεμινίστριες», κείμενα υπέρ της απελευθέρωσης της οπλοφορίας που μπλέκονταν με φωτογραφίες από «μαιάνδρους στο NBA» και καταγγελίες για τον Τζόρτζ Σόρος που διαφεντεύει τη γειτονική χώρα (και τις τύχες μας) – ο φανταστικός κόσμος του νεοναζί της διπλανής πόρτας. Συνέχεια

Δημόσια Μέσα (και η ΕΡΤ) στον αντίποδα των ψηφιακών μονοπωλίων

Screen Shot 2018-10-15 at 23.36.32

Δημοσιεύτηκε στην Αυγή της Κυριακής με τίτλο:

Η ΕΡΤ στον αντίποδα των ψηφιακών μονοπωλίων (ο τίτλος της εφημερίδας)

Την εποχή της τεχνοουτοπίας, όταν αναδύθηκε το web 2.0 και καλλιεργήθηκε η προσδοκία ότι το άνοιγμα των παραδοσιακών μορφών επικοινωνίας θα επέφερε εμπλουτισμό και εκδημοκρατισμό του δημόσιου λόγου, την έχει πλέον διαδεχθεί η πεποίθηση ότι η ψηφιακή τεχνολογία έχει ωθήσει την εξάπλωση της επιτήρησης, η δημιουργία αγορών (προσωπικών και μη) δεδομένων και η ανάδυση μονοπωλιακών πλατφορμών. Συνέχεια