Η Ελληνική Οδύσσεια του Διαστήματος

720_523266_1152ddba34-ab0eb294ccd9577fΉταν μέσα της δεκαετίας του ’90 όταν αποδόθηκε στην Ελλάδα από τη Διεθνή Ένωση Τηλεπικοινωνιών η γεωστατική θέση των 5 μοιρών ανατολικά, όπως εδικαιούτο από το καταστατικό του διεθνούς οργανισμού. Μαζί με τη θέση των 39 μοιρών ανατολικά, που κατείχε η χώρα μαζί με την Κύπρο, αποτελούσαν την πύλη εισόδου στο διεθνές τηλεπικοινωνιακό παιχνίδι και μάλιστα στην αυγή της εποχής της ευρυζωνικότητας και των δικτύων δεδομένων υψηλών ταχυτήτων. Συνέχεια

Advertisements

Είμαστε όλοι τρολ

Του Richard Seymour

1

Είμαστε όλοι trolls. Όπως μας θυμίζει ο David Cameron, αυτό είναι κάτι που κάνουμε όλοι μαζί. Το Διαδίκτυο, και ιδιαίτερα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μπορεί να εντείνουν πολιτιστικές τάσεις, οι οποίες, ωστόσο, βρίσκονται σε κυοφορία ήδη από τα πριν. Μπορεί τα μέσα αυτά να ενεργοποιούν τη συμπύκνωσή τους σε μια νέα και περίεργη υποκουλτούρα, να μεγεθύνουν τις συνέπειες – αλλά ήμασταν όλοι τρολ πριν ακόμα αρχίσουμε να συζητάμε για το τρολάρισμα. Συνέχεια

H πλάνη της μετα-αλήθειας

1_Y0NeQqkMifDS8mQQJZu7aAΤων Rune Møller Stahl και Bue Rübner Hansen*

από το περιοδικό Jacobin (14/12/2016)

Η πίστη των φιλελευθέρων στην ικανότητά τους να κυβερνούν αποτελεσματικά δεν στηριζόταν ποτέ στα πραγματικά δεδομένα.

Το Brexit και η νίκη του Ντόναλντ Τραμπ χτύπησαν τα φιλελεύθερα μέσα ενημέρωσης σαν κεραυνός ανοησίας. Πώς μπόρεσαν οι ψηφοφόροι να αψηφήσουν τις προειδοποιήσεις τόσων αναλυτών, τόσων λαμπρών ειδικών και τόσο εκλεπτυσμένων μηχανισμών ελέγχου των γεγονότων;

Σχεδόν ομόθυμα ερμήνευσαν το γεγονός λέγοντας: Ζούμε στην εποχή της πολιτικής “μετά τα γεγονότα”. Ωθούμενοι από μεγάλους οργανισμούς Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης όπως το Forbes και οι New York Times, μεγάλα λεξικά, όπως αυτό της Οξφόρδης ενέταξαν στην ύλη τους τη «μετα-αλήθεια» ως νέα λέξη της χρονιάς. Άρθρο γνώμης στην Huffington Postκυκλοφόρησε πρόφατα με τίτλο “Έθνος Μετα-Αλήθειας”, υπερασπιζόμενο με δυο λόγια την παρακάτω ιδέα: «Το μεγαλύτερο πρόβλημα σχετικά με το μέλλον μας δεν είναι πολιτικό, δεν είναι οικονομικό, δεν είναι καν ορθολογικό. Είναι η μάχη μεταξύ γεγονότος και μυθοπλασίας». Συνέχεια

#askTsipras : Μια ιστορική συνέντευξη

Είναι βέβαιο πως κάποιοι – λίγοι ίσως- θα ανατρέχουν και σε αυτή την συνέντευξη για χρόνια, οπότε ορίστε το playlist για λόγους αρχειοθέτησης.

φωτό από την διαδικτυακή συνέντευξη του πρωθυπουργού 14/1/2015

Το παράδειγμα του Lavalanche της Αϊτής και ο ΣΥΡΙΖΑ

Μερικές σκέψεις, αλλά παρακαλώ προκαταβολικά τα τρολ, μην μου την πέσετε, ακόμα. Απλώς μοιράζομαι προβληματισμούς. Δεν έχω καταληγμένες απόψεις. Σκέφτομαι την ιστορία του κινήματος του Λαβαλάς, η οποία ίσως είναι διδακτική για εμάς σήμερα:

«Το Φανμί Λαβαλάς είναιAristide-2cae6 το κόμμα του Ζ.Μ. Αριστίντ, του πρώτου δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου της Αϊτής (1990), η ανάδειξη του οποίου στηρίχτηκε σε ένα πλατύ κοινωνικό-λαϊκό κίνημα εναντίον της δικτατορίας. Ο Αριστίντ ανατράπηκε από τους στρατιωτικούς, εφτά μήνες αργότερα, με ένα βίαιο πραξικόπημα που έφερε τα δαχτυλικά αποτυπώματα των Αμερικανών (επί Μπους πατρός). Ο Κλίντον αναγκάστηκε να αποκαταστήσει στην εξουσία τον Αριστίντ, αλλά αυτό δεν τον έκανε «φρόνιμο παιδί» τους. Αμέσως φρόντισε να διαλύσει τον κτηνώδη στρατό, που δεν ήταν ακριβώς εθνικός στρατός αλλά πολιτικό όργανο των πλουσίων και αρνήθηκε να εφαρμόσει κατά γράμμα τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές εναντίον των φτωχών.
Έτσι, επί Μπους νεότερου, το Μάρτιο του 2004, ένα δεύτερο πραξικόπημα ανέτρεψε τον Αριστίντ που εξορίστηκε στην Αφρική. Το πραξικόπημα είχε αρχίσει να μεθοδεύεται επί Κλίντον ύστερα από τη δεύτερη συντριπτική εκλογική νίκη του Φανμί Λαβαλάς το 2000. (Κατάθεση Πολ Φάρμερ, αναπληρωτή εκπροσώπου ΗΠΑ στον ΟΗΕ, στο Κογκρέσο)».

Ο Ζίζεκ γράφει στο βιβλίο του In praise of lost causes οτι ο Αριστίντ υπέγραψε συμφωνία με το ΔΝΤ, ενώ το κίνημα συνέχισε να δίνει μάχες στους δρόμους ενάντια στους οπαδούς της δικτατορίας, το στρατό και διεκδικώντας τη διεύρυνση των δικαιωμάτων. Δεν υπάρχουν βεβαίως αναλογίες, όμως το μοντέλο του κόμματος που είναι στην εξουσία, ενώ το κίνημα συνεχίζει να διεκδικεί ίσως είναι χρήσιμο.

Το κράτος έχει παίξει κρίσιμο ρόλο στην εναρμόνιση των συμφερόντων του ντόπιου κεφαλαίου με το ευρωπαικό τα προηγούμενα χρόνια, όμως έχει λειτουργήσει και ως ανάχωμα στην ταχύτερη αυτονόμηση του παγκόσμιου κεφαλαίου. Το αδιέξοδο που ζούμε σήμερα, είτε το δεί κανείς με ιμπεριαλιστικούς όρους, ή με όρους πολιτικής οικονομίας, δεν ξεπερνιέται με την κατάληψη της εξυσίας στο εθνικό πεδίο. Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε ένα σημαντικό βήμα, όταν έβαλε την Ευρωπαική αριστερά στο νέο πολιτικό πεδίο της ευρωπαικής ένωσης (ευρωεκλογές) και έχει να προσφέρει πολύ περισσότερα στην ευρωπαική αριστερά, της οποίας υπόθεση είναι εν τέλει και το ελληνικό ζήτημα.

Ας μην γελιόμαστε. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε πολλές ελπίδες, πέρα από τα όποια λάθη τακτικής και παρά την «ασθένεια Βαρουφάκη» και ο λόγος είναι ο συσχετισμός δυνάμεων και η εξέλιξη της καπιταλιστικής οικονομίας. Αν γυρίσει κανείς ανάποδα το πρίσμα, τότε αυτό που συμβαίνει δεν είναι η αποπομπή της Ελλάδας από την ευρωζώνη, αλλά ένας ανταγωνισμός για την μορφή της ενοποίησης της και η κατασκευή του πλαισίου της πολιτικής αντιπαράθεσης μέσα σε αυτήν. Η διάσωση της αριστεράς επομένως προκειμένου να δωθεί η μάχη στο πραγματικό πεδίο λίγο αργότερα (το ευρωπαϊκό, το πεδίο της Δύσης και αντιστοιχα το Κινεζικό, της Μέσης Ανατολής κοκ) ίσως είναι υπέρτερος, απο την συνέπεια προς το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, ή ακόμη και αυτόν το εξευτελισμό του.

Βεβαίως ο Αλέξης Τσίπρας έχει υπογράψει, όμως η συγκυρία στην Ευρώπη σε λίγο θα είναι πολύ διαφορετική και η συγκυρία διαμορφώνει και τις πραγματικές δεσμεύσεις. Ισως το παράδειγμα του Λαβαλάς να είναι χρήσιμο για μια στρατηγική που μπορεί να ακολουθηθεί. Πτώση του ΣΥΡΙΖΑ απο την εξουσία εσωτερικεύει επικίνδυνα το πρόβλημα και βαθαίνει το διχασμό. Δεν βλέπω σε τι μπορεί να ωφεληθούν οι λαϊκές τάξεις από αυτό

Al Jazeera, The Stream: Discussion on Golden Dawn

Συζήτηση για τα Νέα Μέσα και τη Νέα Δημοσιογραφία στην κατειλημένη ΕΡΤ

Advertisements