Η κατηγορία είναι συνήθης και έτσι απευθύνεται κατά συνθήκη. Τα ΜΜΕ αρέσκονται στην μετάδοση κοινωνικών “παρεκτροπών”, όπως είναι τα σκάνδαλα, την αφήγηση προσωπικών δραμάτων, σκηνοθετούν την καθημερινότητα σε τόνο λυρικό και φιλοξενούν συστηματικά ψηλά στην ατζέντα τους οτιδήποτε περιέχει τα βασικά συστατικά αυτής της συνταγής, όπως είναι το σεξ, η βία, ή τα σκάνδαλα εφόσον τουλάχιστον υποστηρίζονται από εικόνες, αποκλειστικές μαρτυρίες και άλλα… αδιάψευστα “τεκμήρια”.
Είναι κοινός τόπος ακόμα πως τα ΜΜΕ δεν αποτελούν αντικειμενικούς παρατηρητές της πραγματικότητας, δεν ασκούν λειτουργία υπηρεσίας του δημοκρατικού πολιτεύματος, αλλά κατασκευάζουν πολιτική και κοινωνική συναίνεση, διαμορφώνουν την κοινή γνώμη στην δημόσια σφαίρα στην οποία και επικυριαρχούν. Τέτοια είναι η δύναμη τους ώστε να κρίνουμε την ίδια την πολιτική συζήτηση με όρους “τηλεοπτικότητας” ή “media-κότητας”, τους πολιτευτές με όρους καλής ή κακής εμφάνισης ενώ συζητάμε πολύ λιγότερο πια για το περιεχόμενο των απόψεων ή των αποφάσεων τους.
(To βίντεο αυτό το παρέθεσα ξανά πρόσφατα, αλλα δεν βρίσκω τίποτα πιο ταιριαστό. Διαβάστε παρακάτω) Read the rest of this entry »
Τα φώτα χαμηλώνουν και ο περίπου 50χρονος Τζίνο Γιέβντγιεβιτς αφήνει την κουκούλα του φούτερ του να πέσει και να εμφανιστούν τα μακριά του μούσια και τα αραιά ράστα μαλλιά του. Για τρεις περίπου ώρες το κοινό δονείται από ένα μουσικό τρανς, που εμπεριέχει ισότιμα σχεδόν τον συρτό και το τσιφτετέλι με το headbanging και τον ξέφρενο πανκ χορό. Δυο ώρες μετά η συναυλία τελειώνει, αλλά κανείς δεν θέλει να φύγει, με αποτέλεσμα να ακολουθεί ανκόρ μιας ώρας. Στο τέλος ο ντράμερ του συγκροτήματος Κρις Στρόμκιστ πετάει τις μπακέτες του και αναφωνεί πλήρης ενθουσιασμού: «Μα τι πάει στραβά με τους Γερμανούς;» Read the rest of this entry »
Το σημείωμα που συνόδευε το link λέει: “Το σχόλιο μου σήμερα στην Καθημερινή είναι για τις κουβέντες που ανοίξαμε το 1999, (σ.σ. όταν επέστρεψε στην Ελλάδα) και συνεχιζονταν μέχρι προχθές”. Πράγματι μας απασχολούσε το ζήτημα της Αθήνας που όλοι αγαπούν να μισούν. Μέχρι το Δεκέμβρη του 08 τολμώ να πώ. Η ακυβερνητη πολιτεία του Πέτρου που βυθίζεται στη γλυκιά αδράνεια κι η Αθήνα που δεν ταξινομείται, όπως επισημαίνει ο Δημήτρης Ρηγόπουλος βρήκαν κατά τη γνώμη μου την πιο γνήσια έκφραση τους στο Δεκέμβρη. Ενα τραυματικό συμβάν που μοιραια συνοδεύει αυτή την ακαταστασια, την αντίφαση, την διαπάλη. Απο το 99 όμως αισθανόμασταν οτι η πόλη έβραζε. Αλλος έπαιρνε φωτογραφίες, εκείνα τα χρόνια, άλλος βίντεο, άλλος έγραφε κειμενα και όλοι καταλαβαίναμε πως μια πόλη που δεν παράγει μύθο, είναι μια πόλη που δεν μπορεί να αγαπηθεί. Αυτές οι συζητήσεις δεν είχαν “πλαίσιο” ή “παραγωγικο” αποτέλεσμα. Μας συνοδεύουν με τον άλφα ή βήτα τρόπο σε ότι κάνει ο καθένας μας. Εδώ το σχόλιο του Πέτρου στα πλαίσια του ρεπορτάζ της Λίνας Γιάνναρου για το πως ξαναβλέπουν την πόλη μας οι εκτός των τειχών. Παραθέτω και το σχόλιο του Δημήτρη Ρηγόπουλου αμέσως μετά.Read the rest of this entry »
Πριν απο ένα περίπου μήνα βρέθηκα στη Λεμεσσό, καλεσμένος του τμήματος δημοσιογραφίας και διαδικτύου για το διεθνές συνέδριο Radio Content in the digital age που οργάνωσε και επιμελήθηκε η Αγγελική Γαζή, επίκουρη καθηγήτρια του τμήματος. Εκεί παρουσίασα τις περιπτώσεις του Radiobubble.gr και του ρ/σ Στο Κόκκινο 105,5, σαν αντίθετα παραδείγματα σε πορεία σύγκλισης στο διαδίκτυο. Στην μεν πρώτη περίπτωση μια κοινότητα προσπαθεί να επανεφεύρει το ραδιόφωνο στο νέο περιβάλλον, ενω στη δεύτερη, ένα παραδοσιακό ραδιόφωνο προσπαθεί να επαναπροσδιορισθεί στο νέο περιβάλλον. Δείτε την παρουσίαση παρακάτω:
Στο περιθώριο του συνεδρίου μου ζητήθηκε να δώσω ένα πρακτικού χαρακτήρα μάθημα στους φοιτητές του τμήματος δημοσιογραφίας. Το αποτέλεσμα παρακάτω.
Αύριο θα έχω τη χαρά και την τιμή να σχολιάσω τις εργασίες της ημερίδας με θέμα “Η δημόσια σφαίρα στην Ψηφιακή εποχή”. Ομιλητές μεταξύ άλλων θα είναι οι Frank Webster, Paul Negrine, Marcell Machil, Πέτρος Ιωσηφίδης, Κορίνα Πατέλη κ.α.
Δυο μικρά σχόλια: Σε οτι αφορά το ραδιόφωνο, το μέσο που δείχνει τη μεγαλύτερη ανθεκτικότητα στις σαρωτικές αλλαγές που φέρνει το διαδίκτυο στο τοπίο των ΜΜΕ, είναι σαφές πως εξαρτάται και θα εξαρτάται όλο και περισσότερο απο το περιεχόμενο του. Αυτό ειναι το μόνο μοντέλο σε ένα δυναμικά εξελισσόμενο περιβάλλον.
Σε οτι αφορά το ιντερνετ ως δημόσια σφαίρα, νομίζω οτι θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά αν τα ανοικτά πρότυπα είναι όντως ανοιχτά και ωθούν τη πολιτική συμμετοχή ή το αντίθετο (και στην Ελλάδα). Η διαρκής σκηνοθεσία της επικοινωνίας μας στα κοινωνικά μέσα ίσως κρύβει μια επιβολή χειρότερη απο αυτήν που η τηλεόραση διεκπαιρέωσε στις τηλεοπτικές μεταδημοκρατίες του τέλους του 20ου αιώνα.
Στον περίβολο του Βυζαντινού Μουσείου έχει στηθεί ένας σκοτεινός κύβος πάνω στον οποίο προβάλλονται γεωμετρικές φόρμες. Λίγο πιο κάτω, μια περφόρμερ παίζει με τις εκφράσεις που προβάλλει στο πρόσωπό της ένας προτζέκτορας. Οι θεατές παίρνουν με τη σειρά τον μαρκαδόρο και ζωγραφίζουν πάνω σε ένα λευκό χαρτί. Πιο δίπλα ένας τεχνητός κήπος ενεργοποιεί ένα σύστημα από αλυσίδες κάθε φορά που κάποιος ποτίζει μια γλάστρα θυμίζοντας «αναγεννησιακό μηχανικό κήπο». Και στην απέναντι γωνία μια μικρή κατασκευή τρισδιάστατου θεάτρου σκιών παραπέμπει σε μια ιστοσελίδα, στην οποία γίνονται αναφορές στα ταξίδια του Γάλλου συγγραφέα των αρχών του 20ού αι. Raymond Roussel. Read the rest of this entry »
Το βήμα του “παροπλισμένου” μου μπλόγκ στο φίλο και συνάδελφο Αποστόλη Φωτιάδη. Περί κομμουνιστικής παράδοσης ο λόγος, κινήματος και του κόσμου του ΚΚΕ:
“Στις 11 Οκτωβρίου και ενώ η δυσφορία για το αποτέλεσμα των εκλογών είναι αισθητή στους κύκλους του ΚΚΕ κυκλοφορεί η είδηση ότι υπάρχει έντονη εσωκομματική αντίδραση για τις εκτιμήσεις πάνω στο αποτέλεσμα των εκλογών και τη πολιτική γραμμή που ακολουθεί η ηγεσία του κόμματος. Ανάμεσα στην αγωνιά για την επιβεβαίωση η τη διάψευση της είδησης ανορθόδοξα προκύπτει η διαπίστωση ότι οι ηθικές παρακαταθήκες της κομουνιστικής κληρονομιάς και τα κοινωνικά ερείσματα της θα είναι πάντα επιθυμητά και αναγκαία στο κίνημα. Οι απόλεμοι γραφειοκράτες που πενήντα χρόνια μετά το μόνο που κατάφεραν ήταν να επανασυνδέσουν τον ελληνικό κομουνισμό με το Σταλινισμό, δεν έχουν ούτε τις προσλαμβάνουσες ώστε να αντιληφθούν την ιστορική διάσταση τους, ούτε το σθένος να τα απελευθερώσουν. Read the rest of this entry »
Τα φώτα χαμηλώνουν και ο περίπου 50χρονος Τζίνο Γιέβντγιεβιτς αφήνει την κουκούλα του φούτερ του να πέσει και να εμφανιστούν τα μακριά του μούσια και τα αραιά ράστα μαλλιά του. Για τρεις περίπου ώρες το κοινό δονείται από ένα μουσικό τρανς, που εμπεριέχει ισότιμα σχεδόν τον συρτό και το τσιφτετέλι με το headbanging και τον ξέφρενο πανκ χορό. Δυο ώρες μετά η συναυλία τελειώνει, αλλά κανείς δεν θέλει να φύγει, με αποτέλεσμα να ακολουθεί ανκόρ μιας ώρας. Στο τέλος ο ντράμερ του συγκροτήματος Κρις Στρόμκιστ πετάει τις μπακέτες του και αναφωνεί πλήρης ενθουσιασμού: «Μα τι πάει στραβά με τους Γερμανούς;» 
Το σημείωμα που συνόδευε το link λέει: “Το σχόλιο μου σήμερα στην Καθημερινή είναι για τις κουβέντες που ανοίξαμε το 1999, (σ.σ. όταν επέστρεψε στην Ελλάδα) και συνεχιζονταν μέχρι προχθές”. Πράγματι μας απασχολούσε το ζήτημα της Αθήνας που όλοι αγαπούν να μισούν. Μέχρι το Δεκέμβρη του 08 τολμώ να πώ. Η ακυβερνητη πολιτεία του Πέτρου που βυθίζεται στη γλυκιά αδράνεια κι η Αθήνα που δεν ταξινομείται, όπως επισημαίνει ο Δημήτρης Ρηγόπουλος βρήκαν κατά τη γνώμη μου την πιο γνήσια έκφραση τους στο Δεκέμβρη. Ενα τραυματικό συμβάν που μοιραια συνοδεύει αυτή την ακαταστασια, την αντίφαση, την διαπάλη. Απο το 99 όμως αισθανόμασταν οτι η πόλη έβραζε. Αλλος έπαιρνε φωτογραφίες, εκείνα τα χρόνια, άλλος βίντεο, άλλος έγραφε κειμενα και όλοι καταλαβαίναμε πως μια πόλη που δεν παράγει μύθο, είναι μια πόλη που δεν μπορεί να αγαπηθεί. Αυτές οι συζητήσεις δεν είχαν “πλαίσιο” ή “παραγωγικο” αποτέλεσμα. Μας συνοδεύουν με τον άλφα ή βήτα τρόπο σε ότι κάνει ο καθένας μας. Εδώ το σχόλιο του Πέτρου στα πλαίσια του 
Στον περίβολο του Βυζαντινού Μουσείου έχει στηθεί ένας σκοτεινός κύβος πάνω στον οποίο προβάλλονται γεωμετρικές φόρμες. Λίγο πιο κάτω, μια περφόρμερ παίζει με τις εκφράσεις που προβάλλει στο πρόσωπό της ένας προτζέκτορας. Οι θεατές παίρνουν με τη σειρά τον μαρκαδόρο και ζωγραφίζουν πάνω σε ένα λευκό χαρτί. Πιο δίπλα ένας τεχνητός κήπος ενεργοποιεί ένα σύστημα από αλυσίδες κάθε φορά που κάποιος ποτίζει μια γλάστρα θυμίζοντας «αναγεννησιακό μηχανικό κήπο». Και στην απέναντι γωνία μια μικρή κατασκευή τρισδιάστατου θεάτρου σκιών παραπέμπει σε μια ιστοσελίδα, στην οποία γίνονται αναφορές στα ταξίδια του Γάλλου συγγραφέα των αρχών του 20ού αι. 
Αυτά λέτε