Αντιγράφω τον Νίκο Ξυδάκη απο την Καθημερινή:
Του Nικου Γ. Ξυδακη
Χιλιάδες Νεοέλληνες κατέκλυσαν την περασμένη Τετάρτη το Μέγαρο Μουσικής, σπρώχτηκαν για ένα δελτίο εισόδου. Ποιο αστέρι της τέχνης προκάλεσε την πρωτοφανή κοσμοσυρροή; Ενας ψυχαναλυτής· με μια διάλεξη περί θανάτου. Ο 77χρονος Ιρβιν Γιάλομ, συγγραφέας διδακτικής μυθοπλασίας και ψυχαναλυτής, λατρεύεται με ασυνήθιστη ένταση στη χώρα μας. Στις ΗΠΑ είναι πολύ λίγο γνωστός. Εδώ, διαβάζεται και λατρεύεται περίπου ως γκουρού.
Υποψιάζομαι ότι οι περισσότεροι αναγνώστες του Γιάλομ δεν έχουν ακολουθήσει κάποιους είδους σοβαρή ψυχοθεραπεία αναλυτικού τύπου. Προτιμούν το διάβασμα από τη θεραπεία – το διάβασμα είναι ανώδυνο και φτηνό, δεν απαιτεί εμπλοκή. Μα ασφαλώς οι αναγνώστες και ακροατές του Γιάλομ αναζητούν απαντήσεις, λύσεις, ελπίδα, παρηγοριά· για τον φόβο του θανάτου, για τις ενοχές, για τα συναισθηματικά κενά, για τον πόνο της ύπαρξης, για την απουσία χαράς. Read the rest of this entry »
Γράφει σήμερα ο Νίκος Ξυδάκης: “Τα πιο πυκνά σπαράγματα αυτοαφήγησης γράφτηκαν στους τοίχους, σε γκράφιτι, στένσιλ και αφίσες, και στο οδόστρωμα, τα ‘βλεπες στα πατημένα τρυκ, στα σπασμένα μάρμαρα και στα αποκαΐδια· τα πιο ακριβή, τα σπάνια, τα πιο εφήμερα: κρατούσαν μια-δυο μέρες. Ηταν το είδος λόγου που βρέθηκε πλησιέστερα στην πράξη· ήταν λόγος-πράξη.
Τώρα ακολουθεί ο καθαρός λόγος. Τα εγκυρότερα λόγια περιοδικά, όπως η ιστορική «Νέα Εστία» των γραμμάτων, και τα «Σύγχρονα Θέματα» των επιστημών, κυκλοφορούν με πλούσια και τολμηρά αφιερώματα, με λαμπρά κείμενα αναστοχασμού και ερμηνειών. Η ετικέτα #griots μετακενώνεται από το Twitter και τα μπλογκ στο σώμα του επίσημου λόγου, από το πεδίο της εξέγερσης και της εντροπίας, στο πεδίο του λόγου που εξηγεί και, κυρίως, αναρωτιέται. Αναρωτιέται, αυτό κυρίως: ποια είναι η διαταραχή, η αταξία, ποια είναι η άτακτη σκέψη που τροφοδοτεί χειρονομίες, που τροφοδοτεί τη μαζική ανυπακοή”. Read the rest of this entry »
Αυτές τις ημέρες μου έστειλαν διάφοροι φίλοι κείμενα για το blog. Τους ευχαριστώ και ξεκινώ τη δημοσίευση τους. Το πρώτο ειναι του σκηνοθέτη Θωμά Κιάου:
“Η πραγματικότητα είναι αδιέξοδη. Όχι τώρα. Πάντα ήταν. Πάντα θα είναι. Άμυνες έχουμε. Λέγονται ιστορία, πολιτική, ιδεολογία, καμιά φορά και ελευθερία, αν είμαστε με την πραγματικότητα ερωτευμένοι. Πάνω κει, πάνω στα πραγματικά χαλίκια της ύλης της γης, ανθίζει η πόλη. Πόλη με παιδί τον πολιτισμό. Αλλά η πραγματικότητα όποια κατεύθυνση και της δώσεις είναι μόνο αδιέξοδη. Λένε πως αυτό είναι αιτία της καταπίεσης. Δεν μπορούμε να συνηγορήσουμε. Το εκλαμβάνω μάλλον σαν αιτία σκέψης, σαν την στάση που κάνει κανείς πριν σκεφτεί, σαν την σιωπή πριν την πραγματική κουβέντα. Σε ένα αδιέξοδο έχουν τα πράγματα την ευκαιρία να δείξουν την κωμική και την τραγική πλευρά μαζί. Από τη μία δύο θύματα. Ένας νεκρός και ένας τραυματίας. Από την άλλη να υπερασπίζονται την δημοκρατία εκείνοι που την υπονομεύουν. Εκείνοι που κληρονόμησαν την εξουσία κατ’ όνομα και την διαχειρίζονται κατ’ όνομα, με της πλάτες εκείνων που την δημοκρατία ήδη έχουν στο παρελθόν απειλήσει χωρίς ποτέ να απολογηθούν. Και σε ποιον θα αναρωτηθεί κανείς. Η πραγματικότητα είναι αδιέξοδη. Και γιατί ο νόμος υποκρίνεται και γιατί είναι πέρα και από την ίδια την έννοια του ανθρώπου, λέξη παιδί της πραγματικότητας, του αφουγκρασμού των συμβάντων σε αναζήτηση ελευθερίας. Read the rest of this entry »
Αποσπάσματα απο ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο για τον Vilem Flusser που θα βρείτε εδώ
“Ο δημόσιος χώρος συρρικνώνεται χωρικά και επικοινωνιακά, μετατοπίζεται αποκλειστικά μπροστά στον ορίζοντα της οθόνης και τα γεγονότα συμβαίνουν μόνο για την τηλεοπτική τους αποθέωση. Μια νέου τύπου τότε ιστορική συνείδηση γεννιέται, έξω από την καθιερωμένη γραμμικότητα της. Μπροστά σ’ αυτή την τελικότητα, η ιστορία στον καιρό των τεχνικών εικόνων θα είναι όπως επισημαίνει ο Flusser, μια «αιώνια επαναλαμβανόμενη προβολή». Είμαστε ήδη μέσα σ’ αυτό το σκηνικό της τηλε-οπτικής ανίας. Αλλά ενώ όμως ο κοινωνικός ιστός διασπάται, μια άλλη κοινωνικότητα αρχίζει να αναδύεται. Οι χρήστες των υπολογιστών, με τα μάτια καρφωμένα στην οθόνη και τη πλάτη γυρισμένη στον κόσμο, γίνονται σταδιακά μέτοχοι μιας νέας «κοσμικής συνομιλίας», συντονίζονται «σ’ ένα κοινό πρόγραμμα». Μια διαδικτυακή ένωση υφασμένη από χιλιάδες «διαλογικά νήματα», καθιστά την τεχνική κουλτούρα των σύγχρονων εικόνων μια εν δυνάμει πολιτική κουλτούρα”. Read the rest of this entry »
Χιλιάδες Νεοέλληνες κατέκλυσαν την περασμένη Τετάρτη το Μέγαρο Μουσικής, σπρώχτηκαν για ένα δελτίο εισόδου. Ποιο αστέρι της τέχνης προκάλεσε την πρωτοφανή κοσμοσυρροή; Ενας ψυχαναλυτής· με μια διάλεξη περί θανάτου. Ο 77χρονος Ιρβιν Γιάλομ, συγγραφέας διδακτικής μυθοπλασίας και ψυχαναλυτής, λατρεύεται με ασυνήθιστη ένταση στη χώρα μας. Στις ΗΠΑ είναι πολύ λίγο γνωστός. Εδώ, διαβάζεται και λατρεύεται περίπου ως γκουρού.
Γράφει σήμερα 
Αυτές τις ημέρες μου έστειλαν διάφοροι φίλοι κείμενα για το blog. Τους ευχαριστώ και ξεκινώ τη δημοσίευση τους. Το πρώτο ειναι του σκηνοθέτη Θωμά Κιάου: 
Αυτά λέτε