Εκπροσωπώντας την ομάδα διοργάνωσης του Μουσικού Χωριού και, πιστεύουμε, το πολυπληθές ανθρώπινο δυναμικό που στηρίζει την κοινότητα μας, εκφράζουμε την συμπαράσταση μας στον θεσμό του Λαβύρινθου και καταδικάζουμε την απίστευτη στάση της πολιτείας και την άρνηση των δημόσιων φορέων για επαρκή χρηματοδότηση του.
Ο Λαβύρινθος είναι ένας από τους ελάχιστους χώρους ελεύθερης διακίνησης ιδεών και κουλτούρας στην Ελλάδα, πηγή γνώσεων και ερεθισμάτων για κάθε άνθρωπο της τέχνης. Ο Ross Daly και οι συνεργάτες του, με προσωπικό κόστος και από το υστέρημα του πολύτιμου χρόνου τους, δημιούργησαν υποδομές και προϋποθέσεις για ένα μοντέλο πολυπολιτισμικής μουσικής εκπαίδευσης και πράξης που δεν έχει περάσει καν από τη φαντασία των “διαχειριστών” της ελληνικής μουσικής εκπαίδευσης που δρουν στον ακαδημαϊκό και πολιτικό χώρο. Read the rest of this entry »
και ένα απο τα αγαπημένα μου κομμάτια του σε παλιότερη εκτέλεση
Αν δεν το γνωρίζετε ήδη, οφείλω να σας ενημερώσω απο εδώ. Διαβάστε την επιστολή που λάβαμε πριν λίγες μέρες απο τον Ross Daly στην Κρήτη:
Αγαπητοί φίλοι
Με μεγάλη λύπη σας πληροφορώ ότι, λόγω έλλειψης του παραμικρού ενδιαφέροντος και συνεπώς της στοιχειώδους στήριξης τοπικών και εθνικών φορέων που σχετίζονται με τον πολιτισμό, αναγκάζεται το Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος να κλείσει και να θέσει τέλος σε όλες του τις δραστηριότητες πέρα των 5 ήδη ανακοινωθέντων σεμιναρίων των Ζohar Fresco (Kρουστά, 18-23/3), Daud Khan Sadozai (Rabab του Αφγανιστάν 24 – 29 /3) στη Λευκάδα, και των Pedram Khavar-Zamini (Περσικό Τόμπακ 31/3 – 4/4), Σωκράτη Σινόπουλο (Πολίτικη Λύρα 6 – 11/3), και Ross Daly (Μουσική Ομάδα 28/4 – 3/5) στο Χουδέτσι, Ηρακλείου, Κρήτης. Read the rest of this entry »
Την Κυριακή 18 Ιανουαρίου, στις 17.00 και από τη συχνότητα της ΕΤ1, οι «Μουσικές του Κόσμου» σας ταξιδεύουν στο East Village της Νέας Υόρκης. Το East Village έχει υπάρξει σπίτι της εναλλακτικής φωνής της πόλης, στις δεκαετίες του ‘60 και ’70, των Alain Ginsberg, Jackson Pollock, Joey Ramone, Iggy Pop, Joe Strammer, New York Dolls κ.α.
Σ’ αυτή τη γειτονιά, το 2002, ένας μουσικός της τζαζ, με τουρκικές ρίζες, έκανε αυτό που κανείς δεν τολμούσε να σκεφτεί: Να φτιάξει ταυτόχρονα ένα κλαμπ και μια δισκογραφική εταιρία που θα στέγαζε τις πρωτότυπες μουσικές του ιδέες. Το όνομά του Ilhan Ersahin και το όνομα της τρελής του ιδέας… NuBlu! Μέσα σε λίγα χρόνια, το κλαμπ έγινε χώρος αναφοράς για μια δημιουργική μουσική σκηνή της Νέας Υόρκης που εκφράζεται χωρίς τους περιορισμούς της γλώσσας ή της εθνικότητας. Με ζωντανή μουσική κάθε βράδι και με τις κυκλοφορίες των δίσκων, το NuBlu έγινε καλλιτεχνικό κέντρο και το παραμελημένο East Village απέκτησε καινούριο ενδιαφέρον, θυμίζοντας λίγο το Χάρλεμ των αρχών του 20ου αιώνα.
“We just play music (…) we want to spread the music.” δηλώνει απλά ο Ilhan Ersahin στην Αγγελική Αριστομενοπούλου. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει στο NuBlu, μόνο που συμβαίνει με τον καλύτερο τρόπο. Με φίλους, με παρέες, με μουσικούς που αυτοσχεδιάζουν φέρνοντας στην επιφάνεια νέες και φρέσκες ιδέες. Συμβαίνει επίσης με ανήσυχους καλλιτέχνες όπως ο Moby, ο Caetano Veloso, η Norah Jones, o David Byrne και τόσους και τόσους που πηγαίνουν κάθε τόσο στο κλαμπ για να δουν τι συμβαίνει σήμερα στη μουσική σκηνή της Νέας Υόρκης. Και, κατά πάσα πιθανότητα, τι θα συμβεί αύριο στη μουσική του κόσμου.
Σχόλιο: Ναι, ναι τις ελάχιστες καλές εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης τις διαφημίζουμε ανερυθρίαστα. Αυτή που σκηνοθετεί η Αγγελική Αριστομενοπούλου είναι μια απο τις καλύτερες
Αυτές τις ημέρες μου έστειλαν διάφοροι φίλοι κείμενα για το blog. Τους ευχαριστώ και ξεκινώ τη δημοσίευση τους. Το πρώτο ειναι του σκηνοθέτη Θωμά Κιάου:
“Η πραγματικότητα είναι αδιέξοδη. Όχι τώρα. Πάντα ήταν. Πάντα θα είναι. Άμυνες έχουμε. Λέγονται ιστορία, πολιτική, ιδεολογία, καμιά φορά και ελευθερία, αν είμαστε με την πραγματικότητα ερωτευμένοι. Πάνω κει, πάνω στα πραγματικά χαλίκια της ύλης της γης, ανθίζει η πόλη. Πόλη με παιδί τον πολιτισμό. Αλλά η πραγματικότητα όποια κατεύθυνση και της δώσεις είναι μόνο αδιέξοδη. Λένε πως αυτό είναι αιτία της καταπίεσης. Δεν μπορούμε να συνηγορήσουμε. Το εκλαμβάνω μάλλον σαν αιτία σκέψης, σαν την στάση που κάνει κανείς πριν σκεφτεί, σαν την σιωπή πριν την πραγματική κουβέντα. Σε ένα αδιέξοδο έχουν τα πράγματα την ευκαιρία να δείξουν την κωμική και την τραγική πλευρά μαζί. Από τη μία δύο θύματα. Ένας νεκρός και ένας τραυματίας. Από την άλλη να υπερασπίζονται την δημοκρατία εκείνοι που την υπονομεύουν. Εκείνοι που κληρονόμησαν την εξουσία κατ’ όνομα και την διαχειρίζονται κατ’ όνομα, με της πλάτες εκείνων που την δημοκρατία ήδη έχουν στο παρελθόν απειλήσει χωρίς ποτέ να απολογηθούν. Και σε ποιον θα αναρωτηθεί κανείς. Η πραγματικότητα είναι αδιέξοδη. Και γιατί ο νόμος υποκρίνεται και γιατί είναι πέρα και από την ίδια την έννοια του ανθρώπου, λέξη παιδί της πραγματικότητας, του αφουγκρασμού των συμβάντων σε αναζήτηση ελευθερίας. Read the rest of this entry »
Η αμφιλεγόμενη και παρεξηγημένη κολεκτίβα των Laibach (δημιουργεί σύγχυση στα μυαλά πολλών) λίγο πριν τη συναυλία τους στην Αθήνα, άλλαξαν την αφίσσα που τη διαφήμιζε. Thanks toMihalis
Μόλις έλαβα το παρακάτω mail: Χωρίς αμφιβολία, πρόκειται για το κορυφαίο Hip Hop συγκρότημα όλων των εποχών αλλά και για ένα από τα σημαντικότερα και επιδραστικότερα σύνολα της σύγχρονης μουσικής σκηνής. Οι μεγάλοι Public Enemy επιστρέφουν στην Αθήνα, το Σάββατο 29 και την Κυριακή 30 Νοεμβρίου, στο Gagarin 205 Live Music Space, αρκετά χρόνια μετά την προηγούμενη επίσκεψή τους, με αυθεντική – πλην ενός – σύνθεση και, όπως πάντα, με επαναστατική διάθεση!
Έχοντας συμπληρώσει 25 χρόνια πορείας, το θρυλικό group από το Long Island της Νέας Υόρκης εξακολουθεί να ταράζει τα νερά! Τα μηνύματά τους παραμένουν άμεσα, η ματιά τους ανήσυχη και αιχμηρή, τα shows τους ηλεκτριστικά. Θα μπορούσαν να έχουν επαναπαυτεί, προ πολλού, στις δάφνες της πρωτοφανούς κριτικής αποδοχής και της τεράστιας εμπορικής επιτυχίας που γνώρισαν, σχεδόν από το ξεκίνημά τους, όμως αυτό που τους ενδιαφέρει ακόμα – πάνω απ’ όλα – είναι το να συνεχίσουν να αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους εκφραστικούς πόλους της Αφρο-Αμερικάνικης κοινότητας, προσπαθώντας να αγγίξουν θέματα που αφορούν στην ζωή ολόκληρης της ανθρωπότητας, ανεξάρτητα από χρώμα και εθνικότητα. Read the rest of this entry »
«Ενας νέος δημόσιος χώρος: ένα μέρος φυσικής και ψηφιακής άσκησης της μνήμης και της φαντασίας. Ενας χάρτης του συλλογικού ασυνείδητου, οι πιθανές μεταλλάξεις και μετασχηματισμοί του οποίου είναι, εν τέλει, απρόβλεπτοι». Ετσι περιγράφει ο αρχιτέκτονας Πέτρος Μπαμπασίκας, το καλλιτεχνικό έργο Dreamgrove, που η αρχιτεκτονική του ομάδα παρουσιάζει από αύριο Σάββατο, στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών. Το έργο παρουσιάζεται στο πλαίσιο του διεθνούς προγράμματος «Ακτιστον», ένα σύνολο εκθέσεων και γεγονότων γύρω από τη σύγχρονη αρχιτεκτονική έρευνα που ξεκίνησε τον Μάιο και θα ολοκληρωθεί τον Δεκέμβρη. Read the rest of this entry »
Εκπροσωπώντας την ομάδα διοργάνωσης του Μουσικού Χωριού και, πιστεύουμε, το πολυπληθές ανθρώπινο δυναμικό που στηρίζει την κοινότητα μας, εκφράζουμε την συμπαράσταση μας στον θεσμό του Λαβύρινθου και καταδικάζουμε την απίστευτη στάση της πολιτείας και την άρνηση των δημόσιων φορέων για επαρκή χρηματοδότηση του.
Αν δεν το γνωρίζετε ήδη, οφείλω να σας ενημερώσω απο εδώ. Διαβάστε την επιστολή που λάβαμε πριν λίγες μέρες απο τον Ross Daly στην Κρήτη:
Αυτές τις ημέρες μου έστειλαν διάφοροι φίλοι κείμενα για το blog. Τους ευχαριστώ και ξεκινώ τη δημοσίευση τους. Το πρώτο ειναι του σκηνοθέτη Θωμά Κιάου: 
Μόλις έλαβα το παρακάτω mail: Χωρίς αμφιβολία, πρόκειται για το κορυφαίο Hip Hop συγκρότημα όλων των εποχών αλλά και για ένα από τα σημαντικότερα και επιδραστικότερα σύνολα της σύγχρονης μουσικής σκηνής. Οι μεγάλοι 
«Ενας νέος δημόσιος χώρος: ένα μέρος φυσικής και ψηφιακής άσκησης της μνήμης και της φαντασίας. Ενας χάρτης του συλλογικού ασυνείδητου, οι πιθανές μεταλλάξεις και μετασχηματισμοί του οποίου είναι, εν τέλει, απρόβλεπτοι». Ετσι περιγράφει ο αρχιτέκτονας Πέτρος Μπαμπασίκας, το καλλιτεχνικό έργο 
Αυτά λέτε