“Κοιτώντας τον κόσμο από ψηλά θέλουμε να καταλάβουμε. Κάτι δικό μας και κάτι ξένο υπάρχει εκεί. Μια δίψα μας κυνηγά και μας βαραίνει. Σκοντάφτουμε και νομίζουμε πως είμαστε εμείς που πέφτουμε και δε βλέπουμε πως όλη η ανθρωπότητα σκοντάφτει και δε βλέπουμε πως αυτό δεν άλλαξε ποτέ. Όσα αισθανόμαστε μοιάζουν με παγίδες. Πότε με χαρά πότε με θλίψη δηλητηριάζουν τον άνθρωπο.
Τον άνθρωπο που ξεχνά πως είναι ξένος απ’ όλα. Υπάρχει μια άλλη χαρά γεμάτη διαύγεια, απλή, η χαρά που βρίσκεται πίσω από τις άλλες μια χαρά πολύ λεπτή και σιγανή αυτή που δε φεύγει σχεδόν ποτέ, αυτή που σαν ηλίθιοι αντιλαμβανόμαστε μετά από καιρό και τη νοσταλγούμε. Αυτή η χαρά που πολλοί από μας δε προλαβαίνουμε ποτέ να ζήσουμε”.
Αποσπάσματα απο ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο για τον Vilem Flusser που θα βρείτε εδώ
“Ο δημόσιος χώρος συρρικνώνεται χωρικά και επικοινωνιακά, μετατοπίζεται αποκλειστικά μπροστά στον ορίζοντα της οθόνης και τα γεγονότα συμβαίνουν μόνο για την τηλεοπτική τους αποθέωση. Μια νέου τύπου τότε ιστορική συνείδηση γεννιέται, έξω από την καθιερωμένη γραμμικότητα της. Μπροστά σ’ αυτή την τελικότητα, η ιστορία στον καιρό των τεχνικών εικόνων θα είναι όπως επισημαίνει ο Flusser, μια «αιώνια επαναλαμβανόμενη προβολή». Είμαστε ήδη μέσα σ’ αυτό το σκηνικό της τηλε-οπτικής ανίας. Αλλά ενώ όμως ο κοινωνικός ιστός διασπάται, μια άλλη κοινωνικότητα αρχίζει να αναδύεται. Οι χρήστες των υπολογιστών, με τα μάτια καρφωμένα στην οθόνη και τη πλάτη γυρισμένη στον κόσμο, γίνονται σταδιακά μέτοχοι μιας νέας «κοσμικής συνομιλίας», συντονίζονται «σ’ ένα κοινό πρόγραμμα». Μια διαδικτυακή ένωση υφασμένη από χιλιάδες «διαλογικά νήματα», καθιστά την τεχνική κουλτούρα των σύγχρονων εικόνων μια εν δυνάμει πολιτική κουλτούρα”. Read the rest of this entry »
Την αρχή έκανε ο Jason Calacanis, όταν το καλοκαίρι δήλωσε πως παραιτείται από το blogging. «Έχει χάσει πια το νόημα του. Το άγχος να μείνεις στην λίστα με τα δημοφιλέστερα μπλόγκς το αποστεώνει από τα πρώτα του νοήματα. Tο χρωστάω στην οικογένεια μου» ήταν η δικαιολογία του. O Economist υπερθεμάτισε υποστηρίζοντας πως τα blogs από ρομαντικά δημόσια ημερολόγια καταγραφής και σχολιασμού της πραγματικότητας, οχήματα ενδυνάμωσης της λαϊκής συμμετοχής στα δημόσια πράγματα και ενημέρωσης από τα «κάτω», ενσωματώθηκαν σε παραδοσιακά Μέσα Ενημέρωσης εταιρείες που στοχεύουν στο κέρδος και έγιναν mainstream. Οι bloggers σε πολλές περιπτώσεις πλέον συνιστούν μια αγορά δίπλα στην παραδοσιακή αγορά των ΜΜΕ. Και σίγουρα αληθεύει πως μια αιτία ακόμα της υποχώρησης του blogging βρίσκεται στην ανάδυση νέων μορφών επικοινωνίας όπως το facebook, το twitter, το friendfeed κ.α. που καταλαμβάνουν πλέον αρκετό από το ενδιαφέρον του κόσμου. Στα καθ’ημάς -επιπλέον- η είσοδος των ΜΜΕ στο χώρο και η αύξηση της επιρροής της λαϊκιστικής δημοσιογραφίας που ορθά διαβλέπει ο Σοφιστής οδηγούν στη μελαγχολία που καταγράφει ο Νίκος Ξυδάκης. Παρακολουθούμε τον επιθανάτιο ρόγχο των blogs όπως αναρωτήθηκε ο Μανώλης Ανδριωτάκης, ή την εξέλιξη του φαινομένου όπως αντίτεινε ο Nikan; Read the rest of this entry »
Σε κάτι τέτοια δημοσιεύματα (που δεν έχουν κανένα απολύτως έρεισμα) αντιλαμβάνεται κανείς την κατάντια της δημοσιογραφίας, με ποιό τρόπο διεξάγεται, πως κατορθώνει να δημιουργήσει εντυπώσεις. Και με κάτι τέτοιες δηλώσεις (Καρατζαφέρης) αντιλαμβάνεται για ποιό λόγο υπάρχει και τι εξυπηρετεί αυτή η μορφή δημοσιογραφίας. Οι καιροσκόποι της δημοσιογραφίας συναντούν τους καιροσκόπους των blogs και της πολιτικής. Η αντικειμενική ενημέρωση – το έχω ξαναγράψει – ελέγχεται απο τα οικονομικά συμφέροντα, τις πολιτκές επιδιώξεις και βεβαίως τις αισθητικές και ιδεολογικές μας αναφορές. Πήγαν να στήσουν μια κατηγορία – μέσα στο νοσηρό κλίμα των ημερών για τα δυο μεγάλα κόμματα – και εξετέθησαν οι ίδιοι. Τι σημαίνει οτι σύστησε εταιρεία το 2006 με τον Ξάδερφο του; Στην πραγματικότητα οτι είναι άλλος ένας μηχανικός με μπλοκάκι, διάολε. Αν υπάρχει ένας πολιτικός που δεν είναι απο “τζάκι”, αλλά έρχεται πράγματι απο τις τάξεις των χαμηλόμισθών, των νέων της “ευέλικτης” αγοράς εργασίας – και οτι αυτό σημαίνει – έ, αυτός είναι ο Τσίπρας. Αλλά βέβαια όλοι έχουν όφελος απο την εντύπωση οτι όλοι οι πολιτικοί είναι σάπιοι. Οτι η διαφθορά είναι, δήθεν, καθολική. Αυτό εξυπηρετεί αυτή η ιστορία. Να θυμόμαστε για ποιό λόγο δεν παρακολουθούμε Τριανταφυλλόπουλο και τους συνεχιστές του στην μπλογκόσφαιρα. Read the rest of this entry »
«Στο internet τα συστήματά μας δουλεύουν. Οταν κάτι δεν είναι αποτελεσματικό, ο ιστός το αποβάλλει και το αντικαθιστά με κάτι καινούργιο. Γιατί δεν μπορεί να γίνει αυτό και στις πόλεις μας; Στην καθημερινότητά μας; Ισως αυτό να ονομάσουμε τότε Web 3.0». Ο Τζον Γκεράτσι, ένας νεαρός ανθρωπολόγος, που έχει βουτήξει για τα καλά στην επανάσταση του internet, πίνει μια γουλιά μπίρα και με κοιτάζει. «Εγώ έτσι το βλέπω» μου λέει. Είναι απόγευμα Σεπτεμβρίου του 2007 και καθόμαστε σε ένα παγκάκι στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, χαζεύοντας τον κόσμο να πηγαινοέρχεται και προσπαθώντας να διακρίνουμε τι έχει μέλλον στο internet και τι όχι.
Είχα ήδη διαβάσει στο περιοδικό Wired πως ο Τζον προσπάθησε να διασυνδέσει τους γείτονες της περιοχής μέσω ενός ασύρματου τοπικού δικτύου, πως δημιούργησε μια επέκταση του γκραφίτι στον κυβερνοχώρο, αλλά και πως έφτιαξε μια καινούργια πηγή πληροφοριών στο site του που ανακατεύει τοπικές πληροφορίες από ΜΜΕ και blogs. Ο ίδιος όμως τώρα μου φαινόταν «ζορισμένος». «Είμαι σίγουρος ότι μπορούμε με τις τεχνολογίες να κάνουμε περισσότερα για να καλυτερέψουμε τη ζωή μας στον αστικό χώρο, εισάγοντας έννοιες όπως βιώσιμη ανάπτυξη, σεβασμός στο περιβάλλον κ. ά. Αλλά τι;»
Update 1/12/2008: Απο το psi-action πήρα το παρακάτω δελτίο τύπου: Περισσότερα από είκοσι χρόνια πέρασαν από τη δημοσιοποίηση της απαράδεκτης κατάστασης του ιδρύματος της Λέρου και κατ’ επέκταση των τραγικών συνθηκών διαβίωσης των ψυχικά πασχόντων, οι οποίοι παρέμεναν για δεκαετίες έγκλειστοι στα ψυχιατρικά ιδρύματα της χώρας μας, προκαλώντας τη διεθνή κατακραυγή και τις έντονες αντιδράσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης:
Σήμερα, δυστυχώς, παρά τις επανειλημμένες διαμαρτυρίες προς το Υπουργείο Υγείας η ψυχιατρική μεταρρύθμιση εγκαταλείπεται: Read the rest of this entry »
Update 20/11/2008: Απο το keli.gr “Από αύριο, Παρασκευή 21 Νοεμβρίου, οι κρατούμενοι των φυλακών της χώρας δηλώνουμε ότι αναστέλλουμε τις κινητοποιήσεις μας διακόπτοντας την απεργία πείνας.
Το νομοσχέδιο που καταθέτει στη Βουλή το υπουργείο Δικαιοσύνης αφορά λίγα από τα αιτήματά μας. Ο υπουργός οφείλει να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις του για την άμεση αποφυλάκιση του αριθμού των κρατουμένων που εξαγγέλλει και παράλληλα να προχωρήσει σε συγκεκριμένα μέτρα που θα αφορούν το σύνολο των αιτημάτων μας. Εμείς οι κρατούμενοι αυτό το νομοσχέδιο το αντιμετωπίζουμε σαν ένα πρώτο βήμα, αποτέλεσμα του αγώνα μας και της αλληλεγγύης της κοινωνίας, αλλά δεν μας καλύπτει, δεν λύνει τα βασικά προβλήματά μας”.
Μιας και σήμερα είναι η ημέρα δράσης των blogs για το κίνημα των φυλακισμένων, αναδημοσιεύω το ψήφισμα του blog: Οχι στο όνομα μας:
“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.
Ελαβα το παρακάτω δελτίο τύπου:
“Δυστυχώς για άλλη μία φορά διαπιστώνουμε ότι το Τμήμα Ασύλου της Διεύθυνσης Αλλοδαπών Αττικής εφαρμόζει τακτικές που παραβιάζουν κατάφωρα το θεσμικό δικαίωμα των προσφύγων στην πρόσβαση στο άσυλο. Από την παραλαβή ελάχιστου αριθμού αιτημάτων ασύλου κατά το παρελθόν φθάσαμε πρόσφατα στην πλήρη αναστολή της διαδικασίας παραλαβής. Οι συνέπειες αυτής της πρακτικής δεν ήταν δύσκολο να προβλεφθούν: η πλήρης αναστολή της διαδικασίας για δύο μήνες οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στον άνευ προηγουμένου συνωστισμό (περίπου 3.000) αιτούντων άσυλο το Σαββατοκύριακο 25-26 Οκτωβρίου έξω από το κτίριο της Διεύθυνσης Αλλοδαπών Αττικής στην Πέτρου Ράλλη κάτω από συνθήκες εξευτελιστικές για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Read the rest of this entry »
Την αρχή έκανε ο Jason Calacanis, όταν το καλοκαίρι 
Σε κάτι 
«Στο internet τα συστήματά μας δουλεύουν. Οταν κάτι δεν είναι αποτελεσματικό, ο ιστός το αποβάλλει και το αντικαθιστά με κάτι καινούργιο. Γιατί δεν μπορεί να γίνει αυτό και στις πόλεις μας; Στην καθημερινότητά μας; Ισως αυτό να ονομάσουμε τότε Web 3.0». Ο Τζον Γκεράτσι, ένας νεαρός ανθρωπολόγος, που έχει βουτήξει για τα καλά στην επανάσταση του internet, πίνει μια γουλιά μπίρα και με κοιτάζει. «Εγώ έτσι το βλέπω» μου λέει. Είναι απόγευμα Σεπτεμβρίου του 2007 και καθόμαστε σε ένα παγκάκι στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, χαζεύοντας τον κόσμο να πηγαινοέρχεται και προσπαθώντας να διακρίνουμε τι έχει μέλλον στο internet και τι όχι.
Update 1/12/2008: Απο το psi-action πήρα το παρακάτω δελτίο τύπου: Περισσότερα από είκοσι χρόνια πέρασαν από τη δημοσιοποίηση της απαράδεκτης κατάστασης του ιδρύματος της Λέρου και κατ’ επέκταση των τραγικών συνθηκών διαβίωσης των ψυχικά πασχόντων, οι οποίοι παρέμεναν για δεκαετίες έγκλειστοι στα ψυχιατρικά ιδρύματα της χώρας μας, προκαλώντας τη διεθνή κατακραυγή και τις έντονες 
Update 20/11/2008: Απο το 
Ελαβα το παρακάτω δελτίο τύπου:
Αυτά λέτε