Blogging στον ΣΚΑΙ

Μόλις με πήρε τηλέφωνο ο Titanas του pestaola.gr. Αύριο το πρωί στις 11:00 θα παρουσιάσει στην εκπομπή του Πορτοσάλτε μια συζήτηση μεταξύ εμού, του vrypan και άλλων γύρω απο την σχέση blogs και δημοσιογραφίας. Stay tuned (και παρεμβείτε αν θέλετε με σχόλια σας απο εδώ. Αν τα λάβω έγκαιρα θα τα μεταφέρω)

Filed under: blogging

Τα πουλιά του Παραδείσου :-)

This is the mating dance of the Bird of Paradise. The producers suggest that this has never before been seen on film.

Filed under: video, Γενικά

Ελαβα μια επιστολή…

…που εμένα τουλάχιστον μου δημιουργεί ανάμικτα συναισθήματα. Διαβάστε την

Καλησπέρα σε όλους.
Ονομάζομαι Νίκος και είμαι διαχειριστής (Administrator ) και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Corolla Club.
Eχθές δυστυχώς ένα μέλος μας είχε μια κακή εμπειρία την οποία μοιράστηκε μαζί μας και εγώ με τη σειρά μου εδώ με όλους εσάς.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟ

Χτες το βράδυ καθώς γύριζα από Ελευσίνα χρησιμοποιώντας την Α.Ο. γύρω στο 1 km πριν τα διόδια (είμαι ήδη μέσα στην Α.Ο.) και ενώ προσπερνώ ένα αυτοκίνητο που βρίσκεται στη δεξιά λωρίδα ξαφνικά βλέπω κάτι σαν πέτρες και χώματα να έρχονται κατα πάνω μου!! Δυστυχώς δεν πρόλαβα να αντιδράσω καθόλου και ακούω απλά το μπαμ, νομίζοντας αρχικά πως κάτι πάτησε το Avensis που προσπέρναγα και το εκτόξευσε πάνω μου. Σταματάω στα Διόδια που σχεδόν έβλεπα μπροστά μου και λέω στην κοπέλα πως κάτι είναι κανα χιλιόμετρο πριν στο δρόμο να παν να το ελέγξουν και τρώω το πρώτο ΣΟΚ.

Είναι κάτι γύφτοι που πετάνε πέτρες! αμα θέλετε να καλέσουμε το 100. Σταματάω δεξιά κατεβαίνω κάτω και πάω να ελέγξω αν έχω ζημιά…

Η σίτα από τον προφυλακτήρα μου έχει μια τρύπα μεγέθους γροθιάς και διάφορα άλλα κοπανήματα ο προφυλακτήρας, ενώ το ψυγείο από μέσα φαίνεται χτυπημένο, αλλά ευτυχώς χωρίς να τρέχει τίποτα.

Αφού έρχεται κάποιος από τα κινητά συνεργεία της Α.Ο, του λέω ενημέρωσε να πάει κάποιος εκεί γιατί μπορεί να το ξανακάνουν με πιο άσχημα αποτελέσματα. Μου λέει φιλαράκι έχεις απόλυτο δίκιο, αλλά τι να κάνουμε μπλα μπλα μπλα και μετά απο 10 λεπτά περίπου έρχεται και ένα φορτηγό με σπασμένο παρμπρίζ (με τις ανάλογες χριστοπαναγίες από μέρους τ ου για το ξύσιμο των @@ τους…)

Έρχεται η αστυνομία μετά από κανα 20λεπτο καταγράφει το συμβαν, μας λέει πως δε μπορεί να κάνει τίποτα, άμα θέλουμε να υποβάλλουμε μήνυση κατά αγνώστου πρέπει να πάμε στο Α.Τ Ασπροπύργου, στο οποίο δεν ήξεραν καν πως ακριβώς να με στείλουν για να πάω…

Αυτό που κατάλαβα είναι πως αυτό είναι καθημερινό φαινόμενο και πως τόσο η Αστυνομία, όσο και η Α.Ο. φοβούνται να πλησιάσουν την περιοχή στην οποία είναι κράτος εν κρατει οι φίλοι μας οι γύφτοι.

Το γράφω κυρίως για να ενημερώσω τους χρήστες της Α.Ο. οτι ειδικά στο σ uγκεκριμένο σημείο χρειάζεται τύχη και προσοχή για να περάσεις αλώβητος τις νυχτερινές ώρες (όπως αποδείχτηκε από τη στάση τόσο της αστυνομίας αλλά και της Α.Ο.). Καλή τύχη σε όλους λοιπόν γιατί νομίζω πως δεν είναι μακριά η ώρα που δεν θα τη γλιτώσει κάποιος μόνο με σπασμένα παρμπρίζ και προφυλακτήρες. Για ακόμα μια φορά αποδεικνύεται πως σε αυτήν εδώ τη χώρα που ζούμε πρέπει πρώτα να γίνει ένα σοβαρό ατύχημα ή δυστύχημα μπας και ξυπνήσουν κάποιοι ώστε να αλλάξει μια τόσο επικίνδυνη κατάσταση (και άν )

ΥΓ. Μπορώ να κάνω κάτι στην Α.Ο. που ενώ γνωρίζει δεν ενημερώνει τους ανυποψίαστους χρήστες της;

Συγνώμη για το μακροσκελές post .

Κουίζ : Ποιός είναι γύφτος και ποιός δεν είναι;
Σημείωση: Για να μην παρεξηγούμασε, προφανώς πρόκειται για μια πολύ επικίνδυνη συμπεριφορά. Πρόκειται όμως και για μια ιστορία με πολλές αναγνώσεις – γι’αυτό και την δημοσιεύω. Και βεβαίως περιμένω τα σχόλια σας.

Filed under: Γενικά

Η ελεύθερη διακίνηση παράγει πολιτισμό

Οταν το 2002 ο καθηγητής Νομικής του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ Λόρενς Λέσινγκ έφτανε στο Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών για να υπερασπισθεί το δικαίωμα ενός πελάτη του να διακινεί ελεύθερα ειδήσεις και πολιτιστικό περιεχόμενο μέσω του Ιnternet χωρίς να πρέπει να πληρώνει υπέρογκα ποσά στις εταιρείες προστασίας δικαιωμάτων, ήξερε πως θα χάσει. Ηξερε κάτι ακόμα όμως. Η ανταλλαγή αρχείων (μουσική, φωτογραφίες, βίντεο) στο Internet ήταν ευρέως διαδεδομένη, τεχνικά αδύνατο να περισταλεί, ενώ οι παλιοί νόμοι που υπήρχαν δεν μπορούσαν να την αντιμετωπίσουν ικανοποιητικά. Ο Λέσινγκ είχε μάθει όλα τα μαθήματα των προηγούμενων χρόνων από την κοινότητα του ανοικτού λογισμικού, η οποία με τη σειρά της αντιμετώπιζε με επιτυχία τις μεγάλες επιχειρήσεις του κλάδου (π.χ. Microsoft). Ο Ρίτσαρντ Στάλμαν και το Ιδρυμα του Ελεύθερου Λογισμικού (Free Software Foundation) είχαν δημιουργήσει μια ειδική άδεια, η οποία επέτρεπε στους προγραμματιστές να δημιουργούν χωρίς να δεσμεύεται εμπορικά ούτε η παραγωγή ούτε η διανομή της δουλειάς τους. Ακολουθώντας το παράδειγμά τους, αμέσως μετά την ήττα του στο Ανώτατο Δικαστήριο ο Λέσινγκ δημιούργησε το Ιδρυμα των Creative Commons. Σε συνεργασία με νομικούς και τεχνικούς εξέδωσε έξι άδειες που επιτρέπουν την ελεύθερη ανταλλαγή πολιτιστικών προϊόντων, ενώ ταυτόχρονα προστατεύουν τους δημιουργούς. Κάθε χρόνο το περιεχόμενο που παράγεται κάτω από την άδεια cc σχεδόν διπλασιάζεται. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να υπάρχει ήδη πλέον αρκετό περιεχόμενο ελεύθερο προς διακίνηση, πλάι στο «κλειδωμένο» από πνευματικά δικαιώματα, κι αυτό το γεγονός έχει καταλυτικές συνέπειες τόσο στην παραγωγή και διανομή του πολιτιστικού προϊόντος εφεξής, όσο και στη συγκρότηση αυτού που καταλαβαίνουμε ως δημόσιο χώρο στο Ιnternet. Την περασμένη εβδομάδα οι άδειες αυτές τέθηκαν σε εφαρμογή και στην Ελλάδα μετά την επιτυχή μετάφραση και προσαρμογή τους στο ελληνικό σύστημα δικαίου. Στην εναρκτήρια τελετή που έγινε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών συμμετείχε και ο ίδιος ο Λόρενς Λέσινγκ, ο οποίος αμέσως μετά παραχώρησε συνέντευξη στην «Καθημερινή».

Filed under: web, Δημοσιεύματα, Πολιτισμός, Τεχνολογία

Δεκατρείς ημέρες σε… βιο-υποβρύχιο

«Την πρώτη ημέρα ήμουν ενθουσιασμένος, αν και ανήσυχος. Είχαμε φτιάξει μια πολύπλοκη μεταλλική κατασκευή από ανακυκλωμένα μέταλλα, και οτιδήποτε μπορούσε να πάει στραβά. Κι αν ξυπνούσα την νύχτα μέσα στο νερό; Θα καταλάβαιναν από την επιφάνεια ότι έχω πρόβλημα να έρθουν να με σώσουν; Επειτα, ήταν και οι δημοσιογράφοι που σπάσανε τα τηλέφωνα στο skype, κάτι που δεν περίμενα. Πρέπει να κοιμήθηκα συνολικά τρεις ώρες εκείνη την ημέρα».

Είμαι σε ένα ήσυχο μικρό ξενοδοχείο στη Βούλα Αττικής και έχω απέναντί μου τον Lloyd Godson, τον 29χρονο Αυστραλό βιολόγο, ο οποίος τον περασμένο Ιούνιο έγινε παγκόσμια είδηση ζώντας 13 ημέρες στον πυθμένα μιας λίμνης στο Αλμπουρι της Αυστραλίας, μέσα σε ένα κοντέινερ που το ονόμασε βιο-υποβρύχιο (bio-sub). «Πρώτα πήρε το BBC και μετά έγινε χαμός. ABC, εφημερίδες από την Ευρώπη… Δεν προλάβαινα να απαντάω, κάτι που με άγχωσε ιδιαίτερα. Θέλαμε να φτιάξουμε ένα εκπαιδευτικό πρότζεκτ και να ευαισθητοποιήσουμε τα παιδιά για τις έρευνες που γίνονται από διαστημικές υπηρεσίες και άλλους ερευνητικούς οργανισμούς προκειμένου να κατοικήσει κάποτε ο άνθρωπος σε νέα περιβάλλοντα».

Filed under: Δημοσιεύματα, Επιστήμη, Τεχνολογία

O υπολογιστής σου πάει στην Κόλαση

Γεννιούνται στη Silicon Valley, φωτίζουν εκατομμύρια δωμάτια στον πλανήτη και, όταν σβήνουν, πηγαίνουν στη χωματερή της Γκουιγιού στη Νότια Κίνα. Εγραψα μαζί με τον Γιώργο Αυγερόπουλο το κείμενο που ακολουθεί για την Lifo ενόψει της προβολής του ντοκιμαντέρ “Ψηφιακά Νεκροταφεία” του Εξάντα, στην ΝΕΤ στις 31 Οκτωβρίου.

Κάθε απώλεια ακολουθείται από θρήνο. Κάθε θρήνος συνοδεύεται από μια τελετή. Κάθε τελετή αποκαθιστά μια ισορροπία που έχει διαταραχθεί. Αυτός δεν είναι ο κύκλος της ζωής; Η αλυσίδα πάει κάπως έτσι: Θρηνείς ένα αγαπημένο πρόσωπο που πέθανε, έναν έρωτα που τελείωσε, ένα κατοικίδιο που σου κράτησε συντροφιά για λίγα χρόνια και αναπόδραστα συνδέθηκες συναισθηματικά μαζί του, την πρώτη σου κιθάρα, ένα τζιν εφηβικό μπουφάν -αυτό αρνείσαι να το αποχωριστείς και το κρατάς ακόμα στην ντουλάπα- τον πρώτο σου spectrum ή amiga ή Apple υπολογιστή που πέταξες στα σκουπίδια πριν καμιά δεκαριά χρόνια και τώρα σκέφτεσαι πως θα είχες ένα μουσειακό κομμάτι να δείχνεις στους φίλους σου.

Έπειτα, πηγαίνεις στην κηδεία του φίλου σου, πράξη καθαρτήρια (τι να την κάνεις άλλωστε την απόγνωσή σου), πέφτεις στο αλκοόλ για να ξεχάσεις τον πρώην ερωτικό σύντροφο και δέχεσαι τα φιλικά χτυπήματα στην πλάτη σαν χάδι (είναι κι αυτό μια τελετή), βρίσκεις κάπου να θάψεις το κατοικίδιο και λες «δεν ξαναπαίρνω ζωντανό στο σπίτι». Τρέχεις στην εκκλησία (ή στο Καραβάνι Αλληλεγγύης – που μάλλον είναι καλύτερη ιδέα) και παραδίδεις το τζιν μπουφάν και μαζί ένα κομμάτι της ψυχής σου που το έχει ποτίσει και κατοικεί στις ίνες του. Αισθάνεσαι τη μαυρίλα να σε κυριεύει για λίγα λεπτά αλλά λες «πρέπει να προχωρήσω». Άλλος ένας μικρός θρήνος κατά την τελετή παράδοσης-παραλαβής.

Κι ο νεκρός φίλος γίνεται χώμα, ο παλιός έρωτας μεταμορφώνεται σε ξένο, το κατοικίδιο γίνεται οικογενειακές φωτογραφίες και το τζιν μπουφάν ζει νέες μέρες δόξης πάνω στο κορμί κάποιου φτωχού Βοσνιο-κροάτο-σέρβου (αν ακολούθησες τη συμβουλή που σου δώσαμε για το Καραβάνι Αληλεγγύης).

Ο παλιός υπολογιστής σου όμως; Πού πάει ο παλιός σου υπολογιστής όταν πεθάνει;

Filed under: Blogroll, Δημοσιεύματα, Τεχνολογία

Που πάει ο υπολογιστής σου όταν πεθάνει;

Απόσπασμα απο τα “Ψηφιακά Νεκροταφεία”, το νέο ντοκιμαντέρ του Εξάντα που θα προβληθεί στις 31 Οκτωβρίου στην ΝΕΤ. Ξέρεις που πάει ο υπολογιστής σου όταν πεθάνει; Για το blog action day

Filed under: blogging, video, web, Τεχνολογία

Ο δημιουργικός «Λαβύρινθος» του Ρος Ντέιλι

Από την Αθήνα σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτης και από εκεί στο κέντρο της παγκόσμιας μουσικής μέσω του internet. Το κείμενο αυτό που δημοσιεύτηκε σήμερα στην Καθημερινή γράφτηκε το καλοκαίρι μετά την επίσκεψη μου στο χωριό Χουδέτσι του νομού Ηρακλείου και είναι το πρώτο ίσως ζωντανό παράδειγμα στη χώρα μας, του πώς το inernet αναμορφώνει την μουσική παραγωγή και διανομή.

Την ώρα που οι περισσότεροι μουσικοί συνωστίζονται στην Αθήνα κυνηγώντας ένα συμβόλαιο με κάποια μεγάλη δισκογραφική εταιρεία και εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα ή συναυλιακούς χώρους, ο Ρος Ντέιλι συνθέτει ήσυχος σε ένα μικρό ορεινό χωριό του Δήμου Ηρακλείου. Εδώ και πέντε χρόνια έχει βάλει ένα στοίχημα, το οποίο καθώς δείχνει πια να αποδίδει, ίσως αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται την μουσική παραγωγή και διανομή, οι ίδιοι οι φορείς της, δηλαδή οι μουσικοί. Μεταφέροντας το μουσικό του εργαστήρι (Λαβύρινθος), από τα Πετράλωνα της πολυσύχναστης Αθήνας στην Κρήτη, δημιουργώντας ένα μουσείο παραδοσιακών οργάνων και δουλεύοντας πολύ με την ιστοσελίδα του στο Ιντερνετ, ο Ρος Ντέιλι έχει καταφέρει να καταστήσει το μικρό Χουδέτσι, στα ορεινά του νομού Ηρακλείου, διεθνές κέντρο παραδοσιακής μουσικής.

«Ο Λαβύρινθος δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει τόσο μακριά από μια μεγάλη πόλη χωρίς τη συνδρομή της τεχνολογίας. Το 80% της δουλειάς που κάνουμε αφορά πλέον ένα κοινό που βρίσκεται εκτός των ελληνικών συνόρων κι αυτό διεκπαιρεώνεται μέσω του site μας», λέει ο ίδιος. Ο Ρος Ντέιλι περνάει τους χειμώνες του δίνοντας συναυλίες που κλείνει μέσω του site του σε ολόκληρο τον κόσμο και κάνοντας την δουλειά που περισσότερο αγαπά, την σύνθεση, στην ησυχία της επαρχίας, ενώ τα καλοκαίρια υποδέχεται μαθητές από όλη την Ευρώπη που έρχονται να παρακολουθήσουν σεμινάρια των καλεσμένων του, από διάφορες χώρες, δασκάλων. Και καταφέρνει –κάθε χρόνο– να έχει στην Κρήτη μερικούς από τους σημαντικότερους δεξιοτέχνες της παγκόσμιας παραδοσιακής μουσικής. Μόνο φέτος απο τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο παρέδωσαν σεμινάρια οι Anwar Abu Dragh (Ιρακινά Makam), Tzvetanka Varimezova (Βουλγάρικο τραγούδι), Ballake Sissoko (Κόρα), Yurdal Tokcan (Ούτι), Goksel Baktagir (κανονάκι), Hussain Arman (Αφγανικό τραγούδι), Naseem Dakwar (Αραβικό βιολί) και άλλοι.

Filed under: web, Δημοσιεύματα, Πολιτισμός, Συνεντεύξεις

Σερφάροντας στο τραπέζι του μέλλοντος

Για πάρα πολλά χρόνια όσοι προσπαθούσαν να προβλέψουν το μέλλον της τεχνολογίας υπολογιστών δεν δίσταζαν να διατυπώσουν τη θέση ότι η δεκαετία που διανύουμε θα ανήκει στις φωνητικές εντολές. Ακόμα και ο εκλιπών Μιχάλης Δερτούζος, ένας από τους μεγαλύτερους γκουρού της περασμένης δεκαετίας, στο βιβλίο του «Τι μέλλει γενέσθαι», προέβλεπε πως έως το 2010 περισσότερο θα μιλούσαμε στους έξυπνους υπολογιστές μας, παρά θα κάναμε κλικ με τα ποντίκια μας στις οθόνες τους.

«Δοκιμάστε να βάλετε έναν άνθρωπο μπροστά στον υπολογιστή σας και πείτε του τι να κάνει. Θα δείτε ότι ακόμα και αυτός θα κάνει λάθη ενώ του λέτε ακριβώς τι θα κάνει. Πόσω μάλλον αν πρέπει να μιλήσετε σε μια μηχανή. Οι επαφές μεταξύ ανθρώπων και μηχανών είναι πολύπλοκες και ποικίλες και αυτό είναι το πλεονέκτημά τους» έλεγε το 2002 ο καθηγητής υπολογιστών του Πανεπιστημίου Delawere, John Elias. Μολονότι η παρατήρησή του ήταν σωστή, οι πατέντες που προσπάθησε να λανσάρει ο ίδιος απέτυχαν στην αγορά.

Φαίνεται πως για άλλη μια φορά στην ιστορία της τεχνολογίας η φαντασία μας (ή η ανάγκη για φυσική επικοινωνία) αποδείχτηκε πιο φιλόδοξη των πραγματικών δυνατοτήτων. Το ποντίκι, χάρη στο οποίο μπορείς να κάνεις κλικ σε ένα σημείο του πλαισίου της οθόνης του υπολογιστή σου, παραμένει ενοχλητικά περιοριστικό.

Εν έτει 2007, ικανοποιητική φωνητική τεχνολογία δεν υπάρχει, το παραδοσιακό ποντίκι όμως δείχνει πράγματι να οδεύει προς απόσυρση. Η επανάσταση έρχεται από αλλού.

Filed under: web, Τεχνολογία

Google hack

Οσοι δεν το έχετε ήδη δεί, ορίστε ένας πανεύκολος τρόπος να κατεβάζετε μουσική δωρεάν απο το google. Enjoy ;-)

Filed under: video, web