“Tότε εγώ, με ισχυρόν παλμόν καρδίας, σταμάτησα για μια στιγμή, ακίνητος μέσα στο πλήθος, ως άνθρωπος που δέχεται αποκάλυψιν ακαριαίαν, ή ως κάποιος που βλέπει να γίνεται μπροστά του ένα θαύμα και ανέκραξα κάθιδρως:
“Θεέ ! O καύσων αυτός χρειάζεται για να υπάρξη τέτοιο φως ! Tο φως αυτό χρειάζεται, μια μέρα για να γίνη μια δόξα κοινή, μια δόξα πανανθρώπινη, η δόξα των Eλλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμον εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου”.
Κι άλλα βίντεο έρχονται στην δημοσιότητα. Είμαστε όλοι σκηνοθέτες της ζωής μας ε… χα, χα! Τσίμπησα το βιντεάκι απο το Sourotiri που επιχειρεί ένα φιλότιμο μάζεμα ντοκουμέντων αστυνομικής βίας. Πολύ ενδιαφέρον βρήκα και τον διάλογο φοιτητή – Ματατζή στο blog του Fititakos. Και βεβαίως σας παραπέμπω στην έρευνα που δεν μου δημοσίευσε η εφημερίδα μου προ μηνών, ειδικά στο κομμάτι της όπου μιλάει για τους αστυνομικούς και τα στερεότυπα.
Οπως ο Συνασπισμός αποδείχθηκε σύγχρονη πυθία, λέγοντας πέρυσι οτι το άρθρο 16 θα κατέβαζε τους φοιτητές στους δρόμους για καιρό, θέλω να κάνω το ίδιο. Πιστεύω οτι υπάρχουν όλα τα συστατικά για ένα θερμό Φθινόπωρο. Μπάτσοι που ρέπουν προς την ψυχασθένεια και το φασισμό και μια νεολαία στριμωγμένη σε διαρκή άμυνα. Τα θέλει η κυβέρνηση η της έχουν ξεφύγει άραγε;
Ήχοι και εικόνα σε ένα αδιάσπαστο σύνολο ή αλλιώς μια πρωτοποριακή πλατφόρμα συνάντησης κινηματογράφου, νέων μέσων, εννοιολογικής τέχνης, ηλεκτρονικής, ποπ και ροκ μουσικής. Αυτό είναι το βερολινέζικο project Hotel που παρουσιάζεται την Παρασκευή το βράδυ στην πλατεία Συντάγματος στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής γιορτής της ημέρας της Μουσικής.
Μότο του συγκροτήματος Hotel που μας έρχεται από την νέα πολυμεσική pop avant garde του Βερολίνου, είναι πως «ότι βλέπεις, είναι ότι ακούς». Στην περίπτωση των “Hotel” κυριαρχεί το αίσθημα ότι οι εικόνες δεν συνοδεύουν τα μουσικά κομμάτια αλλά μάλλον, λειτουργούν οι ίδιες ως τέτοια. Το μουσικό τους κολλάζ συνενώνει ηλεκτρονική ένταση με σχεδόν νοσταλγικές μελωδίες.
Το πολυμεσικό αποτέλεσμα στηρίζεται στο οπτικό του σκέλος από τα Γερμανικά Lem Studios, που έχουν κατ’ επανάληψη τιμηθεί με το βραβείο Animago (ευρωπαϊκό αντίστοιχο animation oscar). Στις live εμφανίσεις τους βιρτουόζοι μουσικοί και guest τραγουδιστές επιστρατεύονται σε ένα οπτικό – μουσικό ταξίδι στα όρια της ψυχεδέλειας. Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά και μάλιστα υπο μορφή ρεπορτάζ; Μα για να πάτε, βέβαια. Αξίζει τον κόπο.
Το περιοδικό Time δημοσίευσε μια σειρά φωτογραφιών με τα τρόφιμα που καταναλώνουν άνθρωποι απο διαφορετικά πολιτισμικά περιβάλλοντα σε όλο τον πλανήτη. Ε-ξαι-ρε-τι-κο! Δείτε το εδώ.
Εχει πέσει τρελή δουλειά αυτές τις ημέρες και δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ με το blog. Ξεχώρισα μόνο δυο τρία πράγματα και ορίστε. “Μεμονωμένα τα περιστατικά αστυνομικής βίας” λένε κυβερνητικοί παράγοντες. Για δείτε όμως εδώ.
Και εδώ. Το βίντεο του ξυλοδαρμού στο ΑΤ Ομονοίας δεν χρειάζεται άλλο σχολιασμό. Η μόνη μου απορία είναι αν πρέπει η οχι να αναπαράγουμε τέτοια βίντεο. Εχουν πολύ ισχυρό αντίκτυπο μεν, προσβάλουν τον πολιτισμό μας δε και δημιουργούν γενικεύσεις. Δεν έχω απάντηση στο ερώτημα. Αυτό που βρίσκω πιο ενδιαφέρον όμως είναι ο ρόλος που έπαιξε για άλλη μια φορά το internet στην παραγωγή και αναπαραγωγή της είδησης. Μια εξαιρετική ανάλυση εδώ. H παραπάνω φωτό εξαιρετικά αφιερωμένη σε όσους εκφράζει (για οποιοδήποτε λόγο)
To τσίμπησα απο τα blogs Πολιτεύομαι και “Νεοφιλελεύθερος” και όσο κι αν δεν αισθάνομαι καμια (μα απολύτως καμία) πολιτική συγγένεια μαζί τους, βρήκα το βίντεο εύστοχο. Σας το παραθέτω
Το Google πάει πια πολύ μακριά. Μήπως πρέπει να ξανασκεφτούμε τι σημαίνει personalization, τι ιδιωτικότητα και πως θα είναι ο καθένας κύριος του χώρου του; Τα ζητήματα αυτά ανοίξανε μαζί με το internet τη δεκαετία του ‘90 και δεν φαίνεται να κλείνουν σύντομα. Διαβάστε σχετικά δημοσιεύματα στο wired, Guardian technology blog και την Κυριακή που μας έρχεται, το άρθρο που θα δημοσιεύσω στην Καθημερινή. Video thanks to Chaca Khan
Αυτό είναι το ρεπορτάζ που έδωσα προχθές στην Καθημερινή για το GBC στην Ιο. Καθυστερημένα βέβαια, το δημοσιεύω όμως κι εδώ για όσους θέλουν να διαβάσουν ένα γρήγορο μάζεμα του τι συνέβη. Γιατί τώρα και οχι την περασμένη εβδομάδα…; Είπα να μην χαλάσω τη πρωτιά της Καθημερινής την οποία εκπροσωπούσα – αν και δεν έχω πεισθεί ακόμα ότι θα έκανα κακό στην εφημερίδα μου, αν το προδημοσίευα εδώ. Σε άλλες περιπτώσεις που το επιχείρησα σιωπηλά, δεν φάνηκε κάτι τέτοιο. (Απο την Καθημερινή της 10/06/2007)
Η ελληνική μπλογκόσφαιρα είναι ακόμα μικρή όμως διακρίνεται από ενθουσιασμό και αυξημένη συμμετοχή, συστατικά που δείχνουν ότι βρισκόμαστε λίγα βήματα πριν από την εκρηκτική εξάπλωσή της το αμέσως επόμενο διάστημα. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξαν μπλόγκερ, τεχνικοί, εκπρόσωποι εταιρειών του Internet, σχεδιαστές ιστοσελίδων, διαφημιστές και αναλυτές που συμμετείχαν στο πρώτο Greek Blogger Camp το περασμένο Σαββατοκύριακο στην Ιο. Read the rest of this entry »
Αυτά λέτε